All Chapters of มารดาอย่างข้าไม่ใช่พลับนิ่ม: Chapter 21 - Chapter 30

คำว่า ‘เหมือนหมี’ ทำเอาซูต้าซานหลุดยิ้มทั้งน้ำตา เขาเดินเข้าไปอุ้มหลานสาวตัวน้อยขึ้นมาแนบอก“โอ้... หลานตา ตัวเบาหวิวเชียว... ผอมไปหน่อยนะลูก พ่อแม่เจ้าเลี้ยงดูยังไงเนี่ย”คำทักทายนั้นไปสะกิดต่อมน้ำตาของซูเหมยฮัว นางทรุดลงนั่งกับแคร่ไม้ไผ่ แล้วเริ่มบทโศกทันที ซึ่งเป็นเรื่องจริงล้วน ๆ นางใช้การแสดงนิดหน่อยให้สมกับเป็นร่างเดิม เดี๋ยวบิดาจะสงสัยว่านิสัยนางเหตุใดจึงเปลี่ยนไปนักซูเหมยฮัวเป็นคนน่ารักอ่อนหวาน และที่สำคัญหัวอ่อนโดนสามีสารเลวนั่นหลอกไปแต่งงาน แล้วก็ทิ้งนางไปสอบขุนนางไม่ยอมพาไปด้วย“ท่านพ่อ...” นางเรียกเสียงเครือ “ข้าไม่ได้แค่มาเยี่ยม... แต่ข้าหย่ากับสามีแล้วเจ้าค่ะ”“ห๊ะ! หย่า!” ซูต้าซานหน้าเปลี่ยนสี “ไอ้บัณฑิตหน้าขาวจ้าวเหวินเป่าน่ะรึ? มันกล้าทิ้งเจ้า!”“เขาหายสาบสูญไปสี่ปีแล้วเจ้าค่ะ... แต่คนที่ทำร้ายข้าคือครอบครัวของเขา!” ซูเหมยฮัวเล่าความจริงรวดเดียวจบ....รวมถึงคนตระกูลจ้าวสารเลวทั้งหลายที่ทำลายนาง...ตั้งแต่เรื่องแม่ผัวยัดเยียดข้อหาคบชู้... ...เรื่องให้นางกับลูกกินน้ำข้าวต้มกับเกลือ... เรื่องอู๋เจินจะขายอันเล่อให้พ่อค้าทาส... ไปจนถึงเรื่องที่บีบให้นางผูกคอตายเพื่อรักษาเก

เกิดใหม่ได้ไม่นาน นางยังไม่เคยได้เข้าครัวสักครั้ง ตอนนี้แหละถึงเวลาแสดงฝีมือแล้ว ดีที่ซื้อพวกเครื่องเทศสำหรับตุ๋นในร้านขายยามาส่วนหนึ่งแม้ไม่มากนัก แต่นางก็สามารถรังสรรค์เมนูที่ตนเองถนัดในชาติก่อนได้ซูเหมยฮัวจัดการยึดครองครัวเล็ก ๆ ของบิดา นางสั่งให้บิดาก่อไฟให้แรง ส่วนนางจัดการล้างทำความสะอาดขาหมู แล้วหยิบไหผักดอง ที่นางขนมาด้วยออกมานางตักน้ำหัวเชื้อ สีน้ำตาลเข้มข้นในไหออกมาหนึ่งถ้วย กลิ่นหอมของสมุนไพรและเครื่องเทศกว่าสิบชนิดที่หมักบ่มมานานปีลอยฟุ้งตลบอบอวล ผสมกับสุราดองโสมที่เพิ่งซื้อมาใหม่ เทลงไปในหม้อดินที่ใส่ขาหมูไว้ เติมน้ำตาลกรวดเล็กน้อยที่แอบหยิบจากครัวบ้านตระกูลจ้าวแล้วปิดฝาตุ๋นด้วยไฟอ่อนเวลาผ่านไปเพียงหนึ่งชั่วยาม... กลิ่นหอม... หอมแบบรุนแรง! หอมแบบทำลายล้าง! หอมแบบเรียกน้ำย่อยของคนทั้งหมู่บ้านก็ฟุ้งกระจายไปทั่ว พร้อมกับใบหน้าเปื้อนยิ้มของวิญญาณเจ๊เหมยถ้วยด่วนกลิ่นเนื้อหมูซึ่งตุ๋นจนเปื่อยยุ่ย ผสานกับกลิ่นเครื่องเทศยาจีนและรสเค็มหวานของน้ำหมักและน้ำตาลกรวด ลอยฟุ้งออกจากหน้าต่างกระท่อมท้ายหมู่บ้าน ล่องลอยไปตามสายลมสร้างความมีชีวิตชีวาให้กับหมู่บ้านซานจี๋แห่งนี้“หอม... หอม

