All Chapters of เล่ห์ร้ายมัจจุราชรัก: Chapter 31 - Chapter 40

ร่างสูงของภูริเดชยืนมองเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่าง ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เขาพยายามจะตื๊อชลธิชา เพื่อต้องการทราบถึงข่าวคราวของกชนิภา แต่ไม่รู้ทำไมยิ่งได้ใกล้ชิดชลธิชากลับมีความรู้สึกบางอย่างมาแทนที่“หรือเราจะชอบยัยตัวแสบนั่น” เขาเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา“ชอบใครเคน!!” เสียงหวานของใครคนหนึ่งดังขึ้น“ตกใจหมดเลย” เขาหันมาตำหนิเพื่อนสนิท“ชอบใครเหรอ เล่าให้ฟังหน่อยสิ” เสียงหวานของแพทย์สาวคาดคั้น“สะดวกไหม มีอะไรปรึกษาหน่อย” ภูริเดชพูดด้วยท่าทางจริงจัง“อืม มีอะไรเหรอ” แพทย์สาวนามว่าสายชลเอ่ยถามด้วยความสนใจ“ฉันไม่รู้จะเริ่มต้นเล่ายังไงดี มันค่อนข้างซับซ้อน” ภูริเดชจ้องมองเพื่อน“ไหนลองเล่ามาก่อนสิ เดี๋ยวฉันจะแนะนำแกเอง”“คือฉันชอบผู้หญิงคนหนึ่ง ชื่อสายขิม ซึ่งตอนนี้เธอหายไปไหนไม่รู้ ฉันเลยไปถามจากเพื่อนของสายขิม เธอคนนั้นชื่อลูกปัด ฉันพยายามตื๊อลูกปัดหวังให้เธอยอมบอกว่าสายขิมอยู่ไหน แต่พอนานเข้าไปฉันกลับมีความรู้สึกแปลก ๆ กับลูกปัด” ภูริเดชเงียบลง“แล้วยังไง” สายชลถามต่อ“ฉันไม่รู้ว่าฉันชอบลูกปัดหรือเปล่า ทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้เธอ ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ แต่กับสายขิมฉันไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้”“หรื

“น้ำดื่มค่ะ” กชนิภายื่นแก้วน้ำแก่คนทั้งสอง ก่อนจะไปนั่งโซฟาตรงกันข้าม“เดหลีเป็นลูกของใคร” สาวิตรีรีบเอ่ยขึ้นอย่างไม่รอช้าธมนินทร์หันมองร่างบาง จ้องมองใบหน้างามอย่างรอลุ้นคำตอบ“เดหลีเป็นลูกของขิมค่ะ”“กับใคร” คราวนี้ชายหนุ่มเป็นฝ่ายถามกชนิภาเม้มปาก ใบหน้างามรู้สึกร้อนผ่าวเมื่อเจอคำถามของคนตัวโต“เดหลีเป็นลูกสาวของขิมคนเดียว”“แล้วพ่อของเดหลีคือใคร ใช่ธามหรือเปล่า” สาวิตรีเอ่ยขึ้น มั่นใจอย่างร้อยเปอร์เซ็นต์ เด็กคนนี้คือลูกสาวของบุตรชายตนเอง“ไม่ใช่ค่ะ” หญิงสาวปฏิเสธเสียงแข็ง“เฮ้อ...อย่าปิดบังฉันเลย” สาวิตรีถอนหายใจเฮือกหนึ่ง รู้สึกว่าคนตรงหน้าช่างดื้อรั้นยิ่งนัก“ขิมไม่ได้ปิดบังคุณนายนะคะ”“แล้วสายขิมมีเหตุผลอะไรถึงได้หนีออกจากบ้าน”“เอ่อ คือว่า” หญิงสาวมีท่าทีลังเลเล็กน้อย ไม่รู้จะตอบคำถามผู้มีพระคุณอย่างไรดี“ว่าอย่างไรสายขิม” สาวิตรีพยายามเค้นคำตอบ“คือว่า...”“หม่ามี๊ขา เดหลีหิว” เสียงหนูน้อยแทรกขึ้น ทำลายบรรยากาศตึงเครียด“หิวเหรอคะ” กชนิภาผละจากโซฟาไปหาบุตรสาวที่นั่งเล่นบนพื้น“ค่ะ” เดหลีหยักหน้า“ขิมขอตัวสักครู่นะคะ”คนทั้งสองมองตามหลังร่างบางเดินจากไป พ้นร่างของกชนิภา สาวิต

ชลธิชาออกมารอแพทย์หนุ่มตามคำสั่ง กระทั่งเกือบเวลาหกโมงเย็นเขาก็ยังไม่มา เธอจึงถอดใจตัดสินใจกลับบ้านเอง“หึ!! ผู้ชายก็เหมือนกันหมด” บ่นพึมพำไปเรื่อยระหว่างเดินไปป้ายรถเมล์ขณะหญิงสาวกำลังยืนคอยรถเมล์ จู่ ๆ มีรถหรูอันคุ้นเคยมาจอดตรงหน้าเธอ“ลูกปัดขึ้นรถ” เขาลดกระจกรถลง ทั้งเอ่ยเรียกเธอ ทว่าหญิงสาวยังคงนิ่งเมื่อหญิงสาวทำตัวเมินเฉย ภูริเดชเปิดประตูรถเดินไปอุ้มหญิงสาว ท่ามกลางผู้คนมากมายกำลังมองมา“ว้าย ไอ้หมอบ้า ปล่อยนะ!!” พยายามขัดขืน เพื่อให้เขายอมปล่อย แต่แรงอันน้อยนิดกลับสู้เขาไม่ได้เลยชายหนุ่มพาหญิงสาวเข้าไปนั่งข้างในรถพร้อมรัดเข็มขัดนิรภัย ก่อนจะวิ่งไปนั่งฝั่งคนขับ รีบออกรถทันที“ปล่อยนะไอ้หมอบ้า” เธอโวยวายใส่เขาด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์“ผมจะพาไปกินข้าวเย็น” พูดอย่างใจเย็น แต่อีกคนร้อนรนดั่งไฟ“ไม่ไป!! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้”ชายหนุ่มไม่ตอบยังคงขับรถไปเรื่อยตามจุดมุ่งหมาย คอยให้คนด้านข้างใจเย็นเสียก่อน ค่อยอธิบายเหตุผลให้ฟังหญิงสาวนั่งหน้าหงิก เมื่อเขาทำเหมือนไม่สนใจตนเอง“ที่พี่มารับช้า เพราะเกิดเรื่องที่โรงพยาบาลนิดหน่อย” มือหนาเอื้อมไปกุมมือบาง ส่งสายตาหวานเยิ้มจ้องมองหญิงสาวคนโดนมอ

