All Chapters of มนต์รักข้ามภพ: Chapter 21 - Chapter 30

ก่อนร่างหนาจะกระตุก น้ำเชื้อพุ่งใส่ร่องรักจนเอ่อล้นออกมา เขาสุขสมอารมณ์หมายล้มตัวลงนอนแผ่หลาข้างกายเธอ เดือนแรมหอบหายใจถี่กระชั้นชิด พยุงร่างกายอันบอบช้ำให้ลุกขึ้นยืน เก็บผ้าผ่อนข้าวของที่กระจัดกระจายเต็มพื้นขึ้นแนบออก "เดี๋ยว นั่นจะไปไหน" หมื่นพรรธน์ยศร้องถาม แต่ไม่ได้รับคำตอบ เขามองร่างผอมบางเดินด้วยท่าแปลก ๆ เดี๋ยวเดินเดี๋ยวหยุด เธอคงเจ็บมาก ครั้งต่อไปเขาจะเบามือกว่านี้หมื่นพรรธน์ยศจัดการกับตัวเอง ก่อนจะลุกเดินตามแม่หญิงของเขาไป ซุ่มแอบดูเธอเดินขึ้นเรือน แปลกที่เรือนเธอไม่เหมือนเรือนบ่าวไพร่ทั่วไป "เดือนแรมหรือลูก" "เจ้าค่ะ ลูกเอง ท่านแม่นอนเสียเถิดเจ้าค่ะ" "เดือนแรม" หมื่นพรรธน์ยศพึมพำถึงชื่อของเธอคนนั้น คนที่ทำให้เขานอนไม่หลับทั้งคืน ป่านนี้เธอจะหลับลงหรือไม่ หมื่นพรรธน์ยศดึงปิ่นปักผมที่เธอทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า ออกมาจากใต้หมอน บ่าวไพร่ในเรือนท่านพระยาคงมิมีผู้ใดมีปิ่นปักผมราคาแพงเป็นสมบัติดอกหนาเธอเป็นใครกัน เดือนแรมรุ่งเช้าหมื่นพรรธน์ยศรีบอาบน้ำล้างคราบไคล ผลัดเปลี่ยนผ้าผืนใหม่ ร่วมรับประทานอาหารเช้ากับมารดา ก่อนจะให้บ่าวชายพายเรือไปยังเรือนท่านพระยาฯมีสองเรื่องที่ต้องจั

เขาเดินลงจากเรือนขุนปวรรัชดล เป้าหมายที่จะไปคือเรือนเล็กด้านหลังซึ่งเป็นเรือนที่แม่เดือนแรมอาศัยอยู่กับแม่เดือน เขาเดินลัดเลาะไปทางด้านหลังของเรือนใหญ่ของท่านพระยาฯ ไฟบนเรือนมืดสนิท มีไฟสาดส่องอยู่บริเวณด้านหน้าของเรือน ดึกดื่นป่านนี้คงเข้านอนเสียแล้วกระมังแม้นจะคิดได้แต่ก็แอบปีนชานเรือนด้านข้างขึ้นไป สอดส่ายสายตามองหาห้องหับที่คิดว่าเป็นห้องนอนของเดือนแรม เป็นเรือนขนาดเล็กที่ถูกซอยเป็นห้องมีประตูปิดทั้งสองคาดว่าน่าจะเป็นห้องนอน ด้านข้างเป็นครัวที่เปิดโปร่ง แล้วเขาจะรู้ได้อย่างไรเล่าว่าแม่เดือนแรมนอนห้องไหนหมื่นพรรธน์ยศคิดหาวิธีอยู่นาน ทั้งส่องหารูจากฝาผนังเรือน เผื่อจะมีช่องที่สามารถมองเห็นด้านใน ถึงแม้จะมีช่องเล็กให้มองแต่ก็มองไม่เห็นอะไรเพราะมันมืดดำไปหมด จะลงเรือนปีนหน้าต่างดู ก็ดูจะเสียเวลามาก จึงตัดสินใจไปยืนอยู่หน้าประตูกำมือยกขึ้นทำท่าจะเคาะ แต่ใจไม่กล้าพอลดมือลงดังเดิม ไอ้หมื่นเอ๋ย ไยเอ็งขี้ขลาดเยี่ยงนี้หนอหมื่นพรรธน์ยศก่นด่าตัวเองในใจ สูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอดแล้วพ่นลมออกมาทางปาก ยกมือขึ้นลงหลายครา ทำท่าจะเคาะอยู่หลายหน และแล้ว….ก๊อก"!? .."สุดท้ายดันพลาดลงน้ำหนักมือแรงไ

