All Chapters of มารดาอย่างข้าไม่ใช่พลับนิ่ม: Chapter 111 - Chapter 120

ขบวนรถม้าไม่ได้มุ่งหน้าเข้าวังหลวง แต่เลี้ยวไปยังย่านการค้าที่คึกคักที่สุดของเมือง และหยุดลงหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ร่มรื่นไปด้วยต้นไม้“ถึงแล้ว...” หลิวหยางประคองซูเหมยฮัวลงจากรถ “นี่คือเรือนรับรองส่วนตัวของข้า ข้าให้คนมาเตรียมไว้ให้เจ้าโดยเฉพาะ มันอยู่ใกล้ตลาด เดินทางสะดวก และที่สำคัญ...”เขาผายมือไปทางปีกซ้ายของเรือน “ข้าสั่งทำห้องครัวใหม่...ใหญ่กว่าที่ร้านเจ้าสามเท่า และเครื่องครัวครบครันที่สุดในแผ่นดินนี้”ซูเหมยฮัวตาเป็นประกายทันที ความกังวลเมื่อครู่หายวับไปกับตาเมื่อได้ยินคำว่าห้องครัวใหม่ เมื่อมาถึงเรือนพักรับรองพวกเราที่เดินทางมาเหน็ดเหนื่อยจึงพักผ่อนกันอย่างรวดเร็ว แม้แต่ซูเหมยฮัวเองก็เข้านอนแหัวค่ำวันรุ่งขึ้น ซูเหมยฮัวตื่นแต่เช้าด้วยความตื่นเต้น นางฝากอันเล่อไว้กับถังหมิงและนิ่งเยว่ที่เรือน แล้วขอออกไปสำรวจตลาดเมืองหลวงใกล้ ๆ เรือนพักรับรองตลาดฉางอันช่างสมคำร่ำลือ! มันเต็มไปด้วยสินค้าแปลกตาจากทั่วทุกมุมโลกจริง ๆ ในยุคโบราณนี้ กลิ่นเครื่องเทศฉุนกึกจากพ่อค้าชาวเปอร์เซีย กุ้งมังกรตัวยักษ์ที่ยังดีดตัวอยู่ในถังน้ำจากแดนใต้ และผักผลไม้เมืองหนาวที่นางไม่เคยเห็นในเมืองอวิ๋นโจว ก็ได

แววตาของซูเหมยฮัวเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยวและมุ่งมั่น แววตาที่เคยต่อสู้กับความยากลำบากมาตลอดชีวิต ไม่ว่าชาติที่แล้วหรือชาตินี้ นางก็ไม่เกรงกลัวผู้ใด ทั้งไม่อยากเป็นภาระให้เขาไปตลอดชีวิต...นางอยากร่วมแบกรับทุกเรื่องไปกับเขาจนชั่วชีวิต“ข้าไม่ใช่ลูกพลับนิ่ม ที่ใครจะมาบีบเค้นได้ง่าย ๆ นะเพคะ... ท่านลืมไปแล้วหรือว่าข้าจัดการกับเว่ยหลินหลางที่อวิ๋นโจวอย่างไร?”“แต่ที่นี่คือวังหลวง...” เจิ้นอ๋องยังไม่วางใจ“วังหลวงแล้วอย่างไร? คนก็ต้องกินข้าวเหมือนกัน” นางยิ้มมุมปาก “ท่านทำหน้าที่ของท่าน... ส่วนข้าจะทำหน้าที่ของข้า เชื่อใจข้านะเพคะ”หลิวหยางมองสตรีตรงหน้าด้วยความทึ่งและความรักที่เปี่ยมล้น เขาพยักหน้าจำยอมก่อนจะดึงนางเข้ามากอดแน่น ๆ หนึ่งที“ก็ได้... แต่ถ้ามีใครทำร้ายเจ้าแม้แต่ปลายเล็บ ให้ส่งสัญญาณมา ข้าจะเผาพวกมันให้ราบ!”เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ประตูทางเข้าเขตพระราชฐานชั้นใน ประตูที่มุ่งสู่ห้องเครื่องหลวง เส้นทางที่นางต้องเข้าไปในวันนี้เพียงลำพังซูเหมยฮัวเดินทางมาถึงแต่เช้าตรู่ นางไม่ได้มาตัวเปล่า แต่มาพร้อมกับรถเข็นคันเล็กที่บรรทุกกล่องไม้หลายใบ ภายในบรรจุชุดมีดแกะสลักคู่ใจ เครื่องเทศหายากที่ซื้อ

