All Chapters of มารดาอย่างข้าไม่ใช่พลับนิ่ม: Chapter 61 - Chapter 70

ณ ตรอกจิ้นกุ้ย ที่เคยเป็นย่านที่พักอาศัยของผู้มีอันจะกินยามนี้ สภาพเรือนของตระกูลจ้าวดูไม่ต่างอะไรกับศาลเจ้าร้างที่ถูกไฟคลอก ครึ่งซีกของบ้านไหม้เกรียมเป็นตอตะโก หลังคากระเบื้องแตกโหว่จนมองเห็นดาวบนท้องฟ้า ยามฝนตกคงไม่ต้องพูดถึงว่าจะเปียกปอนเพียงใดภายในห้องโถงใหญ่ที่เหลือรอดจากกองเพลิงเพียงห้องเดียว สมาชิกตระกูลจ้าวทั้งห้าชีวิตต้องมานอนเบียดเสียดกันราวกับปลาอัดในเข่ง จ้าวฉือและเจียงเซียง นอนกรนสนั่นอยู่ที่มุมหนึ่ง ส่วน อู๋เจินกับจ้าวฝูนอนขดตัวด้วยความรำคาญใจและที่มุมห้องหน้าโต๊ะบูชาบรรพบุรุษ... จ้าวเหวินเป่า กำลังทำกิจวัตรประจำวันใหม่ของเขาโป๊ก! โป๊ก! โป๊ก!เสียงหน้าผากกระแทกพื้นดังเป็นจังหวะ จ้าวเหวินเป่าโขกศีรษะขอขมาต่อหน้าป้ายวิญญาณและรูปปั้นเจ้าพ่อจำลองด้วยความหวาดกลัวสุดขีด“ลูกสำนึกผิดแล้ว... ขอท่านเทพเจ้าศิลาอาถรรพ์โปรดเมตตา... ให้กลิ่นปากลูกจางลงด้วยเถิด...”เขาพึมพำงึมงำ พลางสูดจมูกฟุดฟิด... ดูเหมือนว่าวันนี้กลิ่นเหม็นเน่าจะจางลงไปนิดหน่อยแล้ว หรือแท้จริงแล้วจมูกเขาแค่ชินกับกลิ่นเน่าของตัวเองจนแยกไม่ออกก็ไม่ทราบได้“พี่ใหญ่... ท่านเลิกโขกหัวเถอะ ข้าจะนอน!” อู๋เจินตวาดแว้ดด

ภายในเรือนรับรองปีกตะวันตก แสงเทียนสว่างไสวตลอดทั้งคืน ซูเหมยฮัวเดินวนไปวนมารอบโต๊ะกลม คิ้วเรียวขมวดมุ่นจนแทบจะผูกเป็นเงื่อนตาย หลังจากอันเล่อที่กลับมาจากทะเลาะกับถังหมิงแล้วโมโหขึ้นเตียงหลับไปก็เหลือแค่นางที่ยังขบคิดเรื่องนี้ไม่หยุด“เปลวเพลิงในหิมะ... ห้ามใช้เนื้อสัตว์ใหญ่... ต้องไม่เลี่ยน... แต่รสจัดจ้านและแก้ปวดฟัน...”นางพึมพำโจทย์มหาหินที่ได้รับมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า สมองของคนจากโลกอนาคตหมุนติ้วอย่างรวดเร็ว‘หิมะ... สีขาว นุ่มนิ่ม ละลายในปาก... ก็ต้องเป็นเต้าหู้ หรือไม่ก็ไข่ตุ๋น แต่ถ้าจะให้ดูมีความสูงส่งและเข้ากับโจทย์ปวดฟัน เต้าหู้อ่อนดีที่สุด’‘เปลวเพลิง... สีแดง ร้อนแรง สื่อถึงชายแดนเหนือที่หนาวเหน็บ... ต้องใช้ความเผ็ดร้อนมาตัดความหนาว สิ่งที่ให้ความเผ็ดร้อนและช่วยให้ร่างกายอบอุ่นได้ดีที่สุดคือ... พริกเสฉวน (ฮวาเจียว) และ พริกแห้ง!’ดวงตาของนางเป็นประกายวาววับเมื่อจิ๊กซอว์ทุกชิ้นมาประกอบกัน“ใช่แล้ว! เมนูนั้นไง! เต้าหู้หม่าล่า!”แต่ปัญหาคือต้นตำรับต้องใช้เนื้อวัวหรือหมูสับเพื่อเพิ่มรสสัมผัสและกลิ่นหอมของไขมัน ซึ่งผิดกฎขององค์หญิงที่ห้ามใช้เนื้อสัตว์ใหญ่ซูเหมยฮัวดีดนิ้วดังเปาะ “งั้

