All Chapters of มนต์รักข้ามภพ: Chapter 11 - Chapter 20

ไม่นานนักปรางถือจานเงาะที่ถูกปอกเปลือกและควานเมล็ดออกแล้วจัดเรียงใส่จานสวยงาม กับขนมเหนียวมูนมะม่วงสุกที่ราดกะทิ คุณทิพย์กับธีรดามองสิ่งที่อยู่ในจานด้วยความอึ้ง ทึ้ง และเหลือเชื่อ ไม่คิดว่าเด็กสาวอายุสิบแปดปีทำได้ขนาดนี้"สวยงามมาก ละเอียด ละเมียด ละไมมากเลยหนู" คุณทิพย์เอ่ยชม"โอ้โห้! งานดีค่ะคุณแม่" ธีรดาห่อปากเป็นรูปตัวโอเอ่ยชมหญิงสาวอย่างคาดไม่ถึง เธอที่อายุเข้าเลขสี่แล้วยังทำไม่ได้เท่าหญิงอายุน้อยตรงหน้า"เจ้าซีมันตาถึงจริง ๆ” กระหยิ่มยิ้มชื่นชมลูกชายที่คว้าผู้หญิงแบบนี้มาเป็นเมีย แม้จะยังไม่ได้อยู่ในสถานะลูกสะใภ้ ท่านก็ยกตำแหน่งนี้ไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ถูกใจแม่ผัวนัก"ขอบน้ำใจเจ้าค่ะ" ปรางลืมตัวพูดภาษายุคตัวเอง เงยหน้าขึ้นมองเพิ่งรู้ตัวว่าพูดผิดไป เพราะสายตาทั้งสี่คู่จ้องมองมายังเธอไม่ละสายตา"ขะ ขอบคุณค่ะ" สองแม่ลูกมองหน้ากันด้วยความสงสัย"ลูกเต้าเหล่าใครหรือหนู จะบอกฉันได้หรือยังแล้วมารู้จักลูกชายฉันได้อย่างไร" "เอ่อ..." เป็นคำถามเดิมที่เธอยังไม่ตอบ เพราะเธอไม่รู้จะตอบอย่างไรดี "คือหนู....""เอ้า อ้ำอึ้งอยู่นั่น""คุณหมอช่วยเหลือหนูไว้ ท่านเมตตาต่อหนูมากค่ะ" เธอเหมือนผู้กระทำคว

"ครับ" เธออายจนหลับตาปี๋ไม่อยากมอง ธาดาจึงลุกออกจากเตียงจัดการที่เหลืออยู่จนหมด แล้วกลับมาทาบทับร่างบางอีกครั้ง พอไร้อาภรณ์ทั้งคู่ ทำให้ร่างบางสะดุ้ง ตัวแข็งเป็นหิน เขากระซิบบอกให้ลืมตา เขาจะเริ่มสอนบทรักให้เธอแล้ว ไม่รอช้าธาดาฝังจมูกถูไถซอกคอขาว ขบเม้มจนเกิดรอยแดงจาง ๆ อย่างมันเขี้ยว ไล้ปากมาจุมพิตที่ไหปลาร้าไล่ลงมาเรื่อย ๆ แล้วมาหยุดที่อกอิ่ม เต้างามที่เขาหลงใหล สูดดมกลิ่นกายสาวที่หอมหวน แวะทักทายฟอนเฟ้นสองเต้างามลากปากและจมูกลงมายังหน้าท้องแบนราบที่ตอนนี้ถูกแขม่วโดยเจ้าของร่างบาง เธอหัวใจเต้นแรงนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำแบบนี้ แต่ครั้งนี้เธอสัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่ร้อนแรงจากตัวเขา เขามองแทะโลมเธอด้วยสายตาหวานเยิ้มเป็นประกาย"น้ำในกายหนูปรางหวานและหอมมาก ผมอยากชิม" พอได้ยินดังนั้นจุดที่อ่อนไหวแสดงความต้องการออกมาจนไหลเยิ้มเฉอะแฉะเขาจับขาเรียวแยกกางออก มองความเป็นหญิงอย่างชื่นชมกลีบเนื้อปิดสนิท นิ้วเรียวแหวกโพรงเส้นไหมมองดูติ่งเนื้อสีแดงระเรื่อไม่ดำคล้ำเหมือนผู้หญิงที่ผ่านมาของเขา ก้มหน้าสูดดมฝังจมูกลงกลางใจสาว เธอสั่นสะท้านไปทั้งร่างกาย ติ่งเนื้อสีแดงถูกลิ้นร้อนลากผ่าน ปาดขึ้นลง และร

