All Chapters of มารดาอย่างข้าไม่ใช่พลับนิ่ม: Chapter 101 - Chapter 110

เสียงตบหน้าฉาดใหญ่ยังคงก้องสะท้อนอยู่ในความรู้สึกของฝูงชนที่มุงดูเหตุการณ์ องค์หญิงสือหนิงยืนตระหง่านอยู่เหนือร่างที่สั่นเทาของเว่ยหลินหลาง นางหันพระพักตร์กลับมาทางฮ่องเต้หลิวเหว่ยและเจิ้นอ๋องหลิว หยางด้วยแววตาที่เด็ดขาด“หลิวเหว่ย...” องค์หญิงเรียกพระนามฮ่องเต้ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่น้ำเสียงนั้นไม่มีใครที่จะไม่หันมองได้“เมื่อสักครู่นี้เจ้าได้ยินหรือไม่ ว่าสตรีนางนี้เรียกหลานชายข้าว่าอย่างไร? ...ลูกไม่มีพ่อแม่สั่งสอน”ฮ่องเต้พยักหน้าช้า ๆ “ได้ยินพ่ะย่ะค่ะเสด็จป้า”“ดี!” องค์หญิงสือหนิงสะบัดชายแขนเสื้อ“เช่นนั้นข้าในฐานะป้าของพวกเจ้า และย่าของถัง หมิงขอประกาศ ณ ที่นี้ว่า... ราชโองการสมรสของไทเฮาถือเป็นโมฆะ! สตรีกิริยาหยำฉ่าไม่น่ามองไม่ควรเอามาแปดเปื้อนราชวงศ์ของน้องชายข้า!”เว่ยหลินหลางเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตื่นตะลึง “ตะ... แต่นั่นเป็นรับสั่งของไทเฮานะเพคะ!”“ไทเฮาแล้วอย่างไร!” องค์หญิงตวาดกลับ “ข้าจะไม่ยอมให้สตรีที่มีจิตใจต่ำช้าเยี่ยงเจ้า มาเหยียบย่ำเกียรติยศของสกุลถังและสกุลหลิว! หากไทเฮาข้องใจ ให้มาคุยกับข้าเอง!”องค์หญิงกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะประกาศกฎเหล็กเสียงก้อง“

หลังจากขบวนเสด็จของฮ่องเต้และองค์หญิงสือหนิงเคลื่อนตัวจากไปในช่วงเย็น ความเงียบสงบก็กลับคืนสู่เหลาอาหารสกุลซูอีกครั้ง ท้องฟ้าภายนอกเริ่มมืดครึ้มและมีเมฆฝนตั้งเค้ามาแต่ไกล“หมิงเอ๋อร์... ได้เวลาต้องกลับตำหนักแล้ว อาจะให้รถม้ามารับ” หลิวหยางเอ่ยขึ้นพลางขยับตัวจะอุ้มหลานชายแต่ทว่า... เจ้าก้อนแป้งถังหมิงกลับกอดเอวซูเหมยฮัวแน่นราวกับลูกลิงเกาะแม่ ไม่ยอมปล่อยมือ“ไม่เอา! ข้าไม่กลับ!” ถังหมิงส่ายหน้าดิก ทำตาแดงๆ เหมือนจะร้องไห้ซึ่งดูออกว่าแกล้งทำไปกว่าครึ่ง“ขาข้าเจ็บ... ข้าเดินไม่ไหว แล้วข้าก็ปวดหัวตุบๆ ด้วย... ถ้ากลับไปนอนที่ตำหนักกว้าง ๆ คนเดียว ข้าต้องฝันร้ายเห็นหน้าคุณหนูใจร้ายคนนั้นแน่เลยท่านอา...ฮึก...ท่าน...ท่านทนเห็นหมิงเอ๋อร์ของท่าน...ฮึก...นอนไม่หลับได้หรือ”นอกจากปั้นเรื่องมาหลอกเสด็จอาเจิ้นอ๋อง ถังหมิงยังส่งสายตาแป๋วแหววไปหานางอีกด้วย เด็กน้อยเงยหน้ามองซูเหมยฮัวด้วยสายตาออดอ้อน ไม่ว่าใครที่มองเห็นก็ต้องใจอ่อน ถึงตอนแรกจะไม่ถูกกันแต่ว่าน้าซูจริงใจกับเขาที่สุด อีกอย่างเขาเบื่อวิ่งซ่อนหากับองครักษ์แล้ว“น้าซู... ข้าขอนอนกับท่านได้ไหม? ข้าสัญญาว่าจะเป็นเด็กดี ไม่ดื้อไม่ซน”อันเล่อ

