All Chapters of มารดาอย่างข้าไม่ใช่พลับนิ่ม: Chapter 71 - Chapter 80

ยามสายของวัน ร้านบะหมี่สกุลซูคึกคักไปด้วยผู้คนจนแทบไม่มีที่ว่าง เสียงพูดคุยจอแจผสานกับเสียงสูดเส้นบะหมี่ดังซู้ดซ้าดเป็นท่วงทำนองแห่งความสุข กลิ่นหอมของน้ำซุปกระดูกหมูหัวไชเท้าและกระเทียมเจียวลอยอวลไปทั่วตลาด ดึงดูดให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต้องเหลียวมองและกลืนน้ำลายซูเหมยฮัวยืนรับถ้วยที่ช่วยลวกเส้นจากบิดาอยู่หน้าร้านด้วยใบหน้าเปื้อนเหงื่อแต่แฝงรอยยิ้ม วันนี้ ‘บะหมี่หงส์เหิน’ ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าจนนางแทบไม่ได้พักมือ ส่วนอันเล่อก็วิ่งดุ๊กดิ๊กคอยเก็บชามและเช็ดโต๊ะอย่างขยันขันแข็ง และช่วยรับเงินและทอนเงินลูกค้าด้วย“ท่านพ่อท่านไปเก็บเงินช่วยเล่อเล่อเถอะ ทางนี้ข้าไหว” ซูเหมยฮัวยังคิดว่าตอนนี้นางเอาอยู่เพราะมือว่องไวและชำนาญจากชาติที่แล้ว“ได้ ๆ เดี๋ยวพ่อช่วยเล่อเล่อเอง วันหน้าเราจ้างคนมาช่วยเถอะ” ซูต้าซานเห็นลูกสาวทำงานเหน็ดเหนื่อยพลันสงสารจับใจ เขาควรจะเป็นหัวหน้าครอบครัว เลี้ยงดูลูกสาวให้ดีกว่านี้“ข้าก็คิดอยู่เช่นกันท่านพ่อ” ซูเหมยฮัวมีเงินมากพอแล้ว นางไม่คิดจะเปิดแค่ร้านบะหมี่ ยังต้องไปหาหลงจู้ที่โรงรับจำนำขอเช่าทั้งตึกนี้ทำเป็นร้านอาหาร“เดี๋ยวขอเส้นหมี่แห้งชามหนึ่งนะแม่นางซู!”“ได้เลยเจ

ท่ามกลางเสียงก่นด่าสาปแช่งของชาวบ้านที่ดังระงมไปทั่วร้านบะหมี่ จ้าวเหวินเป่ายืนโงนเงนหน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลย้อยลงมาตามขมับ แต่ในดวงตาลึกโหลคู่นั้นกลับไม่ได้ฉายแววสำนึกผิดแม้แต่น้อย มันกลับลุกโชนไปด้วยความบ้าคลั่งของสุนัขจนตรอกที่พร้อมจะกัดไม่เลือกหน้า และทำทุกอย่างเพื่อตัวเองจะได้สิ่งที่ต้องการ“หุบปาก! พวกเจ้าหุบปากให้หมด!”จ้าวเหวินเป่าตะโกนสุดเสียง เส้นเลือดที่คอปูดโปนไปทางคนที่ต่อว่าต่อขานและจะรุมทำร้ายตระกูลจ้าว“พวกเจ้าเป็นคนนอก อย่ามาสอดเรื่องในครอบครัวข้า! คิดว่าข้าจะยอมแพ้แค่เพราะคำพูดของเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมรึ!”เขาล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อด้วยมือที่สั่นเทา ควักเอากระดาษแผ่นหนึ่งออกมา มันเป็นกระดาษสีเหลืองกรอบดูเก่าคร่ำคร่า มีรอยพับยับย่นราวกับผ่านกาลเวลามาเนิ่นนาน“เบิกตาดูซะ!” เขาชูกระดาษแผ่นนั้นขึ้นเหนือหัว แกว่งไปมาให้ทุกคนดู“นี่คือสัญญาบรรพบุรุษของตระกูลจ้าว! ตกทอดมารุ่นสู่รุ่น!”จ้าวเหวินเป่าแสยะยิ้มที่บิดเบี้ยว หันมามองซูเหมยฮัวด้วยสายตาของผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า“ในนี้ระบุไว้ชัดเจน... ‘ทายาทผู้สืบสกุลจ้าวทุกคน จักต้องอยู่ภายใต้การดูแลและอบรมสั่งสอนของตระกูลจ้าวเท่า

