جميع فصول : الفصل -الفصل 10

กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ในปากผสมปนเปไปกับกลิ่นอับชื้นของฟางเน่า แต่ในความทรงจำส่วนลึกของนางกลับยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของ ‘เนื้อตุ๋นยาจีน’ใช่... นางจำได้แม่นยำนางคือแม่ค้าขายมาม่าเนื้อตุ๋นเจ้าดังย่านตงเหมินที่เมืองเซินเจิ้น ฉายา ‘เจ๊เหมยถ้วยด่วน’ ผู้สามารถตักน้ำซุปร้อน ๆ ราดเส้นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเสิร์ฟลูกค้าได้รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ เพียงแค่สองชั่วโมงช่วงพักเที่ยง หม้อตุ๋นใบยักษ์ที่เคี่ยวเนื้อน่องลายจนเปื่อยนุ่มละลายในปากก็เกลี้ยงหม้อ เงินสดนับหมื่นหยวนถูกยัดจนแน่นกระเป๋าคาดเอวและด้วยความที่อยากให้พ่อแม่ที่ชนบทสุขสบายและย้ายมาอยู่กับเธอในเมืองจึงริเริ่มเพิ่มรอบในการขายเป็นช่วงเย็นด้วยอีก จะได้มีเงินซื้อบ้านอยู่ด้วยกันพร้อมหน้านางทำงานหนักเยี่ยงทาส อดหลับอดนอนเคี่ยวเนื้อข้ามวันข้ามคืนเพื่อสร้างฐานะ หวังว่าสักวันจะสบาย...แต่แล้วภาพสุดท้ายที่จำได้ คือความวูบโหว่งขณะกำลังเดินกลับบ้าน ร่างกายที่ตรากตรำเกินขีดจำกัดประท้วงด้วยการปิดสวิตช์ตัวเองกลางอากาศ พร้อมกับแสงไฟหน้ารถยนต์ที่พุ่งเข้ามา...คนขับหลับใน!‘โครม!’เสียงรถยนต์ที่พุ่งชนร่างของเธอกับรถเข็นที่เธอเข็นหม้อเปล่า ๆ กลับไปยังห้องแ

ในสายตาของ ‘อู๋เจิน’ สตรีตรงหน้าช่างโง่เง่าสิ้นดี!เมื่อครู่ที่นางเห็นซูเหมยฮัวลุกขึ้นมาอาละวาดพร้อมแววตาวาวโรจน์ อู๋เจินยอมรับว่านางตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ นึกว่าพี่สะใภ้ใหญ่ผู้แสนจืดชืดและโง่เง่าคนนั้นจะถูกผีร้ายเข้าสิง หรือสติแตกจนลุกขึ้นมาฆ่าล้างโคตรตระกูลจ้าวเสียแล้วแต่ที่ไหนได้... สุดท้ายก็แค่สุนัขจนตรอกที่เห่าเสียงดังเพื่อกลบเกลื่อนความกลัวในใจของตัวเองอู๋เจินลอบมองไหดินเผาเก่าคร่ำครึในอ้อมแขนของ ซูเหมยฮัวแล้วแอบแสยะยิ้มมุมปากอย่างดูแคลน ในใจนางหัวเราะเยาะจนแทบสำลักกับความโง่ของนังพี่สะใภ้ ตั้งแต่ให้แม่สามียืมเงินซ่อมบ้านไปแล้วเห็นชัด ๆ ว่าไม่ได้คืนแน่นอน แต่นางก็ยังควักเนื้อออกมา ผ่านมาสี่ปีแล้วอย่างไร นางทำงานให้ตายความดีก็ไม่มีหรอก แถมยังโดนข้าเป่าหูแม่สามี สงสัยในครรภ์ของนาง เพราะว่าตอนนั้นนางยังสาวจึงดูไม่ออกว่าท้อง จึงยัดข้อหาคบชู้ให้แม่สามีเกลียดเสียเลยสะใจจริง ๆเมื่อครู่ก็หลงคิดว่านางตายแล้วเกิดใหม่ เป็นผีร้ายมาสิงร่าง...‘โธ่เอ๋ย... นึกว่าจะฉลาดขึ้นชั่วพริบตา ที่แท้ก็ยังโง่ดักดานเหมือนเดิม! เงินยี่สิบตำลึงไม่เอา ดันไปเลือกเอาไหผักดองเน่า ๆ กับเด็กเหลือขอคนหนึ่ง’ช่างเป

ณ ที่ว่าการอำเภอบรรยากาศในโถงราชการเต็มไปด้วยความวุ่นวายและเสียงจอแจ แต่สำหรับอู๋เจินแล้ว เสียงที่ดังที่สุดในหัวของนางคือเสียงหัวใจที่เต้นระรัวด้วยความเสียดาย“หนึ่งตำลึงครึ่ง...!!! ท่านเจ้าหน้าที่ ลดหน่อยไม่ได้หรือเจ้าคะ? แค่ประทับตรากระดาษแผ่นเดียวเอง”อู๋เจินพยายามต่อรองเสียงอ่อย มือข้างหนึ่งกุมถุงเงินแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ไม่อยากจะควักออกจ่ายเลยสักนิด แต่ว่าจะให้พี่สะใภ้ที่ปีกกล้าขาแข็งอยู่ก็ไม่ได้ เดี๋ยวเรื่องพลิกผัน หากพี่ใหญ่ของสามีกลับมาก่อน อะไร ๆ ที่วางแผนไว้จะล่มไม่เป็นท่า‘น่าจะตาย ๆ ไปได้เสียก็ดี แต่นางให้บ้านมารดาของนางสืบแล้วไม่พบศพ ไม่แน่ว่าอาจจะยังมีชีวิต ผ่านมาสี่ปีแล้วก็ครบกำหนดสอบจิ้นซื่อแล้ว หากกลับมาพร้อมกับตำแหน่งขุนนาง สมบัติพัสถานรวมทั้งที่ดินให้ชาวบ้านเช่าอีกกว่าห้าสิบหมู่อาจจะตกเป็นของพี่ใหญ่นางและสามีก็จะไม่ได้อะไรเลย บางทีอาจจะต้องแยกบ้านออกไปก็ได้ เพราะยายแก่เจียงเซียงนั้นชอบสะใภ้มีชาติตระกูล ที่ซูเหมยฮัวแต่งเข้าบ้านได้นั้น เพราะนางหัวอ่อนและเอามาดูแลรับใช้คนในบ้าน’“ไม่ได้! นี่คือค่าธรรมเนียมเร่งด่วนตามระเบียบ หากไม่จ่าย ก็รอไปอีกสามสิบวัน!” เสมียนที่ว

