Tous les chapitres de : Chapitre 91 - Chapitre 100

ผ่านไปเพียงไม่กี่วัน “เหลาอาหารสกุลซู” ก็กลายเป็นชื่อที่ถูกกล่าวขานไปทั่วทุกตรอกซอกซอยของ เมืองอวิ๋นโจว ไม่ใช่แค่เพราะข่าวลือเรื่องการคุ้มครองจากตำหนักอ๋อง แต่เป็นเพราะกลิ่นหอม ปริศนาที่ลอยตลบอบอวลไปไกลถึงสามช่วงตึก จนใครที่เดินผ่านเป็นต้องท้องร้องโครกครากหน้าร้านตกแต่งอย่างโอ่อ่าด้วยโคมไฟสีแดงและป้ายไม้แกะสลัก ประตูร้านเปิดกว้างต้อนรับผู้คนจากทุกชนชั้น โดยมีการแบ่งโซนอย่างชัดเจนราวกับโลกสองใบที่มาบรรจบกันอย่างลงตัวชั้นสองและชั้นสาม ถูกจัดเป็นโซนพิเศษสำหรับเศรษฐี คหบดี และขุนนางที่ต้องการลิ้มรสความแปลกใหม่ ของบรรยากาศที่เงียบสงบ ตกแต่งด้วยแจกันดอกไม้และฉากกั้นไม้ฉลุลาย บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเมนูที่ซูเหมยฮัวภูมิใจนำเสนอ ซึ่งนางเรียกมันว่า “ห้าจักรพรรดิแห่งรสชาติ”จานแรกคือ เป็ดย่างหนังกรอบสูตรฮ่องเต้ เป็ดตัวโตที่ผ่านกรรมวิธีเป่าลมเข้าผิวหนังและย่างด้วยถ่านไม้ผลไม้จนหนังเป็นสีอำพัน กรอบร้าวราวกระจกแต่เนื้อในนุ่มชุ่มฉ่ำ เสิร์ฟพร้อมแผ่นแป้งบาง ต้นหอม และน้ำจิ้มหวานเค็มสูตรลับที่ใครได้ชิมเป็นต้องหลับตาพริ้มจานที่สอง หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง ก้อนเนื้อสามชั้นสีแดงระเรื่อที่ตุ๋นจนมันวาวราวกับอ

ภายในร้านเครื่องเขียนสกุลเหวินที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน บรรยากาศรอบกายซูเหมยฮัวกลับเย็นยะเยือกขึ้นมาฉับพลันเมื่อต้องเผชิญหน้ากับบุรุษแปลกหน้าผู้นี้ชายหนุ่มในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มปล่อยมือจากแขนของอันเล่ออย่างนุ่มนวล ทว่าเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นสบตากับนาง ซูเหมยฮัวถึงกับลมหายใจสะดุดดวงตาคู่นั้น... หาใช่ดวงตาของสามัญชนทั่วไป มันเรียวยาวรีปลายหางตาชี้ขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีนิลลึกล้ำราวกับบ่อน้ำไร้ก้นบึ้งที่ซุกซ่อนความลับคล้ายดวงตามังกร ที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจราชศักดิ์ กดดันให้ผู้ถูกจ้องมองรู้สึกต้อยต่ำจนแทบอยากคุกเข่าหมอบกราบมุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่อ่านความหมายไม่ออก“แม่นางช่างมีรสนิยมในการเลือกเครื่องประดับที่ดี” น้ำเสียงของเขาทุ้มลึกและแฝงอำนาจกดดันมหาศาล ดวงตาปรายไปยังหยกที่ห้อยที่เอวของนางชั่วครู่ก่อนเอ่ยต่อ“คงมีผู้มอบให้ที่สูงศักดิ์มากทีเดียว พยัคฆ์ตัวนี้ดูคุ้นตายิ่งนัก”ซูเหมยฮัวรับรู้ได้ถึงสัญญาณอันตราย นางดึงอันเล่อมาหลบด้านหลัง แล้วเชิดหน้าขึ้นตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ไม่ได้หยิ่งยโสจนเกินไปนัก‘ข้าไม่ควรพัวพันกับเหล่าราชวงศ์นัก!’“ขอบคุณที่ชมเจ้าค่ะคุณชาย... หยกชิ้นนี้เป็นเพียง

เสียงทุบประตูดังโครมครามปานฟ้าถล่ม ทำให้ ซูเหมยฮัวสะดุ้งสุดตัว นางหันขวับมามองหลิวหยางที่กำลังจับดาบเตรียมพร้อมด้วยสายตาตื่นตระหนก ไม่ใช่เพราะกลัวคนข้างนอก แต่กลัวความเสียหาย ที่จะตามมาหากมีใครเห็นเขาอยู่ในบ้านนางยามวิกาลชื่อเสียงนางไม่เท่าไหร่...แต่ท่านอ๋องจะแปดเปื้อนเพราะนางไม่ได้!“ท่านอ๋อง! ท่านจะออกไปให้ใครเห็นไม่ได้นะ เพคะ!” ซูเหมยฮัวกระซิบเสียงร้อนรน “ชายหญิงอยู่ด้วยกันสองต่อสองยามวิกาล ชาวบ้านจะเอาไปนินทาว่าร้าย ข้าเป็นแม่ม่ายไม่เท่าไหร่ แต่ชื่อเสียงของท่านจะมัวหมอง!”หลิวหยางขมวดคิ้ว “ข้าไม่สนปากคน ใครกล้าพูดข้าจะตัดลิ้นมัน!”เขาอยากจะจับนางมาฟาดก้นเสียจริง อันตรายขนาดนี้ยังห่วงชื่อเสียงอยู่อีก ที่สำคัญเป็นชื่อเสียงของเขาเนี่ยนะ“แต่ข้าสน!” ซูเหมยฮัวรีบผลักแผ่นอกกว้างของเขาให้ถอยหลังไปทางหลังร้าน “ท่านไปหลบหลังฉากกั้นตรงนั้นก่อน เร็วเข้า! ถือว่าข้าขอร้อง!”เมื่อเห็นแววตาอ้อนวอนของนาง พยัคฆ์หนุ่มจึงจำใจต้องยอมถอย เขาพยักหน้าอย่างไม่สบอารมณ์นัก ก่อนจะเร้นกายหายเข้าไปในเงามืดหลังฉากกั้นไม้ฉลุลาย แต่ดาบในมือยังคงกำแน่น พร้อมจะพุ่งออกมาทุกเมื่อหากเกิดเหตุร้ายซูเหมยฮัว

