All Chapters of มารดาอย่างข้าไม่ใช่พลับนิ่ม: Chapter 51 - Chapter 60

บรรยากาศภายในร้านบะหมี่ตระกูลซูยามนี้อบอวลไปด้วยความเงียบสงบที่แปลกประหลาด ลูกค้าโต๊ะอื่นต่างพากันก้มหน้าก้มตากินบะหมี่ของตนอย่างเงียบเชียบ ไม่กล้าส่งเสียงดังรบกวนบุรุษชุดสีครามผู้มีกลิ่นอายสูงศักดิ์ที่กำลังนั่งละเลียดกินบะหมี่อยู่ที่โต๊ะกลางร้านด้วยท่าทางประดุจคุณชายที่ได้รับการอบรมมาอย่างดีหลิวหยางวางตะเกียบลงบนชามอย่างแผ่วเบา ท่วงท่าการกินของเขานั้นสง่างามราวกับกำลังเสวยพระกระยาหารในวังหลวง แม้สิ่งที่อยู่ตรงหน้าจะเป็นเพียงบะหมี่ข้างทางในตลาดเมืองอวิ๋นโจวเขายกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับมุมปาก ดวงตาคมกริบทอดมองไปที่ ซูเหมยฮัว ที่กำลังยืนหยิบเส้นอยู่หน้าหม้อน้ำแกง แววตาของเขาฉายประกายพึงพอใจ... ไม่ใช่แค่เพราะรสชาติอาหารที่อร่อยล้ำสมคำร่ำลือ แต่เป็นเพราะความสนใจในตัว แม่ค้าผู้นี้ต่างหากอันเล่อที่ยืนเกาะขอบโต๊ะมองท่านลุงรูปงามอยู่นาน สองคิ้วเล็ก ๆ ขมวดเข้าหากันราวกับกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก ภาพความทรงจำในหัวน้อย ๆ กำลังปะติดปะต่อกัน... ใบหน้าหล่อเหลานี้... แววตาดุ ๆ แต่ใจดีแบบนี้...ทันใดนั้น ดวงตากลมโตก็เบิกกว้าง เด็กน้อยชี้นิ้วแง่งขิงของตัวเองไปที่เขาพร้อมตะโกนเสียงใสแจ๋ว“อ๊ะ! เล่อเล่อจำได

เคร้ง!เสียงฝักกระบี่ไม้จันทร์ทมิฬแข็งดั่งหินกระทบกับพื้นโต๊ะไม้เนื้อแข็งไม่ได้ดังสนั่นหวั่นไหว แต่มันกลับก้องกังวานและบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของทุกคนในร้านราวกับเสียงระฆังมรณะ จนทั้งร้านพากันสะดุ้งโหยงบรรยากาศภายในร้านบะหมี่ที่เคยจอแจพลันเงียบกริบลงในชั่วพริบตา อากาศรอบตัวดูเหมือนจะเย็นลงจนหนาวเหน็บ จ้าวเหวินเป่า ที่กำลังพุ่งตัวเข้ามาด้วยความบ้าคลั่งชะงักกึก เท้าที่กำลังก้าวหยุดค้างอยู่กลางอากาศ ตัวสั่นเทาด้วยสัญชาตญาณความหวาดกลัวต่อสัตว์ร้ายที่อยู่เหนือสุดของผืนป่าดั่งราชาเป็นเจ้าป่าบุรุษชุดสีครามที่นั่งอยู่ที่โต๊ะกลางค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องมองไปยังผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ แววตานั้นสงบนิ่ง ลึกล้ำ แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้คนถูกมองแทบอยากจะทรุดลงไปกองกับพื้น“กลิ่นเหม็น...”น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ ไม่ได้ตะคอก ไม่ได้เกรี้ยวกราด แต่กลับทรงอำนาจจนน่าขนลุก“ข้ากำลังสุนทรีย์กับรสชาติบะหมี่... แต่เจ้ากลับพากลิ่นเหม็นเน่าของขยะสดและควันไฟเข้ามาทำลายบรรยากาศ... ช่างไม่รู้จักกาลเทศะเอาเสียเลย”จ้าวเหวินเป่าหน้าซีดเผือด ริมฝีปากที่บวมเป่งสั่นระริก เขา

แสงตะเกียงน้ำมันดวงเล็กวูบไหวไปตามแรงลมที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาภายในเรือนไม้ไผ่ท้ายหมู่บ้านซานจี๋ แม้ภายนอกจะเงียบสงัด มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรขับขาน แต่ภายในใจของ ซูเหมยฮัว กลับปั่นป่วนราวกับมีพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวและรอเวลาซัดเข้าสู่ฝั่งนางนั่งขัดสมาธิอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ ตรงหน้ามีกองเหรียญอีแปะและก้อนเงินตำลึงที่ได้จากการขายของวันนี้วางอยู่ แต่นางกลับไม่มีกะจิตกะใจจะนับมันเหมือนทุกทีดวงตาเรียวสวยจ้องมองเปลวไฟนิ่งงัน สมองของนางกำลังประมวลผลเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นราวกับกำลังต่อจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญ‘บุรุษชุดดำที่บาดเจ็บสาหัส... มีดสั้นด้ามทองคำลายมังกร... องครักษ์เงาฝีมือฉกาจ... หลงจู๊โรงรับจำนำที่แทบจะกราบกรานเมื่อเห็นของสิ่งนั้น... และล่าสุด คุณชายผู้สูงศักดิ์ที่ประกาศตัวว่าเป็นเจ้าของมีด พร้อมกับสัญญาการค้ากับตำหนักเจิ้นอ๋อง’ซูเหมยฮัวสูดลมหายใจเข้าลึก ยกมือขึ้นกุมขมับ“จะไม่ใช่ได้อย่างไร... ข้อมูลชัดเจนขนาดนี้ ต่อให้โง่แค่ไหนก็ต้องเดาออก”ในนิยายย้อนยุคทะลุมิติที่นางเคยอ่านจนตาแฉะในโลกก่อนในตอนที่ยังมีเวลาพักผ่อนไม่โหมงามหนัก พล็อตเรื่องแบบนี้มันสูตรสำเร็จชัด ๆ! นางเอกช่วยชีวิตบุรุ

สองวันต่อมา ความเงียบสงบยามเช้าของหมู่บ้านซานจี๋ก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงล้อรถบดไปกับถนนดินลูกรัง รถม้าคันใหญ่ที่ทำจากไม้เนื้อแข็งสีดำขลับ สลักลวดลายพยัคฆ์เหยียบเมฆาอย่างวิจิตรบรรจง แล่นเข้ามาจอดเทียบท่าที่หน้าเรือนไม้ไผ่ท้ายหมู่บ้านความหรูหราอลังการของรถม้าคันนี้ ช่างแตกต่างกับสภาพแวดล้อมซอมซ่อของหมู่บ้านอย่างสิ้นเชิง ชาวบ้านที่กำลังจะออกไปทำนาต่างพากันหยุดมองด้วยความตื่นตะลึงหลังพุ่มไม้ห่างออกไปไม่ไกลป้าหก ที่กำลังแอบดูอยู่ ตัวสั่นงันงกราวกับเจ้าเข้า นางไม่รู้หรอกรถม้าของผู้ใด แต่สัญชาตญาณบอกว่า คนที่นั่งมาในรถคันนี้ต้องใหญ่โตคับฟ้าคับดินแน่ ๆ“ตายแล้ว...นางรู้จักคนใหญ่คนโต มีคนมารับนางจริง ๆ ด้วย” ป้าหกพึมพำ เอามืออุดปากแน่นไม่กล้าส่งเสียง กลัวปากจะเน่าตามคำสาบานเหมือนตระกูลจ้าวตอนนี้นางนั่งเกวียนวัวไปสืบมาแล้วสภาพดูไม่ได้เลยที่หน้าเรือน ซูเหมยฮัวในชุดผ้าฝ้ายสีกลีบบัวที่ดูเรียบร้อยสะอาดตา จูงมืออันเล่อที่เกล้าผมเป็นซาลาเปาสองก้อนเดินออกมา“เล่อเล่อ จำที่แม่สอนได้ไหมลูก” ซูเหมยฮัวกระซิบบอกลูกสาวขณะก้าวขึ้นรถม้า“จำได้เจ้าค่ะ!” อันเล่อพยักหน้าหงึกหงักแววตามุ่งมั่น “เข้าถ้ำเสือต้องระวั

เมื่อตัดสินใจตกลงทำสัญญาการค้ากับตำหนักเจิ้นอ๋องแล้ว ซูเหมยฮัวก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกลับไปเตรียมตัวที่หมู่บ้านซานจี๋ ต่อให้นางไม่ยอมตกลงจิ้นอ๋องก็ต้องหาวิธีมาฉุดรั้งนางอยู่ดี แต่เพียงแค่เจ็ดวันเท่านั้น ทำให้นางต้องขอจัดการอะไรหลายอย่าง และไม่ลืมที่จะปิดป้ายที่หน้าร้านหยุดทำการเจ็ดวันเนื่องจากเจิ้นอ๋องจ้างนางไปจัดงานในตำหนักอ๋องเมื่อประกาศเช่นนี้แน่นอนว่าได้ข้อดีคือนางมีฝีมือเลิศเลอขนาดไหนกัน เหตุใดเจิ้นอ๋องถึงกับเรียกตัวไปจัดงานถึงตำหนัก แน่นอนว่าคนสงสัยต้องอยากมาลองชิมสักครั้ง นั่นปูทางให้นางนำสูตรอาหารมาเปิดร้านได้ และคิดว่าจะขยับขยายกิจการในเร็ว ๆ นี้ซูต้าซานผู้เป็นบิดา แม้จะเป็นห่วงบุตรสาวและหลานสาวที่ต้องไปอยู่ในสถานที่อันตราย ในสายตาชาวบ้าน แต่พอได้ยินตัวเลขค่าจ้างที่นางกระซิบบอก ดวงตาของพรานป่าผู้เคร่งขรึมก็เบิกกว้างจนแทบถลน“ไปเถอะลูกพ่อ! รีบไปเก็บของเลย!” ซูต้าซานตบไหล่บุตรสาวดังปึก “ไม่ต้องห่วงพ่อ พ่อดูแลตัวเองได้ สบายมาก! แต่เอานี่ติดตัวไปด้วย...”เขายัดห่อผ้าเล็ก ๆ ใส่มือนาง “ผงไล่แมลงสูตรพิเศษของปู่เจ้า แล้วก็ยาถอนพิษเบื้องต้น... เผื่อมีใครแอบวางยาในอาหาร” ซูต้าซ