Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 90

ยามเช้าตรู่ของวันใหม่ในเมืองอวิ๋นโจวยังคงคึกคักเหมือนเดิม ผู้คนจับจ่ายใช้สอยพร้อมกับฟังข่าวสารของวันนี้ไปด้วยแม้เรื่องราวที่บ้านของสกุลซูจะเกิดขึ้นในยามวิกาล แต่ข่าวคราวก็แพร่สะพัดไปทั่วเมืองอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะบริเวณหน้าแผงลอยร้านบะหมี่ที่ตอนนี้กลายเป็นจุดรวมตัวของผู้คน“ได้ยินว่าโจรบุกบ้านแม่ม่ายซูจริง ๆ หรือไม่?” ชาวบ้านคนหนึ่งเอ่ยถามด้วยความตื่นตระหนก“จริงสิ! พวกเจ้าไม่รู้หรือ! เมื่อคืนไฟไหม้บ้านหลังเล็กของนางที่หมู่บ้านซานจี๋วอดวายไปหมด! นี่แหละที่เขาว่ากันว่า... เคราะห์ซ้ำกรรมซัด” อีกคนส่ายหน้าอย่างเห็นอกเห็นใจ“ข้าว่ามันแปลกนะ... เมื่อวานตระกูลจ้าวถูกจับเข้าคุกยกครัว จู่ ๆ ตกกลางคืนก็มีโจรเข้าบ้านนางทันที มันเกี่ยวข้องกันหรือไม่?” ชายวัยกลางคนคนหนึ่งพึมพำด้วยความสงสัย“คงไม่หรอก... มันคงเป็นกรรมของแม่ม่ายซูเองแหละ”“กรรมบ้าอะไร! นางทำมาหากินสุจริต! พวกเจ้าไม่รู้หรือว่า... เมื่อคืนท่านอ๋อง ควบม้าไปช่วยนางถึงที่เลยนะ! แถมยังส่งทหารไปคอยคุ้มกันพ่อของนางที่หมู่บ้านด้วย!” ข่าววงในกระซิบอย่างตื่นเต้นจากคนในหมู่บ้านซานจี๋ที่ออกมาขายผักเช้านี้เล่าให้ฟังอย่างออกรส“โอ้... แม่เจ้า! ตร

แสงแดดในยามสายของวันใหม่สาดส่องลงมายังลานกว้างกลางหมู่บ้านซานจี๋ แต่ความร้อนระอุจากดวงอาทิตย์กลับเทียบไม่ได้เลยกับความร้อนแรงของบรรยากาศที่กำลังคุกรุ่นอยู่เบื้องล่างปกติแล้ว ลานแห่งนี้จะเป็นเพียงที่ตากข้าวเปลือกหรือที่วิ่งเล่นของเด็ก ๆ ทว่าในวันนี้ มันกลับเนืองแน่นไปด้วยชาวบ้านทุกครัวเรือนที่มารวมตัวกันโดยมิได้นัดหมาย สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังจุดกึ่งกลางของลานด้วยความอยากรู้อยากเห็น ระคนไปกับความสะใจที่ปิดไม่มิดเสียงซุบซิบดังอื้ออึงราวกับฝูงผึ้งแตกรัง“สมน้ำหน้ามันนัก! ข้ากะแล้วว่าสักวันปากของนางหกต้องพาซวย!” ป้าหว่าน แม่ค้าขายผักตะโกนบอกเพื่อนบ้านอย่างออกรส“ชอบนินทาคนอื่นดีนัก เป็นไงล่ะ คราวนี้ไปนินทาหาเรื่องใส่ตัวจนได้เรื่อง!”“ไม่ใช่แค่เรื่องนินทานะสิยายหว่าน” ชายแก่คนหนึ่งส่ายหน้า “ข้าได้ยินมาว่านางเป็นคนชี้ทางให้โจรไปปล้นบ้านแม่ม่ายซูจนไฟไหม้วอดวาย! จิตใจนางทำด้วยอะไร ถึงได้อำมหิตคิดฆ่าแกงคนบ้านเดียวกันได้ลงคอ!”“โชคดีนะที่ท่านอ๋องไปช่วยแม่ม่ายซูทัน ไม่งั้นป่านนี้เราคงต้องจัดงานศพให้สามคนนั้นแล้ว!” หญิงสาวอีกคนเสริมขึ้นด้วยน้ำเสียงรังเกียจ“คนใจดำอำมหิตแบบนี้ สมควรโดนสวรรค์ลงทัณ

บรรยากาศหน้าตึกไม้สามชั้นที่เคยอบอวลไปด้วยความฝันอันหอมหวานของครอบครัวสกุลซู บัดนี้กลับถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกแห่งความตึงเครียดและสายตาดูถูกเหยียดหยามเมื่อคุณหนูผู้มาใหม่ในชุดสีชมพูกลีบบัวยืนเชิดหน้า กางพัดปิดครึ่งหน้าด้วยจริตจะก้านที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าถูกฝึกมารยาทจากหมัวมัวในวังมาอย่างเคร่งครัด... แต่กลับใช้มันเพื่อเหยียบย่ำผู้อื่น“คอกม้า?” ซูเหมยฮัวทวนคำเสียงเรียบ มุมปากยกยิ้มที่อ่านความหมายไม่ออก นางก้าวออกมาด้านหน้า บดบังบิดาและลูกสาวไว้เบื้องหลังเพื่อปกป้อง“มิทราบว่าสายตาของคุณหนูมีปัญหา หรือความคุ้นชินของท่านกันแน่ที่ทำให้มองเห็นภัตตาคารอันโอ่อ่าเป็นเพียงที่อยู่อาศัยของสัตว์เดรัจฉาน?”“สามหาว!” สาวใช้คนสนิทของเว่ยหลินหลางตะคอกแทนนาย “กล้าดียังไงมาต่อปากต่อคำกับคุณหนูสามแห่งจวนฟู่กั๋วกง! รู้หรือไม่ว่าบิดาของคุณหนูคือใคร!”เว่ยหลินหลางยกมือห้ามสาวใช้ แล้วขยับรอยยิ้มเหยียดหยาม นางสะบัดพัดแพรปักเบา ๆ เชิดหน้าขึ้นราวกับหงส์ที่กำลังมองกา“แม่ค้าก็คือแม่ค้า... วาจาสามหาวไร้การอบรม” เว่ยหลินหลางเอ่ยเสียงเย็น “ข้าคือ เว่ยหลินหลาง บุตรีของฟู่กั๋วกงญาติผู้น้องขององค์ไทเฮา และ...”นางจงใจ

ณ เรือนรับรองส่วนพระองค์ของ องค์หญิงสือ หนิง บรรยากาศภายในห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานหอมกรุ่นกลับตึงเครียดขึ้นถนัดตาเว่ยหลินหลาง ในชุดใหม่ที่งดงามกว่าเดิม แต่ใบหน้ายังคงบึ้งตึง นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าพระพักตร์องค์หญิง นางบีบน้ำตาจนไหลอาบแก้ม เล่าเรื่องราวที่ถูกบิดเบือนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“องค์หญิงเพคะ... หม่อมฉันเพียงแค่หวังดี อยากจะเข้าไปทักทายท่านแม่ทัพน้อยถังหมิงตามประสาคนเป็นเครือญาติ แต่... แต่เขากลับถีบหม่อมฉันจนล้มคว่ำต่อหน้าผู้คนมากมาย ทั้งยังด่าว่าหม่อมฉันเสีย ๆ หาย ๆ”เว่ยหลินหลางสะอื้นฮึกฮัก “หม่อมฉันเชื่อว่าต้องเป็นเพราะแม่ม่ายสกุลซู ผู้นั้นเสี้ยมสอนเป็นแน่เพคะ นางเป็นหญิงชาวบ้าน กิริยาต่ำช้า นางคงเป่าหูให้ถังหมิงเกลียดชังหม่อมฉัน... องค์หญิงต้องให้ความเป็นธรรมกับหม่อมฉันนะเพคะ!”คนที่กำลังฟังอยู่ทำสีหน้าเรียบเฉย และนึกอยู่ว่านางเป็นญาติฝ่ายไหนของตนกันแน่ ก็แค่ญาติห่าง ๆ ของไทเฮาน้องสะใภ้ของนางเท่านั้น...ควรค่าให้เชื้อพระวงศ์สายตรงอย่างนางสนใจด้วยรึอีกอย่างถังหมิงคือหลานรักที่นางฟูมฟักมาอย่างดี และหลายชายอย่างเจิ้นอ๋องก็เอ็นดูรับมาเลี้ยงดูแทนบิดาที่อยู่ชายแดน นางต่า

เสียงโห่ร้องของกลุ่มนักเลงดังกลบรอบ ๆ ไม้กระบองในมือของพวกมันถูกเหวี่ยงฟาดทำลายข้าวของหน้าร้านอย่างบ้าคลั่ง โต๊ะเก้าอี้ไม้เนื้อดีที่ซูเหมยฮัวตั้งใจเลือกซื้อมาถูกฟาดจนขาหักกระเด็น ถ้วยชามกระเบื้องแตกกระจายเกลื่อนพื้น“อย่าทำลายร้านลูกข้า!”ซูต้าซานคำรามลั่น สัญชาตญาณพรานป่าที่หลับใหลถูกปลุกขึ้นมาทันที เขาคว้าเก้าอี้ไม้ตัวยาวขึ้นมาถือต่างอาวุธ ขวางหน้าประตูร้านไว้ดั่งกำแพงอิฐอันแข็งแกร่งที่รักษาเมืองที่มิอาจสั่นคลอน“อยากจะพังร้านนี้ ก็ต้องข้ามศพข้าไปก่อน!”นักเลงสองคนพุ่งเข้ามาพร้อมกระบอง ซูต้าซานเบี่ยงตัวหลบอย่างคล่องแคล่วผิดกับรูปร่าง แล้วใช้ขาเก้าอี้กระแทกเข้าที่ลิ้นปี่ของคนแรกจนตัวงอ ก่อนจะหมุนตัวฟาดเก้าอี้ใส่คนที่สองจนล้มกลิ้ง“เฮ้ย! ตาแก่นี่หนังเหนียวดี! รุมมัน!”หัวหน้านักเลงตะโกนสั่ง ลูกน้องอีกห้าคนกรูเข้ามาล้อมซูต้าซานไว้ แม้พรานเฒ่าจะมีฝีมือ แต่ด้วยวัยที่ร่วงโรยและจำนวนคนที่มากกว่าย่อมเสียเปรียบ เขาเริ่มหอบหายใจ เหงื่อผุดพรายไหลเข้าตาจังหวะที่ซูต้าซานกำลังรับมือกับนักเลงสามคนด้านหน้า หัวหน้านักเลงที่ลอบกัดก็ย่องเข้ามาทางด้านหลัง ง้างไม้กระบองอันใหญ่หมายจะฟาดเข้าที่ท้ายทอยของ