Todos os capítulos de เล่ห์ร้ายมัจจุราชรัก: Capítulo 11 - Capítulo 20

“นี่ธามเป็นลูกชายฉัน จะเข้ามารับตำแหน่งประธานแทนฉัน” เสียงสาวิตรีกล่าวแก่บรรดาผู้ถือหุ้นในห้องประชุม“ผมคัดค้าน” เสียงชายคนหนึ่งในห้องประชุมดังขึ้น“ว่าไงคุณเกริกพล” สาวิตรีเอ่ยถาม แววตาดุดันมองไปยังชายคนดังกล่าว“ผมไม่ยอมให้คุณสาวิตรีนำใครมาบริหารแทนทั้งนั้น ถ้าคุณจะส่งต่อตำแหน่งประธานบริษัท หนึ่งในนั้นต้องเป็นผู้ถือหุ้นของบริษัท ไม่ใช่ใครก็ได้!” เกริกพลกล่าวอย่างไม่ลดละ“หึ!! ฉันคิดไว้ไม่มีผิด คนอย่างคุณเกริกพลต้องมาไม้นี้ งั้นฉันจะแนะนำอย่างเป็นทางการอีกครั้ง ฉันสาวิตรีผู้ถือหุ้นบริษัท เคพีซี กรุ๊ป ถือหุ้นบริษัททั้งหมดเจ็ดสิบห้าเปอร์เซ็นต์ ถูกโอนเป็นชื่อลูกชายฉันห้าสิบเปอร์เซ็นต์ เท่ากับว่าธามถือหุ้นมากกว่าคุณเกริกพลที่มีเพียงสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น นี่คือหลักฐานยืนยัน” สาวิตรียื่นมือไปรับสมุดทะเบียนผู้ถือหุ้นจากเลขา ก่อนจะโชว์ให้แก่ผู้คนในห้องดูทุกคนที่อยู่ในห้องประชุม ต่างพากันเงียบกริบไม่มีใครถกเถียงอะไรกลับมาทั้งนั้น มีเพียงเกริกพลแสดงท่าทีไม่พอใจ“โธ่เว้ย!!” เกริกพลสบถอย่างหัวเสีย ก่อนจะเดินออกจากห้องไปธมนินทร์มองตามร่างหลังชายวัยกลางคนที่เดินออกไปเมื่อสักครู่ เขารู้สึกสงสัยเ

สิ่งที่ได้เห็นเมื่อสักครู่มันเจ็บปวดมากเกินไป สำหรับผู้หญิงคนหนึ่ง กชนิภาวิ่งออกมาจากบริษัทไร้จุดมุ่งหมาย กระทั่งมาหยุดยังสวนสาธารณะแห่งหนึ่งหญิงสาวนั่งลงบนม้านั่งตัวหนึ่ง ปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงมาอย่างสุดกลั้น ภาพบาดตาเมื่อสักครู่ที่ได้เห็นเขากำลังนัวเนียกับคนอื่น มันเจ็บจนไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดีออกมาเป็นคำพูด อึดอัดจนใจแทบจะระเบิดราวกับว่าหัวใจดวงน้อย ๆ บัดนี้ได้แหลกสลายลงแล้ว“ฮึก ฮือ ๆ เจ็บจังเลย ขิมควรทำอย่างไรดี นี่ใช่ไหมที่เขาเรียกกันว่าอกหัก ฮือ ฮือ” หมัดน้อยทุบยังอกข้างซ้ายหญิงสาวพึ่งจะเข้าใจอย่างแท้จริงตอนนี้ เธอได้หลงรักคนใจร้ายไปแล้วอย่างโงหัวไม่ขึ้นกชนิภานั่งชันเข่ากับม้านั่ง ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาปิดหน้าแล้วปล่อยน้ำตาไหลลงมา ปลดปล่อยให้สาสมกับความโง่ของตนเอง“ผ้าเช็ดหน้าครับ” เสียงทุ้มของใครคนหนึ่งดัง หยุดการร้องไห้พร้อมทั้งเงยหน้าขึ้น“พี่เคน” เสียงหวานเอ่ยเรียกคนตรงหน้านำมือออกจากใบหน้างดงาม“พี่นั่งด้วยคนนะครับ” ภูริเดชหรือเคน แพทย์หนุ่มกุมารเวชศาสตร์ ผู้ที่มีความอ่อนโยนและสุภาพ“ค่ะ”“ผ้าเช็ดหน้าครับ” เขายื่นผ้าเช็ดหน้าแก่หญิงสาวอีกครั้ง“ขอบคุณค่ะ” เธอรับมาซับน้ำตา