"หือ โอะ อ๋อ ครับ" คำตอบของเธอทำเอาหมวดตะวันงงเป็นไก่ตาแตก หันไปหาเพื่อนเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่ดูจะเปล่าประโยชน์ เลยต้องจดบันทึกข้อมูลทั้งแบบนั้น"ไอ้หมอ กูได้ข้อมูลมาพอสมควรแล้ว ถ้าต้องการข้อมูลอะไรเพิ่มจะถามผ่านมึงแล้วนะเพื่อน""อืม""งั้นพี่ต้องขอตัวไปทำงานก่อนนะครับน้องปราง""ขอข้า เอ่อ หนูไปอยู่กับพี่ตะวันได้หรือไม่คะ" "เขาไปทำงาน อีกอย่างนะหมวดตะวันแต่งงานมีลูกมีเมียแล้ว จะไปอยู่กับเขาได้อย่างไร" ธาดาบอกหญิงสาวอย่างไม่สบอารมณ์ เพิ่งได้เขาเป็นผัวมาด ๆ ยังคิดจะไปอยู่กับชายอื่นอีก หึ"ท่านจะมาอีกเมื่อไหร่หรือคะ" น้ำเสียงเศร้าสร้อยน่าสงสารเอ่ยถาม"ไอ้หมวดทำงานไม่ค่อยมีเวลาหรอก ไว้ผมว่างค่อยนัดเจอกัน" ธาดาตอบแทนเพื่อน หมวดตะวันหมั่นไส้ในความขี้หวงของเพื่อนรัก เบะปากหรี่ตาเล็กมองอย่างล้อเลียน"ค่ะ""กูไปก่อนนะมึง ไมเกรนกูขึ้นแน่เลยว่ะ" ประโยคหลังกระซิบบอกเพื่อนเบา ๆ หันไปรับไหว้แม่หญิงสาวคนประหลาดแต่สวยงดงามธาดาอาสาเดินออกไปส่งเพื่อนที่หน้าบ้านของเขา หมวดตะวันแอบบ่นเล็กน้อยว่างานเขานั้นเยอะแยะมากมาย แน่ใจหรือว่าไม่ใช่ผู้ป่วยหนีออกจากโรงพยาบาลบ้า"ไม่ใช่หรอก กูสืบมาหมดแล้วไม่มีคนไข้

ใกล้ถึงแล้ว ธาดาจัดการยึดสะโพกบางไว้แล้วเขาทำหน้าที่ควบม้าแทนเธอเอง หญิงสาวจำต้องเกาะไหล่หนาไว้แน่นเพราะกลัวร่วงหล่นจากเก้าอี้ "อ่ะ อะ อ่า ใกล้แล้วปราง อะ อา""พี่หมอ หนู อ่าซ์ ทรมานค่ะ” เธอบอกเขาเสียงสั่น เกิดจากแรงกระแทกที่ไม่เว้นจังหวะให้ได้พักเจ้าท่อนเนื้อของเขามันกระทุ้งท้องจนทำให้เธอรู้สึกเจ็บจุกบริเวณท้องน้อย ร่างหนากระตุกแรงจับกดสะโพกบางเข้าหามันเข้าไปสุดทาง น้ำกามพ่นพุ่งเต็มร่องรัก แม้นจะเสียสาวให้เขาแล้วแต่มันยังแน่นคับแคบ ในตอนนี้ร่องรักของเธอตอดรัดเขาจนปวดตุบ ได้เวลาต้องออกไปทำงานของคุณหมอธาดาแล้ว วันนี้เขาพาปรางมาทำงานด้วย เมื่อคืนเขาลืมเรื่องนี้ไปสนิทเพิ่งนึกขึ้นได้ขณะที่เขาแต่พลาดหลั่งในไปแล้ว ธาดาพาหญิงสาวเข้ามาหลบผู้ในห้องทำงานส่วนตัวของเขา ปรางต้องมาฉีดยาคุมกำเนิดเพราะเขายังไม่พร้อมที่จะให้อีกฝ่ายตั้งท้องทั้ง ๆ ที่ยังไม่แน่ใจในเรื่องบางเรื่อง ธาดาไม่เคยพาผู้หญิงมาฉีดยาคุมเขาจะเป็นฝ่ายป้องกันโดยการใส่ถุงยางเอง ไม่พลาดตั้งท้อง และไม่เสี่ยงติดโรคแต่กับหญิงสาวหน้านวลดวงตากลมโตหวานซึ้งผู้นี้ทำให้เขาเผอเรอลืมเรื่องสำคัญของการมีเพศสัมพันธ์กับผู้หญิงที่ตนเองเพิ่งเคยพบเจอ

เหวี่ยงร่างเดือนแรมเข้าไปในพุ่มไม้ ที่มีต้นกล้วยขึ้นเป็นกลุ่มใหญ่ เขากอดรัดฟัดเหวี่ยงเพื่อไม่ให้เธอดิ้นหนี มือหนาหยาบกร้านข้างหนึ่งใช้อุดปาก เดือนแรมไม่สามารถร้องไห้ใครได้ยินได้"อื้อ อ้าย""หยุดดิ้น แล้วก็หยุดแหกปากของเจ้าได้แล้ว" เขากดเสียงต่ำให้ดูