All Chapters of มารดาอย่างข้าไม่ใช่พลับนิ่ม: Chapter 31 - Chapter 40

“เอาเถิดๆ” ซูเหมยฮัววางถาดน้ำชาลง “ถึงจะไม่เจอทอง แต่ข้าก็ซาบซึ้งในน้ำใจของพวกท่านยิ่งนัก ที่อุตส่าห์มาช่วยข้าเตรียมดินปลูกถั่วแดง ดื่มน้ำชาแก้กระหายเสียหน่อยเถิด ถือว่าเป็นคำขอบคุณจากใจข้า”นางเอาน้ำตาลไปต้มใส่ดอกเก๊กฮวยตากแห้งที่บิดาเก็บมาจากชายป่าให้รสชาติหวานสดชื่น ถือว่านี่คือค่าแรงตลอดสิบวันของพวกเขาก็แล้วกัน‘ถูกแสนถูกเช่นนี้... นางชอบยิ่งนัก’ชาวบ้านมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ครั้นจะอาละวาดก็ละอายแก่ใจ อีกทั้งพรานซูก็ยืนลับมีดอยู่หน้าประตูบ้านด้วยสายตาดุดันหากหยิบขึ้นมาไล่ฟันพวกเขาก็ไม่ยากสุดท้ายพวกเขาก็ทำได้เพียงกระแทกตัวลุกขึ้น สะบัดหน้าเดินหนีกลับบ้านไปทีละคนสองคน ทิ้งไว้เพียงแปลงนาที่สวยงามราวกับเนรมิตซูเหมยฮัวมองส่งพวกเขาก่อนจะหลุดขำออกมา เบา ๆ นางก้มลงหยิบเมล็ดถั่วแดงในกระเป๋าเสื้อขึ้นมามอง แล้วโปรยลงสู่ดินที่ร่วนซุยตรงหน้า“ขอบใจนะป้าหก... ถั่วแดงปีนี้คงงดงามน่าดู” นางตะโกนอย่างเริงร่า ปล่อยให้สายตาแค้นเคืองและแสนผิดหวังของป้าหกหันกลับมา ต่อให้จะมารื้อที่ดินของนางก็ต้องเสียแรงเปล่า สุดท้ายพวกเขาก็ได้แค่เจ็บใจ และพี่น้องของป้าหกด่าทอนางจนนางเถียงไม่ออก...ไกลออกไป บนยอดไม้สู

เมื่อเกวียนวัวของลุงหวังจอดเทียบท่าที่หน้าประตูเมือง ซูเหมยฮัวก็อุ้มอันเล่อลงจากเกวียน นางจ่ายค่าโดยสารด้วยเศษอีแปะที่นับมาอย่างดี ก่อนจะจูงมือลูกสาวเดินเข้าสู่ความคึกคักของตลาดในตัวอำเภอเสียงพ่อค้าแม่ขายตะโกนเรียกลูกค้า กลิ่นหอมของอาหาร และผู้คนที่เดินขวักไขว่ทำให้อันเล่อตื่นตาตื่นใจจนคอแทบหมุนรอบ ตัวน้อยเกาะแขนมารดาแน่นพลางชี้ชวนให้ดูนั่นดูนี่ไม่หยุด“ท่านแม่เจ้าคะ หอมจังเลย! นั่นซาลาเปาใช่ไหมเจ้าคะ”“ใช่จ้ะ แต่ของที่แม่จะทำอร่อยกว่านั้นร้อยเท่า” ซูเหมยฮัวยิ้มกริ่ม “อดทนหน่อยนะลูก เดี๋ยวเราไปทำธุระสำคัญกันก่อน แล้วแม่จะพาไปซื้อของอร่อย”เป้าหมายของนางไม่ใช่ตลาดสด แต่เป็นอาคารไม้หลังใหญ่ที่ดูโอ่อ่าและเคร่งขรึมที่สุดในย่านการค้า ป้ายไม้สีดำสลักตัวอักษรสีทองคำว่า ‘โรงรับจำนำตระกูลหลี่’ เด่นตระหง่านอยู่เบื้องหน้าซูเหมยฮัวสูดลมหายใจเข้าลึก นางยกมือขึ้นตบที่อกเสื้อเบา ๆ สัมผัสถึงความเย็นเยียบของมีดสั้นที่ซ่อนอยู่ เพื่อเรียกความมั่นใจ ก่อนจะจูงมืออันเล่อก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปบรรยากาศภายในโรงรับจำนำเงียบเชียบและเย็นเยียบผิดกับอากาศภายนอก แผงไม้สูงตระหง่านกั้นกลางระหว่างลูกค้ากับหลงจู๊ ร