หลังจากวิ่งหนีคนตัวโตพ้น หญิงสาวเข้ามาล้มลงนอนบนเตียง ปล่อยน้ำตาให้ไหลลงมาอาบแก้ม เมื่อไม่กี่วันพึ่งจะเสียใจกับคนใจร้ายอย่างเขา วันนี้ต้องมาเสียใจอีกแล้ว“ทำไม คุณธามถึงใจร้ายกับขิมจัง ฮึก ฮือ ฮือ” เธอร้องไห้ตัวสั่นราวกับลูกนกนานหลายชั่วโมงกว่าหญิงสาวจะสงบลงได้ก็ปาไปเกือบเที่ยงคืน เธอจึงข่มตาหลับหลายวันผ่านไปความสัมพันธ์ระหว่างธมนินทร์และกชนิภายังคงเหมือนมีเส้นบาง ๆ มากั้นกลางระหว่างกันชายหนุ่มเลี่ยงการพบเจอคนตัวเล็ก หลังเลิกงานทุกวันเขามักจะไปดื่มเหล้ากับเพื่อน ๆ และไม่ค่อยได้กลับคฤหาสน์ โดยที่สาวิตรีไม่ทราบถึงพฤติกรรมของลูกชายแม้แต่น้อย“ธาม”“ครับคุณแม่” เขาหยุดชะงักเท้าขณะจะก้าวขึ้นรถไปทำงาน“ช่วงนี้งานยุ่งเหรอ แม่เห็นลูกไม่ค่อยกลับบ้านเลย”“นิดหน่อยครับ”“อย่าหักโหมมากนะ เดี๋ยวจะล้มป่วยขึ้นมา”“ครับ ผมไปก่อนนะ” ชายหนุ่มยื่นหน้าไปจูบแก้มมารดา หันหลังขึ้นรถอีกครั้ง“เดี๋ยวธาม!!”“ครับ” เขาหันไปมองมารดาอีกครั้งด้วยความสงสัย“แม่จะไม่อยู่สองถึงสามเดือน”“ไปไหนครับ” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน“แม่จะไปฝรั่งเศส เซ็นสัญญาตกลงซื้อห้างสรรพสินค้า”“ทำไม คุณแม่ไม่ให้ผมไปเหรอครับ” ชายหนุ่มถามด้

อาหารมากมายถูกจัดเรียงไว้บนโต๊ะโดยฝีมือกชนิภา หญิงสาวคอยทำหน้าที่บริการแก่คนตัวโต ทั้งรินน้ำและตักอาหาร กระทั่งเสร็จเรียบร้อย เธอจึงไปยืนมุมหนึ่งเหมือนที่เคยทำทุกครั้ง“ไปยืนทำอะไรตรงนั้น” เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างไม่สบอารมณ์“ทำไมเหรอคะ ปกติขิมก็ยืนตรงนี้ตลอด เวลาคุณธามกับคุณนายรับประทานอาหาร”“มานั่งกินข้าวกับฉัน” มือหนากวักเรียกคนตัวเล็กมานั่งข้างตนเอง บริเวณที่มีเก้าอี้ว่าง“ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ เดี๋ยวขิมรอคุณธามกินเสร็จแล้วค่อยกินทีหลัง” ยังคงดื้อรั้น ยืนนิ่งอยู่ตำแหน่งเดิม“ฉันบอกให้มานี่ไง สายขิม!!” ชายหนุ่มลุกขึ้นไปคว้าแขนเรียวมานั่งข้างตนเอง“คุณธามคะ ขิมเป็นแค่คนใช้ไม่อาจร่วมโต๊ะกับคุณธามได้หรอก” หญิงสาวกล่าวอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขานั่นแหละคอยย้ำสถานะนี้แก่ตนเอง“แค่นั่งกินข้าวจะอะไรหนักหนา ขนาดกินกันมาแล้ว เธอไม่เห็นจะปฏิเสธขนาดนี้” เขาตำหนิคนตัวเล็กคนได้ฟังถึงกับอึ้งรีบรวบช้อนขึ้นมาทันที ตักอาหารเข้าปากแบบไม่ยั้ง“สายขิม จะรีบกินไปไหน เดี๋ยวก็ติดคอหรอก”“ก็ขิม...แค่ก ๆ ” ไม่ทันจะเอ่ยจบ จู่ ๆ อาหารดันติดคอขึ้นมา“เห็นไหมบอกแล้ว ข้าวติดคอเลย เอานี่น้ำ!!” มือหน

“สายขิม วันนี้ไปส่งข้าวเที่ยงให้ฉันที่บริษัทด้วย ฉันอยากจะกินกับข้าวฝีมือเธอ”“ได้ค่ะ”กชนิภามองคนตัวโตก้าวขึ้นรถหรู ก่อนจะขับรถลับหายไปแอ๊ดประตูห้องทำงานธมนินทร์ถูกเปิดออก เผยให้เห็นร่างเดวิดเดินเข้ามา“ขออนุญาตครับท่านประธาน”“มีอะไร”“มีคนมาขอพบท่านประธาน”“ใคร!”“เธอบอกว่าชื่อแอนจี้ครับ”เสียงของลูกน้องคนสนิทกระทบเข้าโสตประสาทอย่างจัง ความเงียบปกคลุมนานถึงสิบนาที“ท่านประธานครับ”“หืม” ตื่นจากภวังค์มองคนตรงหน้า“ท่านประธานจะให้ผมพาผู้หญิงคนนั้นเข้ามาไหม”“อืม”หลังจากเดวิดเดินออกไป ชายหนุ่มเฝ้าไปมองยังประตูห้องตลอดเวลา เฝ้ามองร่างเพรียวของหญิงสาวที่ตนเองโหยหาตลอดหลายปี“ธามคะ” ทันทีที่แอนจี้ผลักประตูเข้ามาในห้อง เสียงหวานของหญิงสาวดังขึ้นอย่างไม่รอช้า“แอนจี้” เท้าหนาก้าวไปหาหญิงสาว ซึ่งยืนอยู่กลางห้อง“แอนจี้คิดถึงธามมาก ฮือ ๆ ” ร่างเพรียวสวมกอดร่างกำยำ ซุกเข้ากับอกแกร่ง“ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะครับ ผมก็คิดถึงแอนจี้มากเหมือนกัน” มือหนาลูบหลังบาง ปลอบประโลมหญิงสาวอย่างอ่อนโยน“แอนจี้ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา กลับมาคบกันได้ไหม” เธอเงยหน้ามองเขา ใบหน้างามเต็มไปด้วยคราบน้ำตา“ครับ”