All Chapters of มารดาอย่างข้าไม่ใช่พลับนิ่ม: Chapter 131 - Chapter 140

เมื่อวัตถุดิบสดใหม่มาถึง ซูเหมยฮัวก็เริ่มใช้ไหหมักดองที่เป็นของต้นตระกูลซูที่มีหัวเชื้อหมักพันปี อุตส่าห์ขนมาจากบ้านอดีตสามีมันต้องเป็นของดีสิ!นางนำไข่เป็ดสดมาล้างจนสะอาด จากนั้นนำไปจุ่มลงใน เหล้าขาวดีกรีแรง แล้วนำไปคลุกกับเกลือป่นจากนั้นก็นำเข้าไปดองในไห“นี่คือวิธีทำไข่เค็มเร่งด่วนเพคะ” นางอธิบายให้เจิ้นอ๋องฟังขณะที่เขากำลังช่วยนางคลุกไข่อย่างขะมักเขม้นไข่แดงจะแข็งตัวและเยิ้มเป็นน้ำมันภายใน 3-5 วันเท่านั้น ไม่ต้องดองน้ำเกลือเป็นเดือน ๆ เหมือนวิธีเก่า วันนี้เราดองไข่ไว้ เปิดร้านก็ใช้ได้พอดีเพคะ”ส่วนผักดอง นางใช้วิธีการลวกผักในน้ำเดือดผสมน้ำส้มสายชูและน้ำตาลทรายร้อนจัด แล้วปิดฝาไหให้สนิท ความร้อนจะช่วยเร่งปฏิกิริยา ทำให้ผักกรอบและเข้าเนื้อได้ในชั่วข้ามคืนเจิ้นอ๋องมองดูการกระทำของนางด้วยความทึ่ง เขาหยิบไข่ที่คลุกเกลือแล้วขึ้นมาพิจารณา“เจ้า... มีเรื่องให้ข้าประหลาดใจได้ทุกวันจริงๆ” เขาเอ่ยยิ้มๆ “พวกตระกูลเว่ยคงกระอักเลือดแน่ ถ้ารู้ว่าสิ่งที่พวกมันทุ่มเงินซื้อไปกองไว้... ไร้ค่าเมื่อเทียบกับสูตรลับของเจ้า”“นี่ยังน้อยไปเพคะ...” ซูเหมยฮัวยิ้มเหี้ยมคิดถึงแผนการต่อไป“การที่พวกมันกว้านซื

คุณชายตระกูลหลี่ บุตรชายคหบดีค้าผ้าผู้มั่งคั่ง นั่งลงพร้อมสหาย พลางสั่งเมนูแนะนำมาลองชิม“ไหนดูซิ... กุ้งผัดไข่เค็มที่เขาลือกันว่าร้านตรงข้ามอร่อย ข้าอยากรู้ว่าเหลาเก่าแก่อย่างจินหยวนจะมีอะไรดีสู้ได้หรือไม่” คุณชายหลี่คีบกุ้งเข้าปากรสสัมผัสแรกคือความเผ็ดร้อนของพริกที่กระแทกลิ้น ตามมาด้วยรสเค็มจัด... แต่ทว่า เมื่อเคี้ยวไปถึงเนื้อไข่แดง เขากลับรู้สึกถึงรสชาติเฝื่อน ๆ และกลิ่นตุๆ ที่ตีขึ้นจมูก“อึก...” เขาทำหน้าเหยเก “ทำไมรสชาติมันแปลกๆ... เหมือนไข่เน่าเลย”“คิดมากน่าคุณชาย” สหายของเขาหัวเราะ “พ่อครัวคงใส่เครื่องเทศเยอะไปหน่อย กิน ๆ ไปเถอะ ของถูกขนาดนี้”แต่แล้ว... ที่โต๊ะข้างๆ ชายร่างท้วมคนหนึ่งที่กำลังแทะขาหมูตุ๋นผักดองอย่างเอร็ดอร่อย จู่ ๆ ก็หยุดชะงัก หน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ เขาปล่อยตะเกียบหลุดมือ“อุบ... อ้วก!!!”ชายคนนั้นอาเจียนออกมาอย่างรุนแรง เศษอาหารพุ่งกระจายเต็มโต๊ะ ส่งกลิ่นเหม็นเปรี้ยวที่ชวนคลื่นเหียนยิ่งกว่าเดิม“เฮ้ย! นั่นเจ้าเป็นอะไรไป!” เพื่อนร่วมโต๊ะรีบเข้าไปดู แต่ไม่ทันไร ตนเองก็เริ่มรู้สึกปั่นป่วนในท้องเหมือนมีพายุหมุน ก่อนจะวิ่งจุกก้นไปห้องน้ำโครม!คุณชายหลี่ที่บ่

