มารดาอย่างข้าไม่ใช่พลับนิ่ม의 모든 챕터: 챕터 141 - 챕터 150

แสงแดดยามเช้าของฤดูสารทสาดส่องลงมากระทบหลังคากระเบื้องสีเขียวมรกตที่เพิ่งถูกปูใหม่ สดใสราวกับจะลบล้างความหมองหม่นของควันไฟและความวุ่นวายเมื่อไม่กี่วันก่อนให้จางหายไปณ ถนนสายหลักย่านการค้า เสียง กึก... กึก... ของค้อนและสิ่ว ดังประสานกับเสียง ครืด... ของกบไสไม้ กลายเป็นท่วงทำนองแห่งการเริ่มต้นใหม่ ช่างฝีมือหลวงนับสิบชีวิตที่ถูกส่งมาจากตำหนักเจิ้นอ๋อง กำลังง่วนอยู่กับการขัดเงาเสาไม้สักทองและแกะสลักลวดลายดอกเหมยอันอ่อนช้อยที่ขอบหน้าต่างกลิ่นหอมของขี้เลื่อยไม้สนผสมปนเปกับกลิ่นน้ำมันขัดเงาลอยอวลในอากาศ ตัดกับกลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปกระดูกหมู ที่ซูเหมยฮัวต้มเคี่ยวไว้ในครัวหลังร้านเพื่อเลี้ยงข้าวช่างและคนงาน“ระวังหน่อย! ป้ายนั่นสำคัญมากนะ!” เสียงทุ้มกังวานของ เจิ้นอ๋องหลิวหยาง ร้องเตือน ขณะที่เขายืนเท้าเอวมองดูทหารองครักษ์กำลังช่วยกันยกแผ่นป้ายไม้ขนาดมหึมาขึ้นแขวนเหนือประตูร้านวันนี้ท่านอ๋องไม่ได้สวมชุดขุนนางหรือชุดของอ๋อง แต่สวมชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มสบายตา แขนเสื้อถูกถลกขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงที่เปื้อนฝุ่นแป้งจากการช่วยซูเหมยฮัวนวดแป้งเมื่อเช้ามืด ดูเป็นพ่อบ้านมากกว่าแม่ทัพเสี

เสียงฝีเท้าม้าและเสียงล้อเกวียนบดไปบนถนนหินดังมาแต่ไกล ขบวนคาราวานสินค้าขนาดใหญ่จาก เมืองอวิ๋นโจว เคลื่อนตัวเข้ามาจอดที่หน้าเรือนรับรองของเจิ้นอ๋อง สร้างความสนใจให้กับชาวเมืองที่เดินผ่านไปมาชายวัยกลางคนรูปร่างบึกบึนเล็กน้อย แต่ใบหน้าอิ่มเอิบไปด้วยรอยยิ้มและความภาคภูมิใจ ก้าวลงมาจากรถม้าคันหน้าสุด ชาวเมืองอวิ๋นโจวเรียกเขาว่าเศรษฐีซู จากเมื่อก่อนเป็นนายพราน เมื่อเปิดร้านเหลาตระกูลซูก็กลายเป็นเศรษฐีซูทันที เขารีบเดินทางข้ามน้ำข้ามภูเขามาทันทีที่ได้รับจดหมายแจ้งข่าวดีจากลูกสาว“เหมยฮัว! ลูกพ่อ!”“ท่านพ่อ!”ซูเหมยฮัวที่ยืนรออยู่หน้าเรือน รีบวิ่งเข้าไปสวมกอดบิดาด้วยความคิดถึง ซูต้าซานกอดลูกสาวแน่น น้ำตาไหลพรากด้วยความปิติ“พ่อมาช้าไปไหม... พ่อรีบที่สุดแล้วนะ พอรู้ข่าวพ่อก็เหมาของดีเมืองอวิ๋นโจวมาหมดเลย!” ซูต้าซานผละออกแล้วชี้ไปที่เกวียนนับสิบคันด้านหลัง“นี่ผ้าไหมลายเมฆาของขึ้นชื่อ... นั่นสมุนไพรบำรุงเลือด... แล้วก็นั่น เหล้าหมักสูตรพิเศษร้อยไหสำหรับงานเลี้ยง!”ซูต้าซานรีบเอ่ยถึงของต่าง ๆ ที่ตนนำมาเพื่อร่วมในงานแต่งลูกสาว ที่เดินทางมาเมืองหลวง สุดท้ายก็ได้ลงเอยกับท่านอ๋องจริง ๆเจิ้นอ๋องหล

เสียงประทัดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วเมืองฉางอันราวกับเสียงฟ้าคำรามแห่งความปิติ กลบเสียงจอแจของผู้คนนับหมื่นที่ออกมายืนเบียดเสียดกันสองข้างทาง ถนนสายหลักถูกปูด้วยพรมสีแดงทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ราวกับแม่น้ำสายโลหิตแห่งความมงคลที่ไหลผ่านใจกลางเมืองวันนี้คือวันมงคลสมรสระหว่าง เจิ้นอ๋องหลิว หยาง แม่ทัพผู้เกรียงไกรและซูเหมยฮัว สตรีสามัญชนผู้กุมหัวใจคนทั้งเมืองขบวนสินสอดและขบวนรับตัวเจ้าสาวยาวเหยียดกว่าสิบลี้ จนชาวบ้านขนานนามว่า วิวาห์สิบลี้ เสียงปี่กลองบรรเลงเพลงมงคลดังก้องกังวาน ผสานกับกลิ่นหอมของดอกไม้และกำยานหอมที่ลอยฟุ้งบนหลังม้าสีขาวปลอดที่ประดับด้วยดอกไม้แดง เจิ้นอ๋องหลิวหยาง ในชุดเจ้าบ่าวสีแดงสดปักลายมังกรทอง ดูสง่างามและหล่อเหลาจนสตรีทั้งเมืองต้องกลั้นหายใจ ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมเย็นชา บัดนี้ประดับด้วยรอยยิ้มกว้างที่สว่างไสวยิ่งกว่าดวงตะวัน เขาคอยหันกลับมามองเกี้ยวเจ้าสาวด้านหลังอยู่ตลอดเวลาด้วยสายตาหวงแหนด้านหลังเขาคือเกี้ยวเจ้าสาวแปดคนหามที่วิจิตรบรรจง แต่วันนี้ม่านเกี้ยวไม่ได้ถูกปิดสนิทตามธรรมเนียม เจิ้นอ๋องรับสั่งให้เปิดม่านโปร่งออกเล็กน้อย เพื่อให้ทุกคนได้ยลโฉม พระชายาของเขาเขาอย

แสงเทียนมงคลรูปมังกรและหงส์ที่ส่องสว่างวูบไหว ส่งผลให้เงาของคนสองคนบนเตียงกว้างทอดยาวทาบทับไปบนผนังห้องหอ บรรยากาศภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวานของเครื่องหอมกุหลาบและดอกเหมย ผสมผสานกับกลิ่นอายความปรารถนาที่เริ่มก่อตัวขึ้นเจิ้นอ๋องหลิวหยางค่อย ๆ ปลดสายคาดเอวของ ซูเหมยฮัว ออกอย่างใจเย็น ทว่านัยน์ตาคมกริบดุจพยัคฆ์กลับลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งราคะที่ยากจะกดข่ม เขาจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยความหวงแหนและหลงใหล ราวกับนางคือสมบัติล้ำค่าชิ้นเดียวในใต้หล้านี้“เหมยฮัว... ข้ารอเวลานี้มานานเหลือเกิน”เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหง ทำให้ซูเหมยฮัวขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ร่างกายที่ห่างหายจากสัมผัสของบุรุษมานานเกือบห้าปี หรือแทบจะเรียกได้ว่าบริสุทธิ์ผุดผ่องในความรู้สึกของวิญญาณนาง เริ่มตอบสนองต่อสัมผัสของเขาอย่างรุนแรงอาภรณ์ชุดวิวาห์สีแดงเพลิงที่ปักดิ้นทองหนักอึ้ง ค่อย ๆ หลุดร่วงลงไปกองกับพื้นทีละชิ้น... ทีละชิ้น... จนเหลือเพียงเอี๊ยมตัวในสีแดงสดที่ขับเน้นผิวพรรณขาวเนียนดุจหิมะให้ดูโดดเด่นสะดุดตาเจิ้นอ๋องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับดาบทำศึกมาทั้งชีวิต ค่อย

กาลเวลาเปรียบเสมือนสายน้ำที่ไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอเพียงครู่เดียว ฤดูใบไม้ผลิก็เวียนมาบรรจบ ครบสามรอบแล้ว นับตั้งแต่วันวิวาห์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์เมืองฉางอันณ เหลารสทิพย์โอสถ ที่ในอดีตคือเหลาสกุลซูบรรยากาศภายในร้านยังคงคึกคักและเนืองแน่นไปด้วยผู้คนไม่ต่างจากวันวาน แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือความยิ่งใหญ่และชื่อเสียงที่ขจรขจายไปไกลทั่วแคว้น พ่อค้าวาณิชจากต่างเมืองยอมเดินทางไกลนับร้อยลี้เพียงเพื่อมาลิ้มรสเป็ดพะโล้สมุนไพร เป็ดหนังกรอบ และหมูตุ๋นยาจีนที่เลื่องลือที่ลานหลังร้าน ซูเหมยฮัวในชุดไหมสีกลีบบัวที่ดู ภูมิฐานขึ้น กำลังยืนสอนเหล่าเด็กกำพร้าและคนยากจนที่นางรับมาดูแล ให้รู้จักวิธีหั่นผักและเลือกสมุนไพร นี่คือสำนักสอนทำอาหารสกุลซู ที่นางตั้งใจเปิดเพื่อมอบอาชีพให้แก่ผู้ยากไร้ สานต่อปณิธานที่ตั้งไว้แต่วันแรก“ท่านแม่! ท่านแม่เจ้าขา!”เสียงใสแจ๋วดังมาก่อนตัว ร่างป้อม ๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบในชุดสีชมพูสดใส วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาในครัว แก้มยุ้ยๆ ขาวอมชมพูของนางดูน่ากัดราวกับซาลาเปาไส้หวานลูกใหญ่ที่เพิ่งนึ่งสุกใหม่ ๆ ใครเห็นก็อดไม่ได้ที่จะอยากอุ้มไปฟัดให้หายมันเขี้ยวอันเล่อ ในวัยห้