All Chapters of มารดาอย่างข้าไม่ใช่พลับนิ่ม: Chapter 11 - Chapter 20

ท้องฟ้าเหนือเมืองอวิ๋นโจวเริ่มเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้ม ดวงจันทร์ลอยเด่นขึ้นมาแทนที่ดวงอาทิตย์ โคมไฟกระดาษตามร้านรวงเริ่มถูกจุดสว่างไสวตลอดทั่วเขตเมืองซูเหมยฮัวเข็นรถเข็นที่มีอันเล่อนั่งทับกองข้าวสารมาหยุดที่หน้าโรงเตี๊ยมฝูหลิน โรงเตี๊ยมขนาดกลางที่ดูสะอาดสะอ้าน นางเงยหน้ามองป้ายด้วยความมุ่งมั่น นางตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ไปโรงเตี๊ยมราคาถูกซอมซ่อ เพราะคืนแรกแห่งอิสรภาพนี้... นางต้องการความปลอดภัยและเตียงนุ่ม ๆ ให้ลูกสาว นางหลอกอู๋เจินมาตั้งสองตำลึง จะให้นอนที่นอนแข็ง ๆ ได้ยังไงกันล่ะ อันเล่อตัวน้อยลำบากมานานแล้ว ถึงเวลาลูกสาวของนางต้องสุขสบายสักที ‘ไม่ต้องห่วงนะซูเหมยฮัว ข้าจะดูแลลูกสาวเจ้าให้เหมือนลูกข้า...นางต้องเติบโตอย่างดี รู้หนังสือและมีสามีที่ดีแน่นอน ข้าสัญญา’ซูเหมยฮัวพูดกับวิญญาณเจ้าของร่างในใจ แต่อยู่ ๆ ตัวเองก็รู้สึกน้ำตาอยากจะไหล ราวกับว่าเจ้าของร่างที่ทิ้งห่วงสุดท้ายไว้ที่ก้นลึกของหัวใจจะรับรู้ ข้าอวยพรขอให้วิญญาณเจ้าไปสู่สุขคติ หลังจากนี้เจ๊เหมยคนนี้จะใช้ชีวิตเพื่อเจ้าเอง หลายปีที่ผ่านมาเจ้าของร่างอยู่เพื่อคนอื่นมาตลอด รวมทั้งนางเองก็ด้วย ในชาติก่อนใช้ชีวิตเพื่อคนอื่น ลำบ

ณ ตลาดกลางเมืองอวิ๋นโจว บรรยากาศยามค่ำคืนคึกคักไปด้วยผู้คน อากาศที่เย็นนิด ๆ ทำให้หลายคนออกมาเดินผ่อนคลาย เนื่องจากผู้ที่อาศัยอยู่ในตัวเมืองเป็นคนที่มีฐานะและมีกิจการการค้าขาย รวมทั้งเหล่าขุนนางทั้งอำเภอและที่ว่าการเมือง จึงทำให้การจับจ่ายซื้อของมากเป็นพิเศษ ว่ากันว่าเป็นแหล่งที่รวมไปด้วยตระกูลที่มีอันจะกินจ้าวฝูบุตรชายคนรองผู้แสนกตัญญู (เฉพาะเวลามีผลประโยชน์) กำลังประคองมารดาเดินเข้าร้านอาหารเหลาที่หรูหราที่สุดในย่านนั้น เขาพยายามฉีกยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ เอาใจมารดาทุกอย่าง“ท่านแม่ เชิญนั่งตรงนี้ขอรับ ตรงนี้ลมโกรกเย็นสบาย... เสี่ยวเอ้อร์! เอาเมนูที่แพงที่สุดมา! เป็ดย่างหนังกรอบ ปลากะพงนึ่งซีอิ๊ว แล้วก็สุราชั้นดีหนึ่งกา!”ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวมองรายการอาหารที่ลูกชายสั่งด้วยความตกตะลึง ปกติลูกคนนี้ขี้เหนียวจะตาย แม้แต่จะซื้อซาลาเปาให้แม่สักลูกยังคิดแล้วคิดอีก แต่วันนี้ผีเข้าหรืออย่างไรถึงได้ใจป้ำขนาดนี้?“อาฝู... สั่งเยอะขนาดนี้จะกินหมดหรือ? แล้วนี่... ภรรยาเจ้าไปไหนเสียล่ะ?” หญิงชราขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย พลางสอดส่ายสายตามองหาอู๋เจิน“ปกติอู๋เจินชอบนักเรื่องกินหรูอยู่สบาย แต่วันนี้กลับห

แสงสีทองจับขอบฟ้า นกกระจอกเริ่มส่งเสียงเจื้อยแจ้วรับเช้าวันใหม่อันสดใสที่ไร้เมฆหมอก แต่สำหรับคฤหาสน์ตระกูลจ้าว เช้านี้กลับเงียบสงัดผิดปกติ ไม่มีแม้แต่เสียงหุงหาอาหาร หรือเสียงผ่าฟืนที่เคยได้ยินมาสี่ปีจากสะใภ้ใหญ่ กลิ่นข้าวหุงสุกใหม่ก็ไม่มี... จนกระทั่งเสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นทำลายความเงียบสงบ!“กริ้ดดดดด! นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น!”ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าว ที่เพิ่งตื่นนอนและเดินออกมาสูดอากาศยามเช้า แทบจะเป็นลมล้มพับไปกองกับพื้น ดวงตาฝ้าฟางเบิกโพลงแทบถลนออกมานอกเบ้าภาพเบื้องหน้าคือความวินาศสันตะโรที่ยากเกินจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้!นี่ใครมาบุกบ้านข้า!ลานบ้านที่เคยปูด้วยแผ่นหินสวยงาม บัดนี้เต็มไปด้วยหลุมบ่อราวกับรังปลวกยักษ์ ดินโคลนถูกขุดคุ้ยกระจุยกระจาย กองฟืนระเนระนาดไม่เป็นระเบียบ และที่น่าสยดสยองที่สุดคือ ‘ห้องครัว’...ประตูพังยับเยิน เตาไฟที่นางภาคภูมิใจทำไว้ใหญ่โตสัญลักษณ์แห่งความโอ่โถง บัดนี้ถูกทุบจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง!“โจร! โจรปล้นบ้าน!” หญิงชราชี้มือสั่นระริกไปที่ร่างสองร่างที่นอนกอดกันกลมอยู่กลางกองดิน ยิ่งเห็นสภาพมอมแมมจนแทบไม่รู้ว่าผู้ใดกันแน่ที่นอนอยู่ตรงนั้น หญิงวัยกลางคนมือไ

