มารดาอย่างข้าไม่ใช่พลับนิ่ม의 모든 챕터: 챕터 141 - 챕터 150

156 챕터

บทที่ 70 ปิดฉากสตรีชั่ว 2/2

“เจ้าทำลายมันต่างหาก!” สือหนิงตะคอกกลับเป็นครั้งแรกในชีวิต น้ำเสียงทรงอำนาจดังก้องตำหนัก“ตลอดชีวิตของท่าน... ท่านจมอยู่กับความริษยา! ท่านเกลียดข้า... เพียงเพราะเสด็จพี่ทรงรักและไว้วางพระทัยข้ามากกว่าท่าน!ทรงยกย่องข้าให้ดูแลฝ่ายในข้ามหน้าข้ามตาเจ้าที่เป็นถึงฮองเฮา เจ้าทนไม่ได้ที่เห็นสตรีคนอื่นได้ดีกว่า!”สือหนิงก้าวเข้าไปใกล้ ไทเฮาถอยกรูดไปติดผนัง“เพราะความโลภของตระกูลเว่ย... ท่านร่วมมือกับฟู่กั๋วกง ตัดงบประมาณกองทัพ! ตัดเสบียงทหาร! บีบให้ แม่ทัพถัง ผู้ภักดีต้องขาดแคลนอาวุธและเสบียงจนต้องพลีชีพในสนามรบ!” สือหนิงพูดพร้อมกับยกมือขึ้นบีบคางของเว่ยไทเฮา“ยังไม่พอ...ขณะที่เสด็จพี่ข้ากำลังประชวร ในช่วงปลายรัชกาล เจ้าเป่าหูให้ริบบำเหน็จรางวัลของตระกูลถังคืนทั้งหมด ทิ้งให้ทหารกล้าต้องอดอยาก เพียงเพราะเจ้ากลัวว่าตระกูลถังจะมีอำนาจเกินหน้าตระกูลเว่ย! ยัดข้อหาก่อกบฏ!”เจิ้นอ๋องกำหมัดแน่นเมื่อได้ยินเรื่องราวในอดีต ที่ตนเองรับรู้มาตลอดเพราะเป็นนักรบอยู่เช่นกัน“และเรื่องที่อภัยให้ไม่ได้ที่สุด...” สือหนิงชี้ไปที่เจิ้นอ๋อง“จวี้อี...ลูกสะใภ้ของข้า พี่สะใภ้ของหลิวหยางทั้งยังเป็นสหายเติบโตมาด้วยกัน
last update최신 업데이트 : 2026-05-11
더 보기

บทที่ 71 ป้ายทองพระราชทานกับว่าที่เจ้าสาว 1/2

แสงแดดยามเช้าของฤดูสารทสาดส่องลงมากระทบหลังคากระเบื้องสีเขียวมรกตที่เพิ่งถูกปูใหม่ สดใสราวกับจะลบล้างความหมองหม่นของควันไฟและความวุ่นวายเมื่อไม่กี่วันก่อนให้จางหายไปณ ถนนสายหลักย่านการค้า เสียง กึก... กึก... ของค้อนและสิ่ว ดังประสานกับเสียง ครืด... ของกบไสไม้ กลายเป็นท่วงทำนองแห่งการเริ่มต้นใหม่ ช่างฝีมือหลวงนับสิบชีวิตที่ถูกส่งมาจากตำหนักเจิ้นอ๋อง กำลังง่วนอยู่กับการขัดเงาเสาไม้สักทองและแกะสลักลวดลายดอกเหมยอันอ่อนช้อยที่ขอบหน้าต่างกลิ่นหอมของขี้เลื่อยไม้สนผสมปนเปกับกลิ่นน้ำมันขัดเงาลอยอวลในอากาศ ตัดกับกลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปกระดูกหมู ที่ซูเหมยฮัวต้มเคี่ยวไว้ในครัวหลังร้านเพื่อเลี้ยงข้าวช่างและคนงาน“ระวังหน่อย! ป้ายนั่นสำคัญมากนะ!” เสียงทุ้มกังวานของ เจิ้นอ๋องหลิวหยาง ร้องเตือน ขณะที่เขายืนเท้าเอวมองดูทหารองครักษ์กำลังช่วยกันยกแผ่นป้ายไม้ขนาดมหึมาขึ้นแขวนเหนือประตูร้านวันนี้ท่านอ๋องไม่ได้สวมชุดขุนนางหรือชุดของอ๋อง แต่สวมชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มสบายตา แขนเสื้อถูกถลกขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงที่เปื้อนฝุ่นแป้งจากการช่วยซูเหมยฮัวนวดแป้งเมื่อเช้ามืด ดูเป็นพ่อบ้านมากกว่าแม่ทัพเสี
last update최신 업데이트 : 2026-05-11
더 보기

