All Chapters of มารดาอย่างข้าไม่ใช่พลับนิ่ม: Chapter 121 - Chapter 130

เมื่ออาหารจานสุดท้ายถูกลำเลียงกลับเข้าห้องเครื่อง และงานเลี้ยงดำเนินมาถึงช่วงสุดท้าย ฮ่องเต้หลิวเหว่ยทรงมีพระราชดำริให้คณะราชทูตและแขกบ้านแขกเมืองเดินทางกลับไปพักผ่อนที่เรือนรับรองก่อน เพื่อให้พวกเขาได้ผ่อนคลายจากการเดินทางและการเจรจาที่ยาวนาน ตลอดทั้งวัน“ขอให้ท่านทูตทั้งหลายพักผ่อนให้สบาย พรุ่งนี้เราค่อยหารือเรื่องการค้ากันต่อ” ฮ่องเต้ตรัสด้วยรอยยิ้มเมื่อแผ่นหลังของราชทูตคนสุดท้ายลับหายไปจากประตูท้องพระโรง บรรยากาศที่เคยครึกครื้นชื่นมื่นก็พลันเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา ความเงียบงันที่น่าอึดอัดโรยตัวลงมาปกคลุมเหล่าขุนนางราชสำนักต้าเว่ยราวกับเมฆหมอกก่อนพายุใหญ่จะโหมพัดกระหน่ำในวังหลวงฮ่องเต้หันพระพักตร์กลับมายังสตรีผู้ยืนสงบนิ่งอยู่กลางท้องพระโรง พระองค์แย้มสรวลอย่างพอพระทัย“ซูเหมยฮัว... วันนี้เจ้าทำผลงานได้ยอดเยี่ยมมาก อาหารของเจ้าไม่เพียงกู้หน้าของราชสำนัก แต่ยังสร้างความประทับใจให้แขกต่างเมืองจนพวกเขาลืมเรื่องความผิดพลาดไปจนหมดสิ้น”วันนี้ไม่ใช่แค่อาหารที่ผิดพลาด ฟู่กั๋วกงเองก็เกือบทำให้การเจรจาการค้าล่ม เดิมเขาก็มีเรื่องคุกรุ่นอยู่แล้ว เมื่อได้รับรายงานจากขันทีว่า ซูเหมยฮัวโดนกลั่นแ

หลังจากงานเลี้ยงเลิกราและส่งแขกบ้านแขกเมืองกลับไปจนหมดสิ้นแล้ว ท้องพระโรงที่เคยสว่างไสวก็ถูกปิดลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันณ ห้องทรงอักษรส่วนพระองค์ ของฮ่องเต้ บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความอึดอัดและตึงเครียด มีเพียงบุคคลสี่คนเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้อยู่ในห้องนี้นอกเหนือจากฝ่าบาท มีเจิ้นอ๋องหลิวหยาง, องค์หญิงสือ หนิง และ ซูเหมยฮัวซูเหมยฮัวนั่งสงบเสงี่ยมอยู่ข้างกายเจิ้นอ๋อง นางสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แผ่ออกมาจากร่างหนาของชายคนรัก มือหนาของเขากำหมัดแน่นจนสั่นระริก ข้อมือขึ้นเป็นสีขาวเนื่องจากเลือดไปเลี้ยงไม่ได้จนนางต้องยื่นมือจับประสานเอาไว้“เฮ้อ...” ฮ่องเต้ถอนหายใจยาว พระพักตร์ที่เคยยิ้มแย้มบัดนี้เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า “เสด็จป้า... ท่านใจร้อนเกินไปที่พูดเรื่องนั้นกลางท้องพระโรง แต่ข้าก็เข้าใจว่าท่านอดทนมานาน”“ข้าทนเห็นนางมารเฒ่านั่นทำหน้าทำตาใสซื่อไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว!” องค์หญิงสือหนิงตรัสเสียงแข็ง นัยน์ตายังคงฉายแววโกรธแค้น “นางกล้าดีอย่างไรมาเหยียบย่ำเกียรติของตระกูลถัง! กล้าดีอย่างไรมาเรียกหลานข้าว่าเป็นตัวซวย!”ซูเหมยฮัวมองหน้าทุกคนด้วยความสงสัย จนกระทั่งเจิ้นอ๋องหันมาหานาง

แสงตะวันยามสายสาดส่องลงมายังถนนสายหลักหน้าเรือนรับรองของเจิ้นอ๋อง ทว่าบรรยากาศในวันนี้กลับไม่ได้สดใสเหมือนแสงแดด ความมืดดำของข่าวลือเรื่องมนต์ดำและแม่มดหมอผีได้เข้าปกคลุมจิตใจของชาวเมืองหลวงจนมัวหมองแทนที่ซูเหมยฮัวจะเก็บตัวเงียบอยู่ในเรือนเพื่อหลบเลี่ยงคำครหา นางกลับทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดหน้าประตูเรือนรับรองที่โอ่อ่า ถูกเนรมิตให้กลายเป็นโรงทานกลางแจ้งขนาดใหญ่ โต๊ะไม้ตัวยาวถูกนำมาวางเรียงราย พร้อมด้วยหม้อต้มใบยักษ์สามใบที่ตั้งอยู่บนเตาถ่านไฟแรง ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายของข้าวต้มทรงเครื่องจักรพรรดิกลิ่นหอมของน้ำซุปกระดูกหมูที่เคี่ยวจนหวาน ผสมผสานกับกลิ่นเห็ดหอมคั่วซีอิ๊ว กุ้งแห้งเนื้อดี และหมูสับปั้นก้อนหมักเครื่องเทศ ลอยฟุ้งไปไกลถึงสามช่วงตึก มันเป็นกลิ่นที่ชวนให้ท้องร้องประท้วง แต่กลับไม่มีชาวบ้านคนใดกล้าก้าวเท้าเข้ามาใกล้ฝูงชนยืนมุงดูอยู่ห่าง ๆ ราวกับมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นขวาง สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและรังเกียจ เสียงซุบซิบดังเซ็งแซ่ไปทั่ว“นั่นไง... นางแม่มดซู ดูสิ นางกำลังเคี่ยวอะไรอยู่ในหม้อ ต้องเป็นยาสั่งแน่ ๆ”“ข้าได้ยินมาว่า ใคร

เพล้ง! เพล้ง!เสียงแจกันลายครามราคาแพงระยับถูกกวาดตกลงมาแตกกระจายเกลื่อนพื้น ตามด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความคับแค้นใจดังเล็ดลอดออกมาจากเรือนพักส่วนตัวของ คุณหนูเว่ยหลินหลางภายในห้องหับที่เคยถูกตกแต่งอย่างหรูหรา บัดนี้เละเทะไม่มีชิ้นดี ผ้าไหมเนื้อดีถูกฉีกกระชาก เครื่องประทินโฉมถูกปัดหล่นกระจายเต็มโต๊ะ“นังแพศยา! นังแม่มดซู!” เว่ยหลินหลางตะโกนพลางหอบหายใจตัวโยน ใบหน้าที่เคยงดงามบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยไฟริษยา“ทำไม! ...ทำไมมันถึงรอดไปได้ทุกครั้ง! ทั้งเรื่องงานเลี้ยง ทั้งเรื่องข่าวลือ... ทำไมทุกคนต้องเข้าข้างมัน! แม้แต่แม่ทัพฮั่วที่เป็นศัตรูกับท่านพ่อ ก็ยังไปก้มหัวให้มัน!”นางทรุดตัวลงนั่งกับพื้น กำหมัดทุบพื้นไม้ระบายอารมณ์ นางอุตส่าห์ลงทุนจ้างคนปล่อยข่าวลือ จ้างหน้าม้าไปปั่นป่วน แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นการช่วยกระพือข่าวให้นังแม่ม่ายนั่นโด่งดังเป็นพลุแตกเสียอย่างนั้น“พอได้แล้ว!”เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นที่หน้าประตู ร่างของชายชราในชุดขุนนางเต็มยศเดินเข้ามาพร้อมไม้เท้าหัวกิเลนฟู่กั๋วกงบิดาของเว่ยหลินหลาง ผู้กุมอำนาจตระกูลเว่ย“ท่านพ่อ... ท่านต้องช่วยข้านะเจ้าคะ! ข้าไม่ยอม! ท่านพี่เจิ้นอ๋อ

สามวันก่อนกำหนดการเปิดร้านเหลาอาหารสกุลซูหน้าร้านที่เพิ่งได้รับการบูรณะจนสวยงาม โดดเด่นด้วยโคมไฟสีแดงและป้ายไม้แกะสลักอย่างดี มีกระดาษสีแดงแผ่นใหญ่ปิดประกาศรายการอาหารแนะนำที่จะวางขายในวันเปิดร้าน“เมนูยอดนิยมจากงานเลี้ยงวังหลวง: กุ้งผัดไข่เค็มลาวาทองคำ รสชาติที่แม้แต่ราชทูตยังต้องหลั่งน้ำตา!ขาหมูตุ๋นผักดองสูตรลับตระกูลซูหมูทอดเกล็ดทองคำ เนื้อแพะย่างสูตรชาวเปอร์เซีย และของหวานเป็นแปดเซียนเสวยสุข อาหารสำหรับคนมีตำลึงน้อย บะหมี่ทองคำตระกูลซู บะหมี่หงส์เหิน และยังมีข้าวต้มจักรพรรดิ..”ข้อความบนป้ายสร้างความฮือฮาให้กับชาวเมืองหลวงเป็นอย่างมาก ใคร ๆ ก็อยากลิ้มลองรสชาติที่ลือกันว่าทำให้ราชทูตเปอร์เซียถึงกับร้องไห้คิดถึงบ้าน“นั่นดูสิ...มีอาหารราคาย่อมเยาว์ด้วย ห้าอีแปะ...นี่นางทำทานรึ...ในเมืองหลวงยังมีอาหารห้าอีแปะที่มีเนื้ออีกหรือ” ป้าขายผักยืนเท้าเอวเอ่ยขึ้นเสียงดัง“ข้าวต้มจักรพรรดิรสชาติดีมาก นางเปิดโรงทานครานั้นข้าได้กินหนึ่งถ้วยกลับไปฝันหวานทีเดียว นี่ขายห้าอีแปะเกินไป...เกินไปจริง ๆ ข้าต้องมาอุดหนุนวันเปิดร้าน” กุลีใช้แรงงานแบกข้าวสารที่ท่าเรือตะโกนขึ้น ก่อนจะรีบไปทำงานทว่า... ที