หลังจากจัดการเรื่องเงินทองเรียบร้อย หลงจู๊ผู้รู้ความ และกลัวตายรีบตามไปอำนวยความสะดวกโดยที่คนผู้นั้นไม่ต้องสั่งเพียงแค่ปรายตามองเล็กน้อย เขาเห็นว่าสองแม่ลูกเดินเข้ามาในตลาดดูของกินมากมายทั้งได้ยินว่ากำลังหาทำเลการค้าขาย เขาก็รีบเสนอความช่วยเหลือเรื่องทำเลค้าขายทันที“ฮูหยินซู... หากท่านต้องการค้าขาย ข้ามีแผงว่างทำเลทองอยู่ตรงหัวมุมตลาด เดิมทีเป็นที่ของญาติข้าแต่เขาเพิ่งเลิกกิจการไป ท่านสามารถใช้ที่ตรงนั้นได้เลยขอรับ”ซูเหมยฮัวที่กำลังคิดหนักเรื่องนี้พอดี นางไม่ติดใจเรื่องวัตถุดิบหรือการปรุงอาหารของนาง เพราะสิ่งนั้นนางสามารถทำให้อร่อยได้ไม่ยาก แต่ว่าเรื่องที่นางกังวลนั้นเป็นเรื่องการค้าและหากเป็นสตรีก็จะมีคนเรียกเก็บค่าคุ้มครองอีกด้วย ทำให้นางคิดอยู่ว่าจะทำอย่างไรกับเรื่องพวกนี้ดีหากไปขึ้นทะเบียนการค้าของทางการ จะต้องมีที่ตั้งร้าน หรือหากเช่าร้านที่ทางการจัดให้ตอนนี้ก็คงจะเหลือที่ท้าย ๆ ตลาด แต่หลงจู๊ไม่รู้ตามนางมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เขาเสนออยากจัดการให้นาง จะว่าดีก็ดีแต่นางต้องดูเงื่อนไขซูเหมยฮัวเลิกคิ้ว “ค่าเช่าแพงหรือไม่?”“โอ้... สำหรับท่าน ไม่คิดค่าเช่าขอรับ! ถือเป็นน้ำใจเล็กน้อ

บรรยากาศในตลาดอวิ๋นโจวยามเช้าคึกคักไปด้วยผู้คน เสียงจอแจของการต่อรองราคาผสมผสานไปกับกลิ่นหอมของอาหารนานาชนิด แต่ไม่มีกลิ่นใดจะเย้ายวนใจเท่ากับกลิ่นหอมของน้ำแกงกระดูกหมูเคี่ยวเครื่องเทศกับเครื่องตุ่นยาจีนและเส้นบะหมี่ทอดใหม่ ๆ ที่ลอยมาจากหัวมุมตลาดตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา... มุมเล็กๆ แห่งนี้กลายเป็นจุดที่ร้อนแรงที่สุดในตลาด ลูกค้าต่อแถวยาวเหยียดตั้งแต่ร้านยังไม่เปิด เพียงเพื่อรอชิม ‘บะหมี่ทองคำตระกูลซู’ทองคำจริง ๆ ทั้งเส้นทอดเหลืองเหมือนทองคำกับน้ำราดที่มีสีน้ำตาลออกไปทางสีทองด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่านางมีเคล็ดลับใดทว่า... ในมุมมืดของตรอกฝั่งตรงข้าม กลับมีสายตาสองคู่ที่จ้องมองภาพความสำเร็จนั้นด้วยความรู้สึกที่เหมือนมีไฟสุมอยู่ในอกเจียงเซียงหรือฮูหยินผู้เฒ่าจ้าว และ อู๋เจิน สะใภ้รอง แอบมาซุ่มดูอยู่ตรงนี้ทุกวันตลอดเจ็ดวันพวกนางเห็นซูเหมยฮัวตักบะหมี่จนมือเป็นระวิง เห็นอันเล่อรับเงินจนกระเป๋าตุงแล้วตุงอีก ยิ่งเห็นเหรียญอีแปะไหลลงกระเป๋าของอดีตสะใภ้ที่พวกนางเคยดูถูกมากเท่าไหร่ ความริษยาก็ยิ่งกัดกินหัวใจมากเท่านั้น“ท่านแม่ดูสิเจ้าคะ... นางขายดีขนาดนั้น วันหนึ่งคงได้เงินไม่ต่ำกว่าสองตำลึงแน่ ๆ พวกเ

“ขออภัยลูกค้าทุกท่านด้วยนะเจ้าคะ อีกสามวันข้างหน้าคือเทศกาลชิงหมิง ร้านบะหมี่ตระกูลซูขอหยุดขายสามวัน เพื่อกลับไปทำความสะอาดสุสานและกราบไหว้บรรพบุรุษเจ้าค่ะ”ซูเหมยฮัวประกาศเสียงใสหน้าร้าน ท่ามกลางเสียงโอดครวญของลูกค้าขาประจำที่เสพติดรสชาติบะหมี่ทอดไปเสียแล้ว แต่ทุกคนก็เข้าใจดี เพราะความกตัญญูเป็นเรื่องสำคัญยิ่งในแผ่นดินนี้เมื่อเก็บร้านเสร็จ ซูเหมยฮัวก็พาลูกสาวไปซื้อของเซ่นไหว้ ทั้งกระดาษเงินกระดาษทอง ธูปเทียน และวัตถุดิบสำหรับทำ ‘ขนมชิงถวน’ (ขนมแป้งข้าวเหนียวสีเขียวไส้ถั่วแดง) ขนมประจำเทศกาลที่นางตั้งใจจะทำไปไหว้ท่านแม่และบรรพบุรุษตระกูลซูยามบ่ายแก่ ๆ แสงแดดอ่อนลงจนกลายเป็นสีทองฉาบไล้ไปทั่วทุ่งหญ้าข้างทาง สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดพาเอากลิ่นหอมของดอกท้อและยอดหญ้าอ่อน ๆ ลอยมาแตะจมูกบนเกวียนวัวรับจ้างคันใหญ่ ซูเหมยฮัวนั่งกอดตะกร้าใส่วัตถุดิบอย่างสบายอารมณ์ โดยมีอันเล่อนั่งแกว่งขาอยู่ข้างๆทว่า... เพื่อนร่วมทางในวันนี้รวมถึงทุก ๆ วันที่ผ่านมาเป็นกลุ่มบุรุษฉกรรจ์ร่างยักษ์หน้าตาถมึงทึงราวสี่ห้าคน ที่ดูขัดกับบรรยากาศสุขสงบรอบกายอย่างสิ้นเชิงซูเหมยฮัวเริ่มจะชินกับพวกเขาแล้ว เพราะไม่ว่านางจะกลับบ