บทที่ 71 ป้ายทองพระราชทานกับว่าที่เจ้าสาว 2/2

องค์หญิงสือหนิงหยิบกำไลหยกมันแพะเนื้อเนียนละเอียด สวมเข้าที่ข้อมือของซูเหมยฮัว“เจ้าไม่ได้ตัวคนเดียวนะเหมยฮัว... เจ้าคือลูกสาวของข้า ต่อไปนี้หากใครกล้ารังแกเจ้า ไม่ต้องถึงมือหลิวหยางหรอก... ให้มันข้ามศพข้าไปก่อน!”ซูเหมยฮัวน้ำตาไหลพราก นางโผเข้ากอดองค์หญิง สือหนิงแน่น ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของผู้เป็นป้า เติมเต็มช่องว่างในหัวใจของหญิงสาวที่ต้องสู้ชีวิตมาตามลำพังแม้ว่าโลกนี้เกิดใหม่ยังมีบิดาให้พึ่งพิง แต่กระนั้นก็ไม่เหมือนกัน การที่ได้การปกป้องเป็นสิ่งที่สตรีทุกคนอยากได้ และปรารถนาที่สุด“ขอบพระทัยเพคะ...” องค์หญิงสือหนิงยิ้มกว้าง ลูบหลังนางเบาๆ ด้วยความเอ็นดู นางเหมือนลูกสาวของนางจริง ๆเมื่อก่อนตอนที่สามียังอยู่ สือหนิงอยากมีลูกสาวใจจะขาด แต่ติดที่ศึกชายแดนมากมายนัก กว่าจะได้พบหน้าได้อยู่กับสามีสักครั้งไม่ง่าย และเขาก็ไม่ยอมให้นางไปลำบากที่ชายแดน นางจึงต้องอยู่ในวังหลวงเพราะเขาฝากให้เสด็จพี่ของนางดูแลและนั่นเป็นที่มาที่เว่ยไทเฮาและนางไม่ลงรอยกัน เนื่องจากในวังหลัง สตรีนางใดจะทำสิ่งใดยังต้องมองหน้านางก่อนราตรีย่างกรายเข้ามา ความวุ่นวายในเมืองหลวงเงียบเสียงลง เหลือเพียงเสียงจิ้งหรีดเร
last update최신 업데이트 : 2026-05-11
더 보기

บทที่ 72 ตำราวสันต์ 1/2

เสียงฝีเท้าม้าและเสียงล้อเกวียนบดไปบนถนนหินดังมาแต่ไกล ขบวนคาราวานสินค้าขนาดใหญ่จาก เมืองอวิ๋นโจว เคลื่อนตัวเข้ามาจอดที่หน้าเรือนรับรองของเจิ้นอ๋อง สร้างความสนใจให้กับชาวเมืองที่เดินผ่านไปมาชายวัยกลางคนรูปร่างบึกบึนเล็กน้อย แต่ใบหน้าอิ่มเอิบไปด้วยรอยยิ้มและความภาคภูมิใจ ก้าวลงมาจากรถม้าคันหน้าสุด ชาวเมืองอวิ๋นโจวเรียกเขาว่าเศรษฐีซู จากเมื่อก่อนเป็นนายพราน เมื่อเปิดร้านเหลาตระกูลซูก็กลายเป็นเศรษฐีซูทันที เขารีบเดินทางข้ามน้ำข้ามภูเขามาทันทีที่ได้รับจดหมายแจ้งข่าวดีจากลูกสาว“เหมยฮัว! ลูกพ่อ!”“ท่านพ่อ!”ซูเหมยฮัวที่ยืนรออยู่หน้าเรือน รีบวิ่งเข้าไปสวมกอดบิดาด้วยความคิดถึง ซูต้าซานกอดลูกสาวแน่น น้ำตาไหลพรากด้วยความปิติ“พ่อมาช้าไปไหม... พ่อรีบที่สุดแล้วนะ พอรู้ข่าวพ่อก็เหมาของดีเมืองอวิ๋นโจวมาหมดเลย!” ซูต้าซานผละออกแล้วชี้ไปที่เกวียนนับสิบคันด้านหลัง“นี่ผ้าไหมลายเมฆาของขึ้นชื่อ... นั่นสมุนไพรบำรุงเลือด... แล้วก็นั่น เหล้าหมักสูตรพิเศษร้อยไหสำหรับงานเลี้ยง!”ซูต้าซานรีบเอ่ยถึงของต่าง ๆ ที่ตนนำมาเพื่อร่วมในงานแต่งลูกสาว ที่เดินทางมาเมืองหลวง สุดท้ายก็ได้ลงเอยกับท่านอ๋องจริง ๆเจิ้นอ๋องหล
last update최신 업데이트 : 2026-05-11
더 보기