“งานทดสอบวันนี้ ต้องการผักแกะสลักประดับจานจำนวนมาก” พ่อครัวจางแสยะยิ้ม “เจ้าจงแกะสลักหัวไชเท้าพวกนี้ให้เป็นนกกระเรียนและดอกโบตั๋นให้ครบหนึ่งร้อยชิ้น... ภายในหนึ่งชั่วยาม!”เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วห้อง หัวไชเท้าเหี่ยว ๆ แบบนี้ แค่ปอกเปลือกก็ยากแล้ว จะเอามาแกะสลักให้สวยงามได้อย่างไร? แถมเวลาแค่หนึ่งชั่วยาม กับจำนวนร้อยชิ้น... นี่มันจงใจแกล้งให้ตายชัดๆ!“ถ้าทำไม่ได้... หรือทำออกมาอัปลักษณ์...” พ่อครัวจางยื่นหน้าเข้ามาใกล้ “ก็ไสหัวกลับบ้านนอกไปซะ! ห้องเครื่องหลวงไม่ต้องการคนไร้ฝีมือ!”‘แหม...ห้องเครื่องนี้นางอยากอยู่ตายเลยซิ...หากไม่ใช่ไทเฮาสั่งนางอยากจะไปเดินเล่นในเมืองหลวงด้วยซ้ำ’ซูเหมยฮัวมองกองหัวไชเท้าเน่าๆ ตรงหน้า แล้วเงยหน้าสบตาพ่อครัวจางอย่างเรียบเฉย คล้ายกับไม่ทุกข์ร้อนสิ่งใด แค่ทำใช่ไหมได้!“แค่แกะสลักใช่ไหมเจ้าคะ?” นางถามเสียงเรียบ“ใช่! แต่ต้องสวยงามสมเกียรติราชวงศ์นะ!”“ได้เจ้าค่ะ”ซูเหมยฮัวไม่โต้เถียง นางเดินไปหยิบหัวไชเท้าขึ้นมาหัวหนึ่ง พลิกดูรอยตำหนิ จากนั้นนางก็เปิดกล่องไม้ที่นำมาด้วยวิ้ง!แสงสะท้อนจากคมมีดแกะสลักชุดพิเศษที่นางสั่งตีขึ้นเองส่องประกายวาววับ นางหยิบมีดเล่มเล็

ต่อมา... จานของซูเหมยฮัวถูกยกเข้ามา“กุ้งมังกรเกยหาดทรายทอง” (กุ้งผัดไข่เค็ม) นางตั้งชื่อให้ดูหรูจะได้มีราคา มันก็แค่กุ้งผัดซอสไข่เค็มที่นางหากินได้ในชาติที่แล้ว เป็นเมนูง่าย ๆ แต่ทำให้อร่อยไม่ง่ายนักสีเหลืองทองอร่ามของซอสไข่เค็มที่เคลือบตัวกุ้งสีแดงส้ม ตัดกับสีเขียวของต้นหอมซอยและพริกแดง ช่างดูน่าเจริญอาหารยิ่งนัก กลิ่นหอมน้ำมันหมูและไข่เค็มเตะจมูกจนขุนนางบางคน ที่รอนั่งชิมต่างกลืนน้ำลายซีเฉินคีบเนื้อกุ้งชิ้นโตเข้าปาก...ทันทีที่ฟันกระทบเปลือกแป้งบางกรอบ ความหวานฉ่ำของเนื้อกุ้งมังกรก็ระเบิดออกมาในปาก ผสมผสานกับความเค็มมันนัวลิ้นของไข่แดงเค็ม และความเผ็ดร้อนปลายลิ้นที่กระตุ้นความอยากอาหารดวงตาของซีเฉินเบิกกว้าง เขาเคี้ยวตุ้ย ๆ แล้วตักคำที่สองทันทีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เหล่าขุนนางคนอื่นเห็นดังนั้นก็รีบตักชิมบ้าง และเกิดเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที“นี่มันอะไรกัน! รสชาติแปลกใหม่มาก!”“มันเค็ม ๆ มัน ๆ แต่ไม่เลี่ยนเลย! เนื้อกุ้งก็เด้งสู้ฟันข้า!”“ข้าไม่เคยกินกุ้งมังกรที่รสชาติจัดจ้านถึงใจแบบนี้มาก่อน!”ซีเฉินวางตะเกียบลงแล้วหันมายิ้มให้ซูเหมยฮัว“แม่นางซู... อาหารจานนี้สมควรได้รับเกียรติเป็นอาห

“มะ... แม่นางซู...” เถ้าแก่หวังหลบสายตา อึกอักไม่กล้าพูด“มีอะไรหรือ?” ซูเหมยฮัวเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดีพลางถาม “กุ้งของข้าล่ะ?”“ข้า... ข้าขายไปแล้ว...” เถ้าแก่หวังตอบเสียงเบาหวิว“อะไรนะ!” ซูเหมยฮัวเสียงดังขึ้น ไม่อยากเชื่อว่าเถ้าแก่หวังจะผิดคำพูด “แต่ข้าจองไว้แล้วนะ! ท่านรับปากข้าแล้ว!”“ข้าขอโทษแม่นางซูจริง ๆ! แต่เมื่อเช้ามืด... มีพ่อบ้านจากตระกูลใหญ่ตระกูลหนึ่ง มาเหมากุ้งมังกรไปจนหมดเกลี้ยงร้านเลย! เขาให้ราคาแพงกว่าเจ้าถึงสามเท่า... ข้าเป็นแค่พ่อค้าตัวเล็ก ๆ ข้าปฏิเสธเงินก้อนโตไม่ได้หรอก!”ซูเหมยฮัวขมวดคิ้วแน่น “ตระกูลไหน?”“ข้า... ข้าบอกไม่ได้ เขาขู่ไว้ว่าถ้าบอกจะเผาร้านข้า...” เถ้าแก่ตัวสั่นหวาดกลัวอำนาจของขุนนางซูเหมยฮัวกัดริมฝีปากนางไม่ยอมแพ้ นางรีบเดินไปที่ร้านขายอาหารทะเลร้านอื่นในละแวกนั้น แต่คำตอบที่ได้กลับเหมือนกันหมด“หมดแล้วแม่นาง... มีคนมาเหมาไปหมดตั้งแต่เช้ามืดไม่เหลือเลย แม้แต่ลูกกุ้งก็ไม่เหลือ”ชัดเจน... นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือการตัดหน้ามีใครบางคนจงใจกว้านซื้อกุ้งมังกรทั้งเมืองหลวง เพื่อไม่ให้นางมีวัตถุดิบไปทำอาหารในวันพรุ่งนี้!ซูเหมยฮัวยืนอยู่กลางตลาดที่วุ