“พี่ธามคะ ลุกขึ้นได้แล้ว” มือบางเขย่าร่างหนา“กี่โมงแล้วครับ” ลืมตามองหญิงสาวด้วยอาการสะลึมสะลือ“หกโมงเช้าแล้วค่ะ”“ยังเช้าอยู่เลย พี่ขอนอนต่อเถอะนะครับ” ดึงผ้าห่มมาคลุมกาย กระชับให้แน่นกว่าเดิม“ไม่ได้นะคะพี่ธาม เดี๋ยวลูกตื่นขึ้นมา ขิมไม่อยากให้เดหลีมาเห็นสภาพพี่ธามอย่างนี้”“ก็ได้ครับ” ชายหนุ่มลุกขึ้นนั่ง มองหญิงสาวที่อยู่ในเสื้อผ้าใหม่“ลุกแล้วก็แต่งตัวซะ”“เมื่อคืนขิมนอนไหน” ชายหนุ่มมองคนตัวเล็ก“ก็นอนกับลูกไงคะ” กล่าวเสร็จก็เดินจากไป“ได้ไงครับ ทิ้งพี่นอนคนเดียวได้อย่างไร” ชายหนุ่มรีบแต่งตัวและรีบไปหาหญิงสาวในห้องครัว“ทำไมจะไม่ได้คะ” คิ้วโก่งสวยเลิกขึ้นสูง มองคนตัวโตอย่างไม่เข้าใจ มีท่าทีราวกับเด็กน้อย“ก็พี่หนาว” แก้ตัวน้ำขุ่น ๆ“ขิมก็เอาผ้าห่มให้แล้วนะคะ พี่ธามจะเอาอะไรอีก”“พี่ก็อยากกอดเมียบ้าง” ถือวิสาสะยกตำแหน่งภรรยาแก่คนตัวเล็ก“เมียเหรอ” เสียงหวานเอ่ย“ใช่ครับ”“พี่ธามอย่ามาเกะกะในห้องครัว ลูกใกล้ตื่นแล้ว ขิมต้องเตรียมอาหารเช้า”“มีอะไรให้พี่ช่วยไหมครับ” คนตัวโตอาสา“ในครัวไม่มี ถ้าอย่างนั้นไปดูลูกหน่อย เดี๋ยวเดหลีตื่นขึ้นมา พาไปล้างหน้าล้างตาด้วยนะคะ”“ได้ครับ” พูดอย่าง

ธมนินทร์กลับมาถึงคฤหาสน์ช่วงเวลาเที่ยงคืน หลังจากหายไปทั้งวัน เขาไม่ได้ออกไปทำงานอย่างที่ทุกคนเข้าใจ เพราะมัวแต่ไปดื่มเหล้าเมามายกับบรรดาเพื่อนสนิทยังผับชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้องนอนผ่านความมืด ก้าวไปห้องน้ำ เพื่อชำระร่างกายกว่าทุกอย่างจะเสร็จเรียบร้อยเกือบตีหนึ่ง เขาจึงมานอนข้างภรรยาฟูกที่ยุบลงทำให้กชนิภาหันไปมองชายหนุ่ม ซึ่งเขานอนหันหลังให้กับตนเอง ตลอดทั้งคืนหญิงสาวเฝ้าคอยให้เขากลับมา แต่เมื่อเขามาถึงห้อง เขากลับเมินตนเองเธอพลิกกายหันข้าง มองแผ่นหลังกำยำของคนตัวโต อยากจะกอดแต่ก็ทำไม่ได้ ได้เพียงแตะแผ่นหลังอย่างแผ่วเบา‘ขิมรักพี่ธาม’ พูดเพียงในใจ ก่อนจะข่มตาหลับพร้อมน้ำตายามรุ่งอรุณกชนิภาสะดุ้งตื่น เพราะเสียงอาเจียนที่ดังโฮกฮากมาจากห้องน้ำ ร่างบางลุกขึ้นด้วยความงัวเงีย ก้าวลงจากเตียงขนาดคิงไซต์ไปหาคนตัวโตในห้องน้ำ“พี่ธามเป็นอะไรไหมคะ” เสียงหวานเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง มือบางลูบลงแผ่นหลังกว้างอุ๊บ อ๊วก อ๊วก ธมนินทร์โก่งคออาเจียนหน้าอ่าง ด้วยความอ่อนเพลียและเวียนศีรษะ ไม่ทันจะตอบคนตัวเล็ก อาการคลื่นไส้เริ่มต้นอีกครั้ง กว่าอาการจะดีขึ้นก็ผ่านไปสักพัก เล่นเอาชายหนุ่มถึงกับใบหน้าซีดเ