บรรยากาศในร้านบะหมี่เงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจของผู้คน ทุกสายตาจับจ้องไปที่ปลายนิ้วเรียวยาวขาวสะอาดของ หลิวหยางที่กำลังคีบกระดาษสัญญาเก่าคร่ำคร่าแผ่นนั้นขึ้นมาพิจารณา หลังจากนิ่งเยว่เป็นผู้นำมาให้เขาได้กวาดสายตามองด้วยตัวเองแบบถนัดถนี่จ้าวเหวินเป่ายืนกลั้นหายใจ เหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายเต็มหน้าผาก แม้เขาจะมั่นใจในฝีมือการปลอมแปลงกระดาษให้ดูเก่าด้วยการนำไปอบควันเทียนและแช่น้ำชามาทั้งคืน แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับดวงตาคมกริบของบุรุษชุดขาวผู้นี้ เขากลับรู้สึกเหมือนนักโทษที่กำลังยืนอยู่หน้าแท่นประหารหลิวหยางไม่ได้ก้มลงอ่านเนื้อหาในสัญญาเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ยกกระดาษแผ่นนั้นขึ้นส่องกับแสงแดด พลิกไปมาอย่างเชื่องช้า ก่อนจะยกขึ้นมาดมกลิ่นใกล้ ๆ จมูก แล้วเหยียดยิ้มที่มุมปาก... รอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสันหลังวาบ“น่าประทับใจ...”หลิวหยางเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่ก้องกังวาน“กระดาษเก่าเก็บสิบปี แต่กลับมีกลิ่นหอมของ ใบชาและควันเทียนติดอยู่อย่างชัดเจน... บรรพบุรุษตระกูลจ้าวช่างมีรสนิยมดีจริง ๆ ที่รู้วิธีอบร่ำกระดาษให้หอมฟุ้งเช่นนี้ แม้ผ่านมาเป็นร้อยปี”จ้าวเหวินเป่าสะดุ้งโห

ดวงจันทร์ลอยเด่นอยู่เหนือยอดไม้ สาดแสงสีเงินลงมากระทบหลังคาเรือนไม้ไผ่ในหมู่บ้านซานจี๋ บรรยากาศภายนอกเงียบสงัด มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรที่ร้องระงมและเสียงลมพัดใบไผ่เสียดสีกัน แต่ภายในเรือนหลังเล็ก แสงตะเกียงน้ำมันยังคงสว่างไสว พร้อมกับความตึงเครียดที่ลอยอวลในอากาศบนโต๊ะไม้เก่า ๆ เต็มไปด้วยก้อนเงินตำลึง ทองคำแท่ง และผ้าแพรพับงามที่กองรวมกันจนพูน... สมบัติที่มากพอจะพลิกชีวิตคนธรรมดาให้กลายเป็นเศรษฐีในชั่วข้ามคืนซูเหมยฮัวนั่งนับเงินด้วยแววตาที่ไม่ได้ยินดีปรีดาอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดและหวาดระแวง โดยมีซูต้าซานผู้เป็นบิดานั่งมองอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยความตื้นตันใจระคนกังวล“ท่านพ่อ...” ซูเหมยฮัวเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ มือเรียววางก้อนทองคำแท่งสุดท้ายลงในหีบไม้จันทน์หอม “เหตุการณ์ที่ร้านวันนี้ และเรื่องที่ป้าหกคาบข่าวไปบอกคนตระกูลจ้าว... ท่านพ่อคิดเห็นอย่างไรเจ้าคะ?”ซูต้าซานถอนหายใจเฮือกใหญ่ ใบหน้าของพรานป่าผู้เจนจัดฉายแววหนักใจ “ป้าหกเป็นคนปากสว่างและขี้อิจฉา พ่อรู้... แต่ไม่คิดว่านางจะกล้าถึงขนาดชักศึกเข้าบ้าน พาคนตระกูลจ้าวมาอาละวาดใส่พวกเราถึงร้านในเมือง”“นั่นแหล

ย้อนกลับไปหนึ่งชั่วยาม ก่อนที่รถม้าพยัคฆ์จะตะบึงห้อเข้าตำหนักเจิ้นอ๋อง...ภายในเรือนไม้ไผ่ที่มืดสนิทหลังจากซูเหมยฮัวดับตะเกียงลง ความเงียบงันที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุม มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวราวของคนในบ้าน“ท่านพ่อ...” ซูเหมยฮัวกระซิบเสียงลอดไรฟัน แววตาในความมืดวาวโรจน์ “พาเล่อเล่อออกไปทางหน้าต่างหลังบ้านเดี๋ยวนี้! ไปซ่อนตัวในป่าไผ่ อย่าออกมาจนกว่าข้าจะเรียก!”“ไม่! พ่อจะไม่ทิ้งเจ้า!” ซูต้าซานเถียงเสียงแข็ง มือยังกำมีดเดินป่าแน่น “พ่อจะสู้กับพวกมันเจ้าพาอันเล่อหนีไป!”“ไม่ได้เจ้าค่ะ!” นางดันหลังบิดาอย่างแรง “พวกมันมีกี่คนเราไม่รู้ แต่ถ้าพวกมันเห็นเล่อเล่อ พวกมันอาจจะจับลูกข้าเป็นตัวประกัน... ไปเถอะเจ้าค่ะ! ข้ามีวิธีเอาตัวรอด ข้ามีอาวุธที่ท่านอ๋องให้มา!”นางตบที่เอวเบา ๆ เพื่อยืนยัน ซูต้าซานกัดฟันกรอด มองดูลูกสาวสลับกับหลานสาวที่เริ่มขยับตัวตื่น เขาจำใจต้องเลือกความปลอดภัยของหลานก่อน อย่างน้อยผู้หญิงก็ยังรู้จักเอาตัวรอดได้มากกว่าเด็ก“ระวังตัวด้วยนะลูกพ่อ...” แม้ไม่อยากห่างจากลูกสาวทั้งเป็นห่วงแทบขาดใจ แต่เขาจำใจต้องผละออกไปซูต้าซานอุ้มอันเล่อขึ้นพาดบ่า แล้วปีนออกทางหน้าต่างหลังบ้านไป