เดือนแรมเมินหน้าหนีไปทางอื่น ไม่รับฟังใด ๆ ทั้งสิ้น เขาลากจูบต่ำลงมาที่สะดือบุ๋ม ครั้งแรกหมื่นพรรธน์ยศไม่ได้ทำอย่างนี้กับเธอ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากมันเป็นความทรงจำที่โหดร้ายของเธอ หลังจากคืนนั้นเธอไม่สามารถข่มตาหลับได้ แต่การกระทำครั้งนี้ทุกอย่างดูเชื่องช้าปลุกอารมณ์วูบวาม เลือดในกายแล่นพร่านอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เกิดอะไรขึ้นกับร่างกายเธอมันทรยศตอบสนองสัมผัสสวาทที่หมื่นพรรธน์ยศหยิบยื่นให้ เธอบิดพลิ้วกายแอ่นกายด้วยความเสียวกระสัน มือหยาบกร้านเลื่อนปลดผ้าที่ขาออก โดยที่เจ้าของร่างผอมบางไม่รู้ตัว เขายิ้มหยันในความไร้เดียงสาที่ตอบรับเขาทุกสัมผัส จับขาเรียวแยกออกจากกัน กลีบดอกไม้แรกแย้มแม้จะถูกบุกรุกไปแล้วแต่ยังคงปิดสนิท นิ้วเรียวหยาบกระด้างแตะลูบเบา ๆ ใช้นิ้วแยกกลีบออกให้เห็นเกสรเสียงที่ซ่อนอยู่ข้างใน เขาดึงรั้งร่างผอมบางมาที่ปลายเตียง ส่วนตัวเขานั่งคุกเข่าที่พื้น สายตาจ้องลึกมองสิ่งสวยงามที่อยู่ตรงหน้า เดือนแรมกำลังเปล่งเสียงร้องห้าม แต่ต้องขาดห้วงเพราะถูกลิ้นร้อนปาดเลีย เขาใช้นิ้วมือแหวกกลีบออกให้ง่ายต่อการลงลิ้น"อ่าซ์....ท่าน อูย" จากเสียงที่จะร้องห้ามกลายเป็นร้องออกมาด้วยความเสียว

ธาดาจับเธอลุกขึ้น แล้วเขาก็ลุกตามไม่ปล่อยให้น้ำฝนเป็นต่อหรือท้วงติงอะไร เขารีบเลือกหยิบถุงอาหารที่เป็นของตนเอง แล้วเดินออกจากห้องไปเพราะมีคนรอกินข้าวอยู่ เธอมองตามหลังอย่างสงสัยและอยากรู้ว่าใครที่มากับหมอปรางยืนเหม่อมองท้องฟ้าอยู่ริมหน้าต่าง ป่านนี้ท่านพ่อท่านแม่จะเป็นอย่างไร คงทุกข์ใจแสนสาหัสที่เธอหายตัวไป และตัวเธอเองก็ไม่รู้ว่าจะหาทางกลับบ้านได้หรือไม่ หากกลับไปแล้วการแต่งงานจะยังคงดำเนินต่อไปหรือไม่ ในเมื่อเธอไม่ใช่สาวพรหมจรรย์แล้ว เธอมีสามีแล้ว การแต่งงานระหว่างเธอกับหมื่นพรรธน์ยศไม่ได้เกิดจากความรักแต่จำต้องแต่งงานตามที่ผู้ใหญ่ได้พูดคุยกันไว้แต่ต้น เธอเป็นลูกที่อยู่ในโอวาทจึงไม่สามารถจะขัดคำสั่งของบิดาและมารดาได้ "อุ๊ย!" ปรางโดนสวมกอดจากด้านหลัง เธออุทานออกมาเบา ๆ เธอรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นเขา จึงหันไปส่งยิ้มให้"ทำตัวน่ารักอีกแล้ว เดี๋ยวได้จับกินแทนข้าวเสียหรอก" ฉกหอมแก้มนิ่มอย่างอดใจไม่ไหว การมีเมียเด็กก็ทำให้หมอธาดาวัยสามสิบปลายรู้สึกกระชุ่มกระชวยมาก ปรางเอียงหน้าหลบแก้เขินถึงแม้จะไม่พ้นก็ตาม"หนูหิวแล้วค่ะ""หือ หิวผมเหรอ" ธาดาเย้าแหย่เมียเด็ก เขาอยากมีปรางข้างกายแบบนี้ไปตล

"อ๊า เสียวจัง""กินต่อสิครับ" เขาสั่ง ปากเธออมดูดมือข้างที่ว่างจับรูดขึ้นลง น้ำฝนใช้สองเต้ามหึมาของเธอหนีบท่อนเนื้อของหมอแล้วรูดขึ้นลง ปากเธอก็ดูดเลียส่วนปลาย จนเกิดเสียงดังจ๊วบ ธาดาจากที่จะอยู่เฉย ๆ ปล่อยให้เธอกิน จับกดศีรษะทุยได้รูปให้รับกับแรงกระแทกที่เขาใส่ลงไปไม่ยั้ง น้ำขาวข้นพ่นพุ่งออกมาเต็มปาก น้ำฝนกลืนกินจนหมดดูดเลียกินที่มันเลอะอยู่รอบ ๆ อย่างเอร็ดอร่อย "ใจร้อนจังเลยค่ะ น้ำฝนอยากให้มันพ่นใส่อีกที่ต่างหาก" เธอช่วยเขาแต่งตัว"ไม่มีถุง ผมต้องทำงานต่อแล้ว ไปจัดการตัวเองต่อในห้องน้ำนะน้ำฝน" เธอจำต้องยอมผละจากเขาแต่โดยดี แม้จะรู้ว่าเรื่องงานเป็นเพียงข้ออ้างเท่านั้นแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้น้ำฝนเปิดประตูออกมา เป็นจังหวะที่ปรางก็กำลังเดินเอาโทรศัพท์ที่เขาลืมไว้ที่ห้องมาให้ เธอมองพยาบาลสาวหุ่นดีเดินออกมาด้วยเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยไม่เรียบร้อย เธอจำพยาบาลคนนี้ได้คนที่ร่วมรักกับหมอธาดาในห้องนั้น และดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะเห็นเธอ น้ำฝนยกยิ้มมุมปากสะใจที่ผู้หญิงเพี้ยนคนนี้มาเห็นเธอพอดี ปรางมองนางพยาบาลไม่วางตา สภาพที่เห็นคงไม่ได้เข้าไปทำงาน ความภักดีที่มีต่อสามีทางพฤตินัยเธอไม่สามารถนิ่งเฉยต่อก