นางนำถั่วเขียวมาล้างสะอาด แล้วต้มกับน้ำตาลกรวดและรากชะเอมเทศจนเปื่อยนุ่ม กลายเป็นน้ำแกงถั่วเขียวขจัดพิษ ตามตำรับแพทย์จีนโบราณที่มีสรรพคุณขับพิษร้อนและถอนพิษเบื้องต้น“แจกจ่ายให้ทุกคน! ใครที่ยังไม่ได้ยาหมอหลวง ให้กินน้ำแกงนี้ประทังไปก่อน!” ซูเหมยฮัวตะโกนสั่ง เพราะวิธีนี้นอกจากจะช่วยขับพิษร้อนในท้อง ยังช่วยให้คนป่วยไม่ต้องขาดน้ำจนร่างกายช็อกหมดสติไปเจิ้นอ๋อง แม่ทัพฮั่ว และทหารตระกูลถังที่อยู่ในเมืองหลวงเพื่อดูแลถังหมิงและองค์หญิงสือหนิง ช่วยกันตักน้ำแกงเดินแจกจ่ายให้ชาวบ้านที่นอนซมอยู่ริมถนน“ดื่มสิท่านยาย... นี่น้ำแกงถั่วเขียว แม่นางซูต้มให้ จะได้หายปวดท้อง” เจิ้นอ๋องเองประคองหญิงชราให้ดื่มน้ำแกงด้วยพระองค์เอง ไม่ได้รังเกียจสักนิด“ขะ...ขอบพระทัยเพคะท่านอ๋อง” หญิงชราน้ำตาคลอ เพราะเห็นแก่ของถูกจึงเข้าไปซื้อเพื่อจะได้ชิมอาหารรสเลิศก่อนตายสักครั้ง แต่ไม่นึกว่าจะได้ยาพิษเร่งให้ตายเร็วเมื่อน้ำแกงหวานเย็นชุ่มคอไหลผ่านลำคอ อาการปวดมวนในท้องก็เริ่มทุเลาลง สีหน้าของผู้ป่วยเริ่มดีขึ้น“แม่นางซู... ขอบใจเจ้ามาก...” หญิงชรายกมือไหว้ทั้งน้ำตา“พวกร้านฝั่งนู้นมันวางยาเรา... แต่เจ้ากลับมาช่วยรักษาเ

“ตรงนี้!”เมื่อหมุนไหเหล้า ผนังด้านหลังก็เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นบันไดทอดลงสู่ความมืดมิด กลิ่นอับชื้นและกลิ่นดินปืนลอยโชยขึ้นมาทั้งสองรีบจุดคบเพลิงแล้วเดินลงไป... ภาพเบื้องล่างทำให้แม่ทัพฮั่วถึงกับตาค้าง มันไม่ใช่แค่ห้องเก็บของ... แต่มันคือ “คลังแสงเถื่อน”!อาวุธสงครามที่ตีตราสัญลักษณ์ชนเผ่าทางเหนือ เกลือเถื่อนกระสอบใหญ่ และหีบสมบัติมากมายวางเรียงรายอยู่เต็มห้อง“ไอ้พวกสุนัขเฒ่า...” แม่ทัพฮั่วคำราม “มันใช้หอสุราเป็นฉากหน้า แต่เบื้องหลังค้าของเถื่อนและซ่องสุมอาวุธ! และน่าจะกำลังคนด้วย”เจิ้นอ๋องพุ่งไปที่โต๊ะบัญชีกลางห้อง เขาหยิบสมุดปกหนังสีดำขึ้นมาเปิดดู... ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นรายชื่อผู้รับเงินปลายทาง‘ค่าสนับสนุน... ตำหนักฉือหนิง’“เจอแล้ว...” เจิ้นอ๋องกำสมุดแน่น“นี่คือหลักฐานที่มัดตัวเสด็จแม่และตระกูลเว่ยจนดิ้นไม่หลุด! พวกมันต่างหากคือกบฏตัวจริง!”“รีบไปกันเถอะท่านอ๋อง! พรุ่งนี้เช้าไทเฮาสั่งประหารแม่นางซูแล้ว!” แม้เรื่องนี้จะดูไม่ชอบมาพากล แต่พวกเขากลับต้องไหลตามน้ำเพื่อจัดการนำหลักฐานนี้ไปเปิดเผยในลานประหารพรุ่งนี้ซูเหมยฮัวนางฉลาดเกินคนจริง ๆยามอู่ (เที่ยงวัน) ของวันรุ่

ไทเฮาเบิกตากว้าง ร่างกายโอนเอนราวกับจะล้มทั้งยืน “เจ้า... เจ้ากล้าขังแม่รึ! หลิวเหว่ย! ข้าเป็นแม่เจ้านะ!”“เชิญเสด็จ!” ฮ่องเต้สะบัดแขนเสื้อ หันหลังให้ ไม่ยอมมองหน้ามารดาอีก นับว่าครั้งถือเป็นการลงโทษเด็ดขาดที่สุด เพื่อไม่ให้ใครเอาเป็นเยี่ยงอย่างได้องครักษ์เกราะทองเข้ามาคุมตัวไทเฮา นางดิ้นรนขัดขืน ตะโกนด่าทอสาปแช่งซูเหมยฮัวและลูกชายตัวเอง จนกระทั่งถูกลากตัวออกไปท่ามกลางเสียงโห่ร้องขับไล่ของประชาชน“สมน้ำหน้า! ไปซะไอ้พวกกบฏ!”“ฝ่าบาททรงพระเจริญ!” เสียงแซ่ซ้องสรรเสริญฝ่าบาทที่ไม่เห็นแก่สัมพันธ์ส่วนตัว ตัดสินยุติธรรม เป็นแบบอย่างให้ประชาชนนักโทษถูกจับแห่ทั่วเมืองเพื่อประจานความผิด ผักเน่าและไข่เน่าที่เหลือจากหอสุราจินหยวน ถูกชาวบ้านขว้างปาใส่ร่างของฟู่กั๋วกงและเว่ยหลินหลางที่ถูกลากตัวใส่ตรวนผ่านฝูงชน เป็นจุดจบที่น่าสมเพชของตระกูลที่เคยยิ่งใหญ่คับฟ้า บัดนี้แม้แต่ใบหน้าก็ไม่กล้าเงยขึ้นมาเขาสั่งให้พ่อบ้านเป็นแพะรับบาปตายแทน บัดนี้พวกเขาหนีไม่พ้นความตายเสียเอง...แต่หารู้ไม่ว่าเจิ้นอ๋องแอบไปช่วยพ่อบ้านผู้นั้นเอาไว้ได้ก่อนเพื่อนำตัวมาเป็นพยานบุคคล และพาไปสารภาพต่อฝ่าบาท....เมื่อความวุ่