บทที่ 72 ตำราวสันต์ 2/2

“ไร้สาระ!” เจิ้นอ๋องหน้าแดงระเรื่อ “ข้าเป็นแม่ทัพ! เรื่องแค่นี้ข้าจัดการได้!”“งั้นเจ้าก็ลองเปิดดูสิ” แม่ทัพฮั่วยุส่ง ลอบยิ้มขณะยกน้ำชาดื่ม ใจจริงอยากดื่มสุราแต่ทว่ายามสองเขาต้องไปตรวจทหารที่ปกป้องเมืองหลวงเจิ้นอ๋องทำท่าฮึดฮัด แต่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น และลึก ๆ ก็กังวลจริง ๆ เขาจึงเอื้อมมือไปหยิบตำราเล่มนั้นมาเปิดดูพรึ่บ!ทันทีที่เปิดหน้าแรก... ดวงตาคมเข้มของท่านอ๋องก็เบิกกว้างเท่าไข่ห่านภาพวาดสีน้ำหมึกที่ปรากฏแก่สายตา ช่างวิจิตรบรรจงและ... โจ่งแจ้ง ยิ่งนัก! ภาพบุรุษและสตรีในท่วงท่าที่พันเกี่ยวกันราวกับงูเลื้อย อาภรณ์หลุดลุ่ยเผยให้เห็นสัดส่วนเว้าโค้งและ... จุดยุทธศาสตร์ที่วาดไว้อย่างละเอียดยิบ!“นี่มัน...” เสียงเจิ้นอ๋องแหบพร่า“เปิดหน้าต่อไปสิ” ฮ่องเต้คะยั้นคะยอเจิ้นอ๋องมือสั่นระริก พลิกหน้าต่อไป... หน้าที่สองยิ่งหนักกว่าเดิม เป็นท่วงท่าพิสดารที่ต้องใช้ความยืดหยุ่นของร่างกายขั้นสูง พร้อมคำบรรยายสรรพคุณที่ชวนให้เลือดลมสูบฉีด‘มังกรลอดถ้ำ... หงส์เหินเวหา... วายุโหมกระหน่ำ...’ยิ่งเปิดอ่าน หน้าของเจิ้นอ๋องก็ยิ่งแดงก่ำจนลามไปถึงใบหูและลำคอ เลือดในกายหนุ่มที่อัดอั้นมานานเริ่มเดือดพล่
last update최신 업데이트 : 2026-05-11
더 보기

บทที่ 73 วิวาห์ดอกเหมย 1/2

เสียงประทัดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วเมืองฉางอันราวกับเสียงฟ้าคำรามแห่งความปิติ กลบเสียงจอแจของผู้คนนับหมื่นที่ออกมายืนเบียดเสียดกันสองข้างทาง ถนนสายหลักถูกปูด้วยพรมสีแดงทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ราวกับแม่น้ำสายโลหิตแห่งความมงคลที่ไหลผ่านใจกลางเมืองวันนี้คือวันมงคลสมรสระหว่าง เจิ้นอ๋องหลิว หยาง แม่ทัพผู้เกรียงไกรและซูเหมยฮัว สตรีสามัญชนผู้กุมหัวใจคนทั้งเมืองขบวนสินสอดและขบวนรับตัวเจ้าสาวยาวเหยียดกว่าสิบลี้ จนชาวบ้านขนานนามว่า วิวาห์สิบลี้ เสียงปี่กลองบรรเลงเพลงมงคลดังก้องกังวาน ผสานกับกลิ่นหอมของดอกไม้และกำยานหอมที่ลอยฟุ้งบนหลังม้าสีขาวปลอดที่ประดับด้วยดอกไม้แดง เจิ้นอ๋องหลิวหยาง ในชุดเจ้าบ่าวสีแดงสดปักลายมังกรทอง ดูสง่างามและหล่อเหลาจนสตรีทั้งเมืองต้องกลั้นหายใจ ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมเย็นชา บัดนี้ประดับด้วยรอยยิ้มกว้างที่สว่างไสวยิ่งกว่าดวงตะวัน เขาคอยหันกลับมามองเกี้ยวเจ้าสาวด้านหลังอยู่ตลอดเวลาด้วยสายตาหวงแหนด้านหลังเขาคือเกี้ยวเจ้าสาวแปดคนหามที่วิจิตรบรรจง แต่วันนี้ม่านเกี้ยวไม่ได้ถูกปิดสนิทตามธรรมเนียม เจิ้นอ๋องรับสั่งให้เปิดม่านโปร่งออกเล็กน้อย เพื่อให้ทุกคนได้ยลโฉม พระชายาของเขาเขาอย
last update최신 업데이트 : 2026-05-11
더 보기