แสงรุ่งอรุณแรกของวันใหม่สาดส่องผ่านม่านเมฆหนาที่เริ่มเจือจางลงหลังจากพายุฝนกระหน่ำเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาอากาศยามเช้าในเมืองอวิ๋นโจววันนี้สดชื่นและเย็นสบายกว่าทุกวัน กลิ่นดินชื้นแฉะผสมกับกลิ่นหอมของดอกไม้ป่าลอยมาตามลม สร้างความรู้สึกผ่อนคลายอย่างน่าประหลาดซูเหมยฮัวตื่นนอนแต่เช้ามืดตามความเคยชินของคนทำร้านอาหาร นางขยับตัวลุกจากเตียงอย่างแผ่วเบาที่สุด เพราะไม่อยากปลุกเจ้าก้อนแป้งสองก้อนที่ยังนอนกอดกันกลมอยู่บนเตียง ถังหมิงนอนอ้าปากหวอน้ำลายยืดใส่อกเสื้อของอันเล่อ ส่วนลูกสาวตัวน้อยของนางก็นอนกอดแขนพี่ชายแน่นราวกับกลัวใครจะมาแย่งไปภาพที่น่าเอ็นดูนี้ทำให้ซูเหมยฮัวอดยิ้มไม่ได้ นางห่มผ้าให้เด็กทั้งสองอย่างเบามือ ก่อนจะจัดการธุระส่วนตัวและย่องเดินลงมาที่ชั้นล่าง ตั้งใจจะเข้าครัวไปจุดไฟเตรียมแป้งสำหรับทำซาลาเปาและเส้นบะหมี่เพื่อขายในวันนี้ที่จริงเรื่องพวกนี้นางมีคนมาทำอีกที นางแค่เตรียมแป้งชั่งตวงเอาไว้ ส่วนเมื่อร้านเปิดจะมีคนงานที่นางจ้างมาทำให้นางแค่เป็นคนจัดการสูตรเท่านั้นทว่า... เมื่อนางเดินลงมาถึงโถงร้าน ภาพที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำให้นางต้องชะงักฝีเท้า แล้วขยี้ตาตัวเองซ้ำ ๆ เพื่อให้แน่ใจว่า

กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่าน รวดเร็วราวกะพริบตา จากวันที่พายุฝนกระหน่ำและราชโองการแต่งงานฟ้าผ่าที่ผ่านกันมาได้ บัดนี้ล่วงเลยมาถึงสองเดือนเต็มแล้วเหลาอาหารสกุลซู ในยามนี้ มิใช่เพียงร้านบะหมี่ เล็ก ๆ อีกต่อไป แต่มันกลายเป็นจุดสำคัญของเมืองอวิ๋นโจวที่ใครผ่านไปผ่านมาต้องแวะชิม กิจการรุ่งเรืองจนต้องขยายโต๊ะเพิ่มออกไปถึงลานด้านข้างและต้องต่อเติมเพิ่มพื้นที่เพื่อให้เพียงพอต่อการรับลูกค้าจากต่างเมืองระบบภายในร้านถูกวางไว้อย่างรัดกุมด้วยมันสมองของซูเหมยฮัว นางจ้างหลงจู้ มืออาชีพในการจัดการดูแลร้าน และมีซูต้าซาน ผู้เป็นบิดานั่งยิ้มแก้มปริอยู่หน้าตู้เก็บเงิน คอยทักทายลูกค้าด้วยความสุขใจ ส่วนเหล่านักเลงกลับใจบัดนี้กลายเป็นพนักงานดีเด่นที่บริการคล่องแคล่วว่องไวแต่ภาพที่ชาวเมืองคุ้นตาและพากันอมยิ้มมากที่สุด คือภาพของ เจิ้นอ๋องหลิวหยางจากบุรุษผู้สูงศักดิ์ที่เข้าถึงยาก กลายเป็นลูกค้าขาประจำที่แทบจะสิงสถิตอยู่ที่ร้าน ทุกวันหลังเสร็จราชกิจที่ค่ายทหารและสิ่งที่ฝ่าบาทให้จัดการ รวมทั้งดูแลการก่อสร้างเส้นทางการค้าของหัวเมืองทางใต้อย่างอวิ๋นโจว เขาจะรีบตรงดิ่งมาที่นี่ทันที บางวันก็นั่งสอนหนังสือให้ ถังหม

แสงเทียนในห้องนอนสั่นไหวเล็กน้อยตามแรงลมที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ซูเหมยฮัวนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง บนพื้นโต๊ะไม้เนื้อแข็งไม่ได้มีเครื่องประทินโฉมราคาแพงวางอยู่ แต่กลับมีกล่องไม้กำมะหยี่ใบหนึ่งวางสงบนิ่งมือเรียวบางค่อยๆ เปิดฝากล่องออก เผยให้เห็นสิ่งของสามสิ่งที่เป็นดั่งเกราะคุ้มกันชีวิตของนางและลูกในยามนี้ชิ้นแรก... ‘ป้ายหยกพยัคฆ์’ หยกเนื้อดีสีแดงก่ำสลักลายเสือคำรามที่ เจิ้นอ๋องหลิวหยาง มอบให้นาง มันคือตัวแทนของอำนาจทางการทหารและบารมีของพยัคฆ์หนุ่ม ผู้ซึ่งยอมมอบหัวใจและอำนาจทั้งหมดไว้ในมือนางชิ้นที่สอง... ‘ป้ายทองเว้นตาย’ แผ่นทองคำสลักลายมังกรห้าเล็บที่ ฮ่องเต้หลิวเหว่ย พระราชทานให้ มันคืออาญาสิทธิ์สูงสุดที่แม้แต่ยมบาลก็ยังต้องเกรงใจหากเห็นป้ายนี้ ใครหน้าไหนก็สั่งประหารนางไม่ได้และชิ้นสุดท้าย... ‘ป้ายหยกเลี่ยมทอง’ สลักลายหงส์เหินป้ายผ่านทางเข้าออกวังหลวงที่ องค์หญิงสือ หนิง มอบให้ด้วยความเมตตา เพื่อให้นางเข้าวังไปทำอาหารให้เสวยได้ทุกเมื่อซูเหมยฮัวมองดูของทั้งสามสิ่งด้วยแววตาหนักอึ้ง นางรู้ดีว่าเมืองหลวงฉางอัน นั้นไม่ใช่สนามเด็กเล่น แต่มันคือถ้ำเสือแดนมังกรที่เต็มไปด้วยเล่ห์เพทุ