บรรยากาศภายในเหลาอาหารสกุลซูที่ควรจะเงียบสงบในยามวิกาล บัดนี้กลับร้อนระอุยิ่งกว่าเตาไฟในครัว“ไม่ได้! ข้าไม่ยอม!”เจิ้นอ๋องหลิวหยางตวาดลั่น ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงจนแทบจะเป็นเส้นตรง เขาเอาตัวเข้าขวางบันไดทางขึ้นชั้นสองราวกับเด็กหวงของเล่น เพราะชั้นบนสุดที่ไม่ได้ทำเป็นเหลาอาหารเป็นที่พักส่วนตัวของแม่ลูกและบิดาของนางเขาจะให้บุรุษอื่นขึ้นไปเหยียบไม่ได้!“หลีกไป!”“เสด็จพี่จะประทับที่นี่ไม่ได้! ที่นี่เป็นบ้านของราษฎร เป็นที่พำนักของสตรีม่ายและเด็กหญิง การที่บุรุษแปลกหน้า... ต่อให้เป็นฮ่องเต้ก็เถอะ... จะมานอนค้างอ้างแรม มันไม่เหมาะสมด้วยประการทั้งปวง!”ฮ่องเต้หลิวเหว่ยผู้ซึ่งนั่งจิบชาอยู่ตรงโต๊ะทางขึ้น ที่ซูเหมยฮัวเพิ่งรินให้ด้วยมือสั่นเทาเมื่อครู่ก่อนมองน้องชายด้วยสายตาเอือมระอา แต่ทว่ามังกรซ่อนเขี้ยวเล็บเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากยกยิ้มยียวน“ไม่เหมาะสมตรงไหน? ข้าเป็นโอรสสวรรค์ แผ่นดินนี้ทุกตารางชุ่นคือบ้านของข้า ข้าจะนอนตรงไหนก็ได้... อีกอย่าง เตียงมังกรที่วังหลวงมันทั้งแข็งทั้งเย็นชืด นอนที่นี่ดูท่าทางจะอบอุ่นกว่าตั้งเยอะ หรือเจ้าจะไล่พี่ชายตัวเองไปนอนข้างถนน?”“ข้าจะให้คนเตรีย

บรรยากาศภายในเหลาอาหารสกุลซูตึงเครียดจนหากเป็นเชือกก็น่าจะขาดแค่เพียงสะกิด หลิวหยางจ้องมองราชโองการสีทองบนโต๊ะราวกับมันเป็นงูพิษ เขาขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน สมองคิดหาทางออกอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางรอดที่ไม่ใช่การก่อกบฏ“ข้าจะไม่แต่งกับนาง!” หลิวหยางยืนกรานเสียงแข็ง “และข้าเชื่อว่าเสด็จพี่ก็ไม่ได้อยากให้ตระกูลเว่ยมีอำนาจล้นฟ้าไปมากกว่านี้!”เสด็จพี่เจ้าเล่ห์จะตาย ไม่มีวันที่จะยอมให้ตระกูลเว่ยมาชุบมือเปิบ เห็นแค่สัมพันธ์สายเลือดของเสด็จแม่เด็ดขาด อย่างไรราชวงศ์ที่ไม่ใช่สายเลือดโดยตรงกับเสด็จพี่ย่อมไม่มีทางสร้างฐานอำนาจเนื่องจากหากเขาเจิ้นอ๋องมีอำนาจก็เป็นที่เคลือบแคลงระแวงสงสัย ขุนนางฝ่ายที่ไม่สนับสนุนก็โจมตี เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องสนุก และเสด็จพี่คงไม่เอาหอกวางไว้ข้างแคร่หลิวเหว่ยยักไหล่ ใบหน้ายังคงเรียบเฉย “แต่ข้าขัดใจเสด็จแม่ไม่ได้เจ้าก็รู้นี่ นางอ้างเรื่องความมั่นคงและความเหมาะสม... เว้นเสียแต่ว่า...” หลิวเหว่ยเว้นคำให้น้องชายได้ฉุกคิด ปกติน้องชายผู้นี้เป็นคนฉลาดหลักแหลม แน่นอนว่าย่อมคิดออกได้ไม่ยากหลิวหยางนึกขึ้นได้ถึงบุคคลเพียงผู้เดียวในแผ่นดินนี้ที่ไทเฮาต้องก้มหัวให้ และเป็นคนที่รักค