ในขณะที่แสงแดดยามสายสาดส่องทั่วเมืองอวิ๋นโจว ความโกลาหลที่หน้าบ้านตระกูลจ้าวก็ทวีความรุนแรงจนถึงขีดสุด เมื่อชาวบ้านนับร้อยที่โกรธแค้นเรื่องตาชั่งโกงแห่กันไปร้องเรียนที่ศาลว่าการอำเภอ หลักฐานคาหนังคาเขาจากลูกค้าที่เพิ่งซื้อข้าวไปเมื่อเช้า ทำให้นายอำเภอจำต้องสั่งปิดร้านค้าธัญพืชของตระกูลจ้าวชั่วคราวเพื่อตรวจสอบ และสั่งปรับเงินก้อนโตชนิดที่ทำให้ขนหน้าแข้งร่วงกราว!“ไม่! ข้าไม่ได้ทำนะเจ้าคะท่านนายอำเภอ...นังลูกสะใภ้ชั่วมันใส่ร้ายข้า...นางเป็นคนทำ” ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวที่โกงกินกันมาหลายสิบปีตั้งแต่ตนเองแต่งเข้าตระกูล ทำให้ข้าวหนึ่งเกวียนนางได้ทั้งกำไรและส่วนต่างน้ำหนักที่ชั่งน้อยกว่าร้านอื่น นั่นคือที่มาของสมบัติที่นางซุกซ่อนเอาไว้“โกหก...ถ้าลูกสะใภ้ใหญ่เจ้าเป็นคนทำ เหตุใดนางถูกหย่าร้างไปแล้วร้านของเจ้าก็ยังชั่งข้าวสารและธัญพืชไม่ตรงตามน้ำหนักอยู่เล่า ข้าถามลูกจ้างในร้านของเจ้ามาแล้ว เขาบอกว่าฮูหยินผู้เฒ่าเป็นคนกำหนดตาชั่งเองมาเกือบสามสิบปี ตั้งแต่สมัยเจ้าแต่งงานกับจ้าวฉือใหม่ ๆ ด้วยซ้ำ” ชายชราหนึ่งคนที่เป็นลูกค้าตระกูลจ้าวตั้งแต่เขาหนุ่มจนมาถึงตอนนี้ซึ่งเขาถือไม้เท้าเดินค้ำยันแล้วเถียงกลับ

แสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดส่องลงมากระทบยอดหญ้า ที่กำลังพลิ้วไหวไปตามสายลมเย็นของหุบเขาชวนให้ดูสบายตายิ่งนักซูเหมยฮัวเข็นรถคันใหญ่ที่บรรทุกทั้งข้าวของและลูกสาวตัวน้อย เดินลัดเลาะมาตามทางเกวียนดินลูกรังที่มุ่งหน้าสู่ ‘หมู่บ้านซานจี๋’ หมู่บ้านเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ตีนเขา ซึ่งชาวบ้านส่วนใหญ่มีอาชีพหาของป่าและทำไร่ทำนาเสียงล้อไม้บดเบียดกับถนนลูกรังดังครืด... คราด... สลับกับเสียงกุกกักยามล้อกระทบก้อนหิน ทำลายความเงียบสงบของยามบ่าย ทันทีที่เสียงนั้นดังใกล้เข้ามา... หน่วยข่าวกรองใต้ต้นไหวยักษ์ก็หูผึ่งทันทีขณะที่ล้อรถเข็นบดผ่านซุ้มประตูหมู่บ้าน...หน่วยข่าวกรอง ประจำหมู่บ้านก็เริ่มทำงานทันที!ใต้ร่มเงาอันกว้างใหญ่ของต้นไหวยักษ์อายุนับร้อยปีที่แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมหน้าหมู่บ้าน มีแคร่ไม้ไผ่ตัวเก่าตั้งอยู่ บนนั้นมีหญิงวัยกลางคนรูปร่างผอมเกร็ง[1] ใบหน้าตอบโหนกแก้มสูง นามว่าหก หรือคนทั่วไปเรียก‘ป้าหก’ กำลังนั่งแทะเมล็ดแตงโมพลางสอดส่ายสายตาจับผิดคนเดินผ่านไปมา“เฮ้ย! นั่นมัน... นังหนูเหมยฮัว ลูกสาวตาเฒ่าซูไม่ใช่รึ?” ป้าหกถ่มเปลือกเมล็ดแตงโมทิ้งลงโคนต้นไหว ดวงตาหรี่ลงเพ่งมองดี ๆ ว่าตัวเองตาฝาดหรือไม่“นางแต่