ผู้ใหญ่บ้านหรี่ตามองตราประทับสีแดง ก็พยักหน้า“อืม... ถูกต้องจริงด้วย”“ส่วนเรื่องเงิน...” ซูเหมยฮัวเชิดหน้าขึ้น “เงินที่ข้าใช้ซื้อของพวกนี้ เป็นเงินที่อู๋เจินน้องสะใภ้ตระกูลจ้าว มอบให้ข้าเป็นค่าทำขวัญและทุนรอนตั้งตัวจำนวนสองตำลึงต่อหน้าพยานนับสิบคนในตรอกจินกุ้ย!หากท่านไม่เชื่อ พรุ่งนี้เช้าเชิญท่านเข้าเมืองไปถามชาวบ้านแถวนั้นดูได้เลยว่า สะใภ้รองตระกูลจ้าวใจป้ำมอบเงินให้พี่สะใภ้จริงหรือไม่!”คำพูดฉะฉานและหลักฐานที่ชัดเจนทำเอาป้าหกหน้าเจื่อน นางอ้าปากพะงาบ ๆ เหมือนปลาขาดน้ำตายแต่ว่านางยังไม่ปักใจ ใครจะให้เงินตั้งสองตำลึงกับคนที่ไม่ใช่ญาติพี่น้องที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือด“ละ... แล้วหมูตุ๋นนั่นล่ะ!” ป้าหกยังไม่ยอมแพ้ ชี้ไปที่หม้อดิน “กลิ่นหอมขนาดนี้ ต้องใช้เครื่องเทศราคาแพง เจ้าไปขโมยสูตรใครมา!”ซูเหมยฮัวคิดเอาไว้แล้วไม่มีผิด เรื่องสูตรอาหารเป็นเรื่องใหญ่ในยุคนี้ ดีที่นางไหวดีบอกบิดาเอาไว้ว่าบรรพบุรุษเข้าฝันให้มา“สูตรลับตระกูลซู บรรพบุรุษข้ามาเข้าฝันบอก!” ซูเหมยฮัวตอบหน้าตาย “ถ้าป้าหกอยากหายข้องใจ ข้าแนะนำให้ท่านลองตายไปถามบรรพบุรุษข้าดูเจ้าค่ะ?”ชาวบ้านบางคนเริ่มหัวเราะคิกคัก

ส่วนท่านพ่อออกไปดูลาดเลารอบบ้านเผื่อมีใครตามมา นางปรือตาขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาที่เริ่มมีสีเลือดฝาดกลับคืนมา พร้อมกับปิดปากหาวหวอด ๆ มองเขาด้วยสายตาฉ่ำปรือด้วยความง่วง“หล่อใช้ได้เลยนี่นา...” นางพึมพำ พลางยื่นมือจะไปแตะหน้าผากดูว่าตัวร้อนหรือไม่หมับ!ชั่วพริบตาเดียว! มือแกร่งราวกับคีมเหล็กพุ่งขึ้นมาคว้าข้อมือของนางไว้แน่น! ดวงตาที่เคยปิดสนิทเบิกโพลง เผยให้เห็นนัยน์ตาสีดำสนิทที่แผ่รังสีอำมหิตพร้อมไอสังหารรุนแรงราวกับสัตว์ร้าย!“ว้าย!” ซูเหมยฮัวร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ ไม่นึกว่าเขาจะว่องไวปานนี้ก่อนที่นางจะทันตั้งตัวขืนออกจากมือแกร่ง ชายหนุ่มก็กระชากร่างนางสุดแรงเข้าไปหาตัว แล้วพลิกตัวกดนางลงกับแคร่ไม้ไผ่ โดยที่มืออีกข้างคว้าปิ่นปักผมเงินของนางออกมาจ่อที่ลำคอขาวผ่อง!ความเย็นเยียบของปลายปิ่นสัมผัสผิวเนื้อบอบบาง... เลือดสีแดงสดซึมออกมาเล็กน้อยเหตุการณ์เกิดขึ้นเร็วมากจนซูเหมยฮัวตั้งสติไม่ทัน ร่างกายของนางถูกตรึงไว้ใต้ร่างหนาหนักของบุรุษแปลกหน้า ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารินรดใบหน้าของนางจนร้อนผ่าว“เจ้าเป็นใคร!” เสียงทุ้มต่ำคำรามลอดไรฟัน แววตาของเขาไม่มีความขอบคุณแม้แต่น้อย มีเพียงความระแวงแล

“กะ... ก็ข้าได้ยิน...” ป้าหกเริ่มเสียงอ่อย เมื่อสายตาของพรานซูจ้องเขม็งมา“พ่อข้าเพิ่งกลับมาจากในป่า กำลังคุยกับอันเล่อ ท่านคงได้ยินเสียงพ่อข้ากระมัง” ซูเหมยฮัวเสริมเพื่อให้เข้าใจว่าป้าหกเข้าใจผิดไปเอง “หากท่านไม่เชื่อ ก็เชิญเข้ามาค้น แต่ถ้าไม่เจออะไร... ข้าจะถือว่าท่านหมิ่นเกียรติบิดาข้า พวกท่านต้องชดใช้ ข้าไม่ยอมจบง่ายแบบเมื่อวานแน่!” ซูเหมยฮัวสีหน้าจริงจัง แน่นอนว่านางไม่กลัวการขึ้นศาล แต่ชาวบ้านไม่รู้หนังสือย่อมกลัวอยู่แล้วชาวบ้านต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่มีใครกล้าก้าวเข้าไปในบ้านพรานซูสักคน ผู้ใหญ่บ้านกระแอมไอแก้เก้อ“เอ่อ... นางหก สงสัยเจ้าจะหูฝาดไปเอง ฝนตกฟ้าร้องทั้งคืนคงนอนไม่พอ แยกย้ายกันไปทำมาหากินเถอะไปเร็วเข้า! ที่นาพวกเจ้าจะเพาะปลูกเตรียมดินกันเสร็จแล้วรึ?”ทั้งผู้ใหญ่บ้านชาวบ้านพากันส่ายหน้าด้วยความระอา บ่นพึมพำว่าป้าหกสร้างเรื่องแล้วก็แยกย้ายกันไปทิ้งให้ป้าหกยืนหน้าแตกยับเยินอยู่คนเดียว นางกระฟัดกระเฟียดมองซูเหมยฮัวอย่างเจ็บใจก่อนจะเดินสะบัดก้นกลับบ้านไป เพราะเอาเข้าจริงนางก็ไม่กล้า...เมื่อความสงบกลับคืนมา ซูเหมยฮัวรีบกลับเข้ามาในบ้าน พยุงชายหนุ่มออกมาจากห้องเก็บวั