เสียงล้อไม้ของรถเข็นเก่าคร่ำครึบดเบียดไปกับพื้นดินลูกรังดังครืดคราดบาดหู ท่ามกลางบรรยากาศยามเย็นที่ดวงอาทิตย์ใกล้จะลาลับขอบฟ้าเต็มทีซูเหมยฮัวกัดฟันออกแรงเข็นรถบรรทุกของที่หนักอึ้ง บนรถมีทั้งกระสอบข้าวสาร ถุงแป้งหมี่ และไหผักดองวางซ้อนกัน โดยมีร่างเล็กของ ‘อันเล่อ’ นั่งกอดเข่าอยู่บนกองสัมภาระ ดวงตาแป๋วแหววของเด็กน้อยมองมารดาด้วยความรักและเทิดทูน ราวกับมารดาคือทั้งชีวิตของนาง ต่อให้นางอดมื้อกินมื้อก็ยอมขอแค่อยู่กับมารดาที่รักนางเท่าชีวิตทันทีที่ล้อรถพ้นธรณีประตูบ้านตระกูลจ้าว... ราวกับมีการนัดหมาย บรรดาชาวบ้านร้านตลาดที่อาศัยอยู่ละแวกนั้นต่างพากันโผล่หน้าออกมาจากประตูบ้าน บ้างก็แสร้งทำเป็นกวาดพื้นหน้าบ้าน บ้างก็ยืนจับกลุ่มกระซิบกระซาบ ชี้ชวนกันดูภาพสะใภ้ใหญ่ตระกูลจ้าวที่กำลังจะถูกขับไล่“นั่นไง! ข้าว่าแล้วเชียว เสียงดังโครมครามเมื่อครู่ต้องมีเรื่องแน่” ป้าข้างบ้านกระซิบกับเพื่อนบ้าน“น่าสงสารนะ หอบลูกหอบของออกไปตอนเย็นย่ำเช่นนี้ จะไปซุกหัวนอนที่ไหน”“เฮอะ! น่าสงสารอะไรกัน ได้ยินฮูหยินผู้เฒ่าตะโกนด่าว่าคบชู้นี่นา สมควรโดนไล่ออกไปแล้ว!”“แต่ว่าน่าจะไม่จริงนะ หน้าตาแม่หนูอันเล่อเหมือนผู้

บรรดาชาวบ้านร้านตลาดที่ยืนมุงอยู่ต่างพากันชะเง้อคอจนคอแทบเคล็ด พยายามเงี่ยหูฟังบทสนทนาระหว่างสะใภ้ใหญ่และสะใภ้รองตระกูลจ้าว“พวกนางคุยอะไรกันนะ? ทำไมต้องกระซิบกระซาบ” “นั่นสิ เมื่อกี้ยังจะตบตีแย่งข้าวสารกันอยู่เลย ไหงตอนนี้ยื่นหน้าเข้าไปคุยกันเสียใกล้”ท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นนับสิบคู่ อู๋เจินกำลังยืนเหงื่อตก นางหันไปสบตากับจ้าวฝูสามีที่ยืนหลบมุมอยู่ จ้าวฝูพยักหน้าหงึกหงักส่งสัญญาณว่า ‘ยอมจ่ายเถอะ ทองคำตั้งสิบแท่งเชียวนะ!’อู๋เจินกัดริมฝีปากจนเจ็บ นางล้วงมือเข้าไปหยิบถุงเงินใบเดิมที่เพิ่งจ่ายค่าธรรมเนียมหย่าไปหมาด ๆ ขึ้นมาอย่างยากลำบาก นิ้วมือของนางสั่นระริกขณะหยิบก้อนเงินออกมา สองตำลึงหัวใจของนางกรีดร้องด้วยความเสียดาย เงินจำนวนนี้ซื้อผ้าแพรดี ๆ ได้หลายพับ ซื้อหมูได้เป็นตัว ๆ แต่เพื่อทองคำสิบแท่ง... นางต้องยอมแลก!“เอ้านี่! สองตำลึง!” อู๋เจินกระแทกเสียงกระซิบ ยัดเงินใส่มือซูเหมยฮัวอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้ใครทันสังเกต “รีบบอกที่ซ่อนมา!”ซูเหมยฮัวรับเงินมา ตรวจสอบน้ำหนักในมือแล้วยิ้มกริ่ม ทันใดนั้นนางก็ทำสิ่งที่อู๋เจินไม่คาดคิดซูเหมยฮัวถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว แล้วตะโกนเสียงดังลั่น