บทที่ 73 วิวาห์ดอกเหมย 2/2

เจิ้นอ๋องหัวเราะร่า เขาหยิบขนมก้อนหนึ่งขึ้นมา อันที่น่าจะเป็นยวนยาง แล้วกัดเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ โดยไม่ลังเล ท่ามกลางสายตาลุ้นระทึกของทุกคน“อื้ม! อร่อย!” เขาชูนิ้วโป้งให้เด็กๆ ทั้งที่รสชาติมันทั้งขมทั้งฝาดจากรอยไหม้ แม้แต่นิ่งเยว่องครักษ์คนสนิทถึงกับเบือนหน้า เพราะเขาถูกบังคับชิมมาสองวันแล้ว...“หวาน... หอม... และมีรสชาติของความรักเต็มเปี่ยม ขอบใจพวกเจ้ามาก!”เขาหันไปยักคิ้วให้ฮ่องเต้ “ฝ่าบาทอยากลองสักชิ้นไหมพ่ะย่ะค่ะ? รสชาติแห่งความสุข”ฮ่องเต้รีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่ล่ะ... ข้าขอเก็บความสุขนั้นไว้ให้เจ้าคนเดียวเถิดน้องชาย”หลิวเหว่ยไม่อยากจะนึกถึงรสชาติของมันสักนิด แค่หน้าตาเขาก็ไม่คิดแตะต้องมันแล้วภาพเจิ้นอ๋องเคี้ยวขนมไหม้ฝีมือลูกเลี้ยงด้วยรอยยิ้ม เรียกเสียงปรบมือเกรียวกราวจากทุกคนในงาน เป็นภาพความทรงจำที่งดงามที่สุดในงานวิวาห์ครั้งนี้ความวุ่นวายภายนอกค่อย ๆ เงียบเสียงลง เมื่อบานประตูห้องหอถูกปิด ตัดขาดโลกภายนอก เหลือเพียงความเงียบสงบที่มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนภายในห้องหอตกแต่งด้วยผ้าไหมสีแดงและเทียนมงคลมังกรหงส์เล่มใหญ่ที่ส่องแสงสว่างไสว กลิ่นหอมกำจายของเครื่องหอมดอกเหมยลอยอบอวล
last update최신 업데이트 : 2026-05-11
더 보기

บทที่ 74 วสันต์สวาทในคืนเข้าหอ 1/2

แสงเทียนมงคลรูปมังกรและหงส์ที่ส่องสว่างวูบไหว ส่งผลให้เงาของคนสองคนบนเตียงกว้างทอดยาวทาบทับไปบนผนังห้องหอ บรรยากาศภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวานของเครื่องหอมกุหลาบและดอกเหมย ผสมผสานกับกลิ่นอายความปรารถนาที่เริ่มก่อตัวขึ้นเจิ้นอ๋องหลิวหยางค่อย ๆ ปลดสายคาดเอวของ ซูเหมยฮัว ออกอย่างใจเย็น ทว่านัยน์ตาคมกริบดุจพยัคฆ์กลับลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งราคะที่ยากจะกดข่ม เขาจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยความหวงแหนและหลงใหล ราวกับนางคือสมบัติล้ำค่าชิ้นเดียวในใต้หล้านี้“เหมยฮัว... ข้ารอเวลานี้มานานเหลือเกิน”เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหง ทำให้ซูเหมยฮัวขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ร่างกายที่ห่างหายจากสัมผัสของบุรุษมานานเกือบห้าปี หรือแทบจะเรียกได้ว่าบริสุทธิ์ผุดผ่องในความรู้สึกของวิญญาณนาง เริ่มตอบสนองต่อสัมผัสของเขาอย่างรุนแรงอาภรณ์ชุดวิวาห์สีแดงเพลิงที่ปักดิ้นทองหนักอึ้ง ค่อย ๆ หลุดร่วงลงไปกองกับพื้นทีละชิ้น... ทีละชิ้น... จนเหลือเพียงเอี๊ยมตัวในสีแดงสดที่ขับเน้นผิวพรรณขาวเนียนดุจหิมะให้ดูโดดเด่นสะดุดตาเจิ้นอ๋องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับดาบทำศึกมาทั้งชีวิต ค่อย
last update최신 업데이트 : 2026-05-11
더 보기

