All Chapters of มารดาอย่างข้าไม่ใช่พลับนิ่ม: Chapter 151 - Chapter 156

นับตั้งแต่หมอหลวงประกาศข่าวดีว่า ซูเหมยฮัวตั้งครรภ์ ตำหนักเจิ้นอ๋องที่เคยเงียบสงบและเคร่งขรึม ก็เปลี่ยนไปเป็นสมรภูมิรบ... สมรภูมิแห่งการประคบประหงมที่เล่นใหญ่จนคนทั้งตำหนักต้องกุมขมับเจิ้นอ๋องหลิวหยาง แม่ทัพผู้ไม่เคยเกรงกลัวข้าศึกนับหมื่นนับแสน บัดนี้กลับกลายเป็นบุรุษขี้กังวลที่สะดุ้งทุกครั้งที่ภรรยาขยับตัว“เหมยฮัว! วางมีดลงเดี๋ยวนี้ ห้ามเจ้าจับของมีคมเด็ดขาด!”เสียงตะโกนลั่นห้องครัวทำให้ซูเหมยฮัวที่กำลังจะหั่นแตงกวาถึงกับสะดุ้งจนมีดเกือบบาดมือ“ท่านพี่... ข้าแค่จะทำยำแตงกวากินแก้เลี่ยน...” นางถอนหายใจ มองสามีที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาแย่งมีดไปจากมือราวกับมันเป็นอาวุธสังหารนางอย่างนั้น‘ชักเริ่มจะอ่อนอกอ่อนใจกับสามีจริง ๆ’“ของมีคมอันตราย! เดี๋ยวบาดมือ! เดี๋ยวเลือดตกยางออก! เจ้าท้องอยู่นะ!” เจิ้นอ๋องเอ็ดเสียงเขียวทั้งไม่พอใจที่ภรรยาแสนดื้อดึงไม่เชื่อฟัง และทำให้เขาเป็นห่วง“อยากกินอะไรบอกข้า หรือบอกแม่ครัวสิ เจ้าไปนั่งพักเถอะ ไปนั่งบนเบาะนุ่ม ๆ โน่น!”“แต่ข้าเบื่อ... ข้านั่ง ๆ นอน ๆ มาสามวันแล้วนะ เพคะ” ซูเหมยฮัวบ่นอุบ นางเป็นคนทำงานมาทั้งชีวิต ให้มานั่งเฉย ๆ เป็นผักปลา นางรู้สึกเหมือน

กาลเวลาในจวนเจิ้นอ๋องดูเหมือนจะเดินเร็วกว่าปกติ เพียงพริบตาเดียวอันเล่อเด็กหญิงตัวน้อยที่เคยผอมโซบัดนี้ได้เติบโตขึ้นเป็นดรุณีน้อยวัย 6 ขวบ ที่มีแก้มยุ้ยขาวอมชมพู พุงกลมป้อมน่าฟัดและมีกลิ่นตัวหอมเหมือนขนมหวานตลอดเวลา จนใคร ๆ ต่างพากันเรียกว่าซาลาเปาน้อยในฐานะพี่หญิงรองของบ้านโดยมีถังหมิงเป็นพี่ใหญ่ อันเล่อถือคติประจำใจว่า เรื่องกินเรื่องใหญ่ ยามบ่ายอันแสนอบอุ่น ในห้องนอนเด็กเล็กที่ปูด้วยพรมขนสัตว์หนานุ่ม เสียงร้องไห้จ้าของ หลิวเว่ยและหลิวอ้ายฝาแฝดมังกรหงส์วัย 1 ขวบ ดังลั่นจวนจนบ่าวไพร่แตกตื่น“แง้!!!”อันเล่อที่กำลังนั่งแทะน่องไก่ทอดอย่างมีความสุขถึงกับชะงัก นางรีบวางของโปรดแต่ว่ายังหยิบน่องไก่ติดมือไปด้วย แล้ววิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาเกาะขอบเปลน้องด้วยความเป็นห่วง“โอ๋ๆ... อาเว่ย เสี่ยวอ้าย ไม่ร้องนะ... พี่หญิงอยู่นี่แล้ว”อันเล่อพยายามเขย่าเปลเบา ๆ เลียนแบบท่านแม่ แต่น้องแฝดก็ยังไม่หยุดร้อง หน้าตาแดงก่ำ น้ำลายยืดเลอะเสื้อตัวเล็กที่ท่านแม่เย็บให้“หรือว่าหิว?” อันเล่อทำท่าครุ่นคิด นางมองน่องไก่ในมือด้วยความเสียดาย ก่อนจะตัดสินใจยื่นให้น้องอย่างใจป้ำ “อะ... พี่หญิงแบ่งให้กินไก่สิ อร่อยนะ”ห

ฤดูหนาวปีนี้ดูเหมือนจะไม่หนาวเหน็บอย่างที่เคย เพราะความอบอุ่นสายหนึ่งได้แผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทั้งเมืองหลวงฉางอัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เหลารสทิพย์โอสถ ซึ่งวันนี้ถูกประดับประดาด้วยโคมไฟสีแดงนับพันดวง สว่างไสวราวกับกลางวันวันนี้คือวันมงคลยิ่งใหญ่... วันครบรอบวันเกิดปีที่ 60 ของซูต้าซานอดีตนายพรานป่าผู้ต่ำต้อย ที่บัดนี้กลายเป็นเศรษฐีใหญ่และพระสัสสุระ (พ่อตา) ของเจิ้นอ๋องผู้เกรียงไกรบรรยากาศในงานเต็มไปด้วยความคึกคัก แขกเหรื่อหลั่งไหลมาร่วมงานอย่างไม่ขาดสาย มีตั้งแต่ชาวบ้านร้านตลาดที่รักใคร่ในรสอาหาร ไปจนถึงขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่ต้องการมาประจบเอาใจท่านอ๋องแต่ทว่า... ชายชราในชุดผ้าไหมสีแดงมงคล ปักลาย โซ่วสีทองตัวใหญ่กลางอกแปลว่าอายุยืน กลับไม่ได้สนใจลาภยศสรรเสริญเหล่านั้นซูต้าซานยืนยิ้มจนตาหยีอยู่ที่หน้าประตู คอยรับไหว้ทุกคนด้วยความนอบน้อมเช่นเดิม ใบหน้าที่มีริ้วรอยตามวัยเปี่ยมไปด้วยความสุขที่เอ่อล้น“ท่านตา! ท่านตา!”เสียงเล็ก ๆ เจื้อยแจ้วดังมาก่อนตัว ร่างป้อม ๆ สองร่างวิ่งดุ๊กดิ๊กฝ่าฝูงชนเข้ามา หลิวเว่ย และ หลิวอ้าย ฝาแฝดมังกรหงส์ในวัย 4 ขวบ สวมชุดสีแดงเหมือนตุ๊กตาเดินได้ วิ่งเข้ามากอดขาซูต