บรรยากาศในศาลารับรองกลางน้ำผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด หลังจากที่องค์หญิงสือหนิงยอมวางทิฐิและตักเต้าหู้รสจัดจ้านเข้าปากไปจนเกือบหมดชามเหล่าข้าราชบริพารหายใจโล่งอก ยิ่งเหล่าขันทีคนสนิทขององค์หญิงสือหนิงยิ้มให้กับแม่นางซูเหมยฮัวที่ไม่ต้องตายวันนี้ซูเหมยฮัวลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก พลางส่งสายตาขอบคุณไปยังหลิวหยางที่คอยลุ้นอยู่ไม่ห่าง แต่นางยังไม่ทันได้พักหายใจ จู่ ๆ แรงกระตุกเบา ๆ ที่ชายเสื้อก็ดึงความสนใจของนางให้ก้มลงมองเจ้าก้อนแป้งถังหมิงนั่นเอง...เด็กชายตัวน้อยเงยหน้าขึ้นมองนางด้วยดวงตาเป็นประกายวิบวับ ยืดอกน้อย ๆ ขึ้นด้วยความภาคภูมิใจจนพุงป่องมือไพล่หนังหน้าเชิดพริ้มตาเล็กน้อย“ท่านน้าซู...” ถังหมิงเรียกเสียงหวานหยดย้อย “เมื่อครู่ท่านน้าเห็นฝีปากของหมิงหรือไม่? ถ้าไม่ได้หมิงช่วยเจรจาเรื่องท่านปู่ ป่านนี้ท่านคงได้ไปนอนในคุกหลวงกันหมดแล้วนะขอรับ”ซูเหมยฮัวเลิกคิ้วมองเด็กแก่แดด “แล้ว?”“โธ่... ท่านน้าซูคนสวย” ถังหมิงเบียดตัวเข้ามาใกล้ กระซิบกระซาบเสียงเบา “หมิงช่วยชีวิตทุกคนไว้นะขอรับ หมิงสมควรได้รับรางวัลตอบแทนความดีความชอบใช่หรือไม่?”แน่นอนว่าถังหมิงไม่เคยช่วยใครแล้วไม่ได้สิ่งใด

องค์หญิงสือหนิงได้เรียกตัวซูเหมยฮัวเข้าเฝ้าเป็นการส่วนตัวอีกครั้งสตรีสูงศักดิ์ผู้นี้ไม่ได้มีท่าทีเกรี้ยวกราดเหมือนตอนแรก นางมองซูเหมยฮัวด้วยสายตาที่เจือไปด้วยความเมตตา และอาการโล่งปากจากการที่ฟันหลุดไปแล้ว นางมอบหีบไม้ใบเล็กที่ทำจากไม้จันทน์หอมให้ ภายในบรรจุทองคำแท่งและผ้าแพรเนื้อดีจำนวนหนึ่งแต่สิ่งที่ทำให้ซูเหมยฮัวตาโตที่สุด คือป้ายหยกสีขาวนวลแกะสลักเป็นรูปหงส์สยายปีก เลี่ยมขอบด้วยทองคำบริสุทธิ์“นี่คือป้ายหงส์ทองของข้า...” องค์หญิงตรัสเสียงเรียบ “มีป้ายนี้ เจ้าสามารถเข้าออกวังหลวงและจวนอ๋องได้ทุกเมื่อโดยไม่มีใครกล้าขวาง... เก็บรักษาไว้ให้ดี มันจะเป็นเกราะคุ้มกันภัยให้เจ้าและลูกสาว”สือหนิงนึกเสียดายสตรีผู้นี้ ชะตาอาภัพเป็นม่ายตั้งแต่ยังสาว ใบหน้างดงามยิ่ง เรื่องทำอาหารไม่ได้ด้อยกว่าพ่อครัวหลวง แม้ใจอยากให้นางแต่งกับบุรุษสูงศักดิ์ แต่คนเหล่านั้นไม่มองสตรีมีตำหนิ‘เฮ้อ...ช้าไป...ช้าไปจริง ๆ’ สือหนิงรำพันในใจไม่ได้ตรัสออกมาซูเหมยฮัวรับมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย นางรู้สึกเหมือนกำลังถือเผือกร้อน ที่ทั้งล้ำค่าและน่ากลัว การมีป้ายนี้เท่ากับนางมีกำแพงมนุษย์ที่ใหญ่รองจากฝ่าบาทด้วยซ้ำ แต่

ตลาดสดเมืองอวิ๋นโจวยามสายคลาคล่ำไปด้วยผู้คน แม้แสงแดดจะเริ่มร้อนแรง แต่ก็ไม่อาจหยุดยั้งการทำมาหากินและการจับจ่ายใช้สอยได้ป้าหกก้าวลงจากเกวียนวัวด้วยท่าทางปวดเมื่อย นางกัดฟันจ่ายค่าโดยสารไปสองอีแปะด้วยความเสียดายเงินจับใจ แต่นางเชื่อมั่นว่าข่าวที่นางกำมาในมือนั้น มีค่ามากกว่าเงินสองอีแปะนี่หลายร้อยเท่านางสอดส่ายสายตามองหาเป้าหมาย จนกระทั่งไปสะดุดตาเข้ากับสตรีร่างผอมบางในชุดเก่าซอมซ่อ ที่กำลังยืนต่อราคากับแม่ค้าขายผักอยู่ที่แผงผักเหี่ยว ๆ ท้ายตลาด“สามอีแปะไม่ได้หรือท่านป้า? ผักนี่ใบช้ำหมดแล้วนะ” อู๋เจินต่อรองราคาด้วยสีหน้าบูดบึ้ง แม้ปกตินางก็ต่อราคาหนักเช่นนี้ก็ตาม“ไม่ได้! สี่อีแปะก็ถูกเหมือนให้เปล่าแล้ว! เจ้าซื้อผักข้าเป็นเข่งเลยนะ ถ้าไม่มีเงินก็ไปกินหญ้าข้างทางไป๊!” แม่ค้าผักไล่อย่างไม่ไยดีอู๋เจินกำเงินในมือแน่นด้วยความเจ็บใจ นางจำใจต้องโยนเงินสี่อีแปะลงบนแผง แล้วคว้าผักกาดขาวหัวเล็กที่มีรอยหนอนเจาะใส่ตะกร้าทั้งกองและหัวไชเท้าอีกห้าหัว เพราะว่าตอนนี้คงมีแต่ผักกาดขาวกับหัวไชเท้าเท่านั้นที่พอประทังชีวิตในบ้านตระกูลจ้าวได้“โถ ๆ ๆ... น่าเวทนาจริง ๆ แม่นางอู๋”เสียงแหลมสูงที่คุ้นหูดั