บทที่ 74 วสันต์สวาทในคืนเข้าหอ 2/2

สิ้นเสียงนุ่มที่ปลอบประโลม เขาค่อย ๆ กดส่วนปลายของกระบี่เข้าไปที่ปากทางถ้ำสวรรค์อย่างเชื่องช้า ความคับแน่นทำให้เขาต้องขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ซูเหมยฮัวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บจุก ช่องทางที่ร้างรามานานคับแคบราวกับสตรีพรหมจรรย์“เจ็บ...” น้ำตาเม็ดใสซึมที่หางตาเจิ้นอ๋องหยุดการเคลื่อนไหวทันที เขาจูบปลอบประโลมนางอย่างอ่อนโยน มือหนาลูบไล้หน้าท้องและเนินอกเพื่อผ่อนคลายความเกร็ง“ผ่อนคลายเถิดคนดี... ให้ข้าได้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของเจ้า”เมื่อเห็นว่านางเริ่มปรับตัวได้ เขาจึงค่อย ๆ ดันกระบี่เข้าไปจนสุดด้าม ความอุ่นร้อนและความแน่นขนัดเติมเต็มความว่างเปล่าในกายและใจของซูเหมยฮัวจนล้นปรี่จากความเจ็บปวด ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านที่แล่นริ้วขึ้นมา เจิ้นอ๋องเริ่มขยับกายอย่างเนิบนาบ เป็นจังหวะสม่ำเสมอพั่บ... พั่บ... พั่บ...เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังประสานกับเสียงลมหายใจหอบถี่ เตียงไม้สักทองแกะสลักเริ่มส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดตามแรงกระแทกกระทั้น พู่ห้อยสีแดงที่หัวเตียงแกว่งไกวอย่างบ้าคลั่ง“อ๊ะ... อ๊า... ท่านพี่... ลึก... ลึก...เบาหน่อย...แรงเกินไปแล้ว...” ซูเหมยฮัวครวญคราง นางจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้าง
last update최신 업데이트 : 2026-05-11
더 보기

บทที่ 75 รสชาติแห่งความสุข (ตอนจบ) 1/2

กาลเวลาเปรียบเสมือนสายน้ำที่ไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอเพียงครู่เดียว ฤดูใบไม้ผลิก็เวียนมาบรรจบ ครบสามรอบแล้ว นับตั้งแต่วันวิวาห์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์เมืองฉางอันณ เหลารสทิพย์โอสถ ที่ในอดีตคือเหลาสกุลซูบรรยากาศภายในร้านยังคงคึกคักและเนืองแน่นไปด้วยผู้คนไม่ต่างจากวันวาน แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือความยิ่งใหญ่และชื่อเสียงที่ขจรขจายไปไกลทั่วแคว้น พ่อค้าวาณิชจากต่างเมืองยอมเดินทางไกลนับร้อยลี้เพียงเพื่อมาลิ้มรสเป็ดพะโล้สมุนไพร เป็ดหนังกรอบ และหมูตุ๋นยาจีนที่เลื่องลือที่ลานหลังร้าน ซูเหมยฮัวในชุดไหมสีกลีบบัวที่ดู ภูมิฐานขึ้น กำลังยืนสอนเหล่าเด็กกำพร้าและคนยากจนที่นางรับมาดูแล ให้รู้จักวิธีหั่นผักและเลือกสมุนไพร นี่คือสำนักสอนทำอาหารสกุลซู ที่นางตั้งใจเปิดเพื่อมอบอาชีพให้แก่ผู้ยากไร้ สานต่อปณิธานที่ตั้งไว้แต่วันแรก“ท่านแม่! ท่านแม่เจ้าขา!”เสียงใสแจ๋วดังมาก่อนตัว ร่างป้อม ๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบในชุดสีชมพูสดใส วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาในครัว แก้มยุ้ยๆ ขาวอมชมพูของนางดูน่ากัดราวกับซาลาเปาไส้หวานลูกใหญ่ที่เพิ่งนึ่งสุกใหม่ ๆ ใครเห็นก็อดไม่ได้ที่จะอยากอุ้มไปฟัดให้หายมันเขี้ยวอันเล่อ ในวัยห้
last update최신 업데이트 : 2026-05-11
더 보기
이전
1
...
111213141516
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status