All Chapters of เล่ห์ร้ายมัจจุราชรัก: Chapter 21 - Chapter 30

ร่างเพรียวบนเตียงคนไข้รู้สึกตัวขึ้นในช่วงเช้า หญิงสาวลืมตาก่อนจะรีบปิดตาลงอีกครั้ง เพราะแสงแยงตาเมื่อเริ่มปรับสายตาให้คุ้นชินได้จึงเบิกตาขึ้นใหม่“อ้าว ตื่นพอดีเลย”“พี่เคน” หญิงสาวหันไปมองตามเสียงที่ดังมาจากประตูห้อง“เป็นอย่างไรบ้าง” ภูริเดชมายืนข้างหญิงสาว มองดูใบหน้างามที่ซีดเผือดก่อนหน้านี้ เริ่มดีขึ้นมาเล็กน้อย“พี่เคนเป็นคนอุ้มขิมมาหาหมอใช่ไหมคะ” เหตุการณ์เมื่อคืน เธอจำได้เพียงแค่เลือนราง“ครับ”“ขอบคุณมากนะคะ”“เจ็บตรงไหนอีกไหมครับ” เสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยความอ่อนโยนกชนิภาเพียงส่ายศีรษะเล็กน้อย ผู้ชายตรงหน้าช่างใจดีกับเธอเหลือเกิน แตกต่างกับอีกคนคอยจะทำร้ายให้เจ็บช้ำ“ร้องไห้ทำไม” ภูริเดชมองหญิงสาวตรงหน้า เอ่ยถามด้วยความตกใจ จู่ ๆ ใบหน้างามก็มีน้ำตาไหล“เปล่าค่ะ” มือเล็กยกขึ้นมาปาดน้ำตาอย่างลวก ๆ เผลอแสดงความอ่อนแอแก่คนตรงหน้า“งั้นน้องขิมนอนพักผ่อนก่อนนะครับ สักพักจะมีคนเอาอาหารมาให้”“ค่ะ”“พี่ขอกลับไปอาบน้ำก่อนนะครับ พอดีพึ่งลงเวร แล้วจะกลับมาหาน้องขิมใหม่อีกครั้ง” คนตัวสูงว่าพลางลูบศีรษะหญิงสาวด้วยความเอ็นดู“เอ่อ พี่เคนคะ ไม่เป็นไรหรอก ขิมอยู่คนเดียวได้ พี่เคนไม่ต้องมาหาขิม

ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศ ส่งผลให้ร่างเล็กกอดกระชับคนตัวโตแน่นกชนิภาตื่นขึ้นช่วงบ่ายของวัน กวาดสายตามองรอบ ๆ ห้องก่อนจะรู้ว่าตนเองกำลังกอดใครคนหนึ่ง“คุณธาม” เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา ย้อนนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนความใจง่ายของตนเองเผลอมีอะไรกับเขาอีกครั้ง หลังจากตั้งใจจะจบความสัมพันธ์คาราคาซังอย่างนี้ ทว่าต้องพ่ายให้กับสัมผัสของคนตัวโต เพียงแค่เขาแตะนิดหน่อย ร่างกายเธอก็อ่อนยวบให้เขาแล้วหญิงสาวพยายามรวบแรงกายทั้งหมด เตรียมพร้อมจะก้าวลงจากเตียงนอน แต่ถูกมือหนาคว้าจนเสียหลักล้มเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดเขาอีกครั้ง“จะรีบไปไหน” เสียงทุ้มกระซิบข้างหูคนตัวเล็ก“ปล่อยค่ะคุณธาม” พยายามขัดขืนให้หลุด แรงอันน้อยนิดสู้แรงคนตัวโตไม่ได้เลย“อยู่แบบนี้ก่อน” กระชับร่างบางให้แน่นมากขึ้นกว่าเดิม ซุกไซร้เข้ากับต้นคอระหง“อย่าทำแบบนี้กันอีกเลย” เสียงหวานห้ามปรามคนตัวโตแต่ร่างกายกำลังอ่อนระทวย“ทำไมล่ะสายขิม เธอเกลียดฉันมากเหรอ” มือหนาจับประคองใบหน้างาม ส่งสายตาออดอ้อนมองคนตัวเล็ก“ไม่ใช่นะคะ” เบือนหน้าหนีหลบแววตาคมคู่นั้น หัวใจเต้นแรงแทบไม่เป็นจังหวะ เพียงเขามองมาเท่านั้น เธอถึงกับควบคุมตนเองไม่ได้เลย

“สายขิมเป็นอะไรหรือเปล่า หน้าซีดเชียว” ชลธิชาเอ่ยถามเพื่อนรัก หลังเดินออกมาจากห้องสอบ“เปล่า” เธอส่งยิ้มหวานกับเพื่อนรัก ก่อนจะกลับมาทำตัวปกติดั้งเดิมสาเหตุที่เธอมีใบหน้าซีดเผือดอย่างคำกล่าวของเพื่อน เนื่องจากเธอพึ่งจะทราบว่าตนเองกำลังตั้งครรภ์ได้แปดสัปดาห์“ถ้าเป็นอะไรก็บอกนะ”“อืม”“น้องสายขิมครับ” เสียงทุ้มของภูริเดชดังขึ้น หลังจากเห็นสองสาวเดินออกมา“พี่เคน” เท้าเรียวก้าวไปหาชายหนุ่ม“สอบเสร็จกันแล้วใช่ไหม พี่จะพาไปฉลอง”“พี่เคนรู้ได้อย่างไรคะ ว่าขิมสอบเสร็จแล้ว” คิ้วโก่งสวยขมวดเข้าหากัน“พอดีพี่ไปหาคุณป้าที่บ้าน คุณป้าบอกมานะครับ”“อ๋อค่ะ” เธอพยักหน้าเข้าใจ“เชิญคุณลูกปัดไปฉลองด้วยนะครับ” ขณะชายหนุ่มจะก้าวขึ้นรถ ไม่ลืมจะเอ่ยชักชวนชลธิชา“ไม่!!” เธอปฏิเสธเสียงแข็ง พลางขยับเท้าจะก้าวไป“ลูกปัดไปด้วยกันเถอะนะ” กชนิภาจับแขนเรียวของเพื่อนรัก ส่งสายตาออดอ้อน“ก็ได้” เธอยอมเดินตามเพื่อนที่ลากตนเองเข้าไปนั่งในรถภายในรถหรูยังคงมีเสียงสนทนาระหว่างกชนิภาและภูริเดชดังก้อง โดยชลธิชานั่งเงียบตลอดเส้นทาง“ลูกปัดไม่มีความสุขเหรอ” เธอค่อนข้างแคร์ความรู้สึกคนอื่นมาก จึงหันไปถามเพื่อนรักที่นั่งเบ

“ธาม วันนี้ที่ห้างเกิดอะไรขึ้น”ไม่ทันชายหนุ่มจะก้าวขึ้นบันไดไปยังห้องนอน จู่ ๆ เสียงสาวิตรีก็เอ่ย“ไม่มีอะไรครับ” เขาหันไปมองมารดาพร้อมปฏิเสธ“ลูกบอกว่าไม่มีอะไร แล้วนี่คืออะไร!!” สาวิตรียื่นคลิปวิดีโอหนึ่งในโทรศัพท์ให้แก่บุตรชาย“คุณแม่ได้คลิปนี้มาได้อย่างไร” เขาถามเสียงอ่อน“ธามไม่ต้องสนใจหรอก ว่าแม่จะได้คลิปนี้มาอย่างไร แค่หลังจากนี้อย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกก็พอ”“ครับ ผมจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก” ชายหนุ่มรับปาก กำลังจะหันหลังก้าวไป แต่ต้องชะงัก“นี่คือผลที่ธามตัดสินใจเลือกผู้หญิงคนนั้น” พูดเสร็จก็เดินจากไป ทิ้งบุตรชายยืนหน้าเหวอธมนินทร์เดินคอตกก้าวบันไดไปเรื่อย ๆ กระทั่งมาหยุดยังห้องนอน เปิดประตูเข้าไปข้างในห้อง ล้มตัวนอนกับเตียงขนาดคิงไซต์ ยกแขนขึ้นมากายหน้าผาก“สายขิม เธออยู่ไหน ฉันคิดถึงเธอเหลือเกิน”ตั้งแต่กชนิภาหนีออกจากคฤหาสน์ ความรู้สึกที่ธมนินทร์มีต่อหญิงสาวเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ นับวันเริ่มโหยหามากขึ้น เขาพึ่งจะรู้หัวใจตนเองก็ตอนเธอจากไป แท้จริงรักเธอมากเหลือเกินความใกล้ชิดทำให้รู้ว่าเธอเป็นผู้หญิงจิตใจดีมากขนาดไหน ทุกครั้งที่เหนื่อยจากงานมักจะมีเธอคอยปลอบ แต่บัดนี

“ธาม มาหาแม่หน่อยลูก” สาวิตรีกวักเรียกบุตรชาย ซึ่งกำลังเดินผ่านห้องนั่งเล่น“ครับคุณแม่” เขานั่งลงข้างมารดา พยายามทำตัวเข้มแข็ง ปิดบังซ่อนความรู้สึกของตนเองแก่มารดาสาวิตรีมองบุตรชายด้วยความรู้สึกมากมาย เธออาบน้ำร้อนมาก่อนย่อมทราบดี เพราะอะไรบุตรชายจึงมีลักษณะเช่นนี้“ช่วงนี้งานหนักหรือธาม ลูกผอมลงนะ”“ครับ งานยุ่งนิดหน่อย”“ที่เป็นแบบนี้ เพราะเรื่องสายขิมด้วยใช่ไหม” สาวิตรีถามอย่างไม่รอช้า“ผมไม่ปิดบังคุณแม่นะครับ ผมรู้แล้วว่าตอนนี้ผมรักสายขิม” เขาเอ่ยออกมาอย่างเต็มปากเต็มคำ ไม่เก็บซ่อนความรู้สึกแม้แต่น้อย“ถ้ารักน้องก็ตามหาน้องให้เจอ อย่าทำร้ายจิตใจน้องอีกเลย” สาวิตรีเตือนสติ“ครับ ผมจะพยายามตามหาให้เจอ ไม่ว่าอย่างไรผมจะพาสายขิมกลับมาให้ได้ ผมรู้สึกผิดเหลือเกิน” ร่างกำยำเอนกายนอนบนตักมารดา“ความรักย่อมมีอุปสรรคแบบนี้แหละเป็นเรื่องธรรมดา” สาวิตรีลูบศีรษะบุตรชายแผ่วเบา เธอเป็นมารดาของธมนินทร์ เมื่อเห็นลูกทุกข์ ย่อมทุกข์ตาม ไม่มีแม่คนไหนที่เห็นลูกเศร้าแล้วจะมีความสุขได้หรอก“ครับคุณแม่” เขาพูดขึ้นพร้อมหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้าการจ้างนักสืบตามหากชนิภาทุกอย่างยังไร้ร่องรอย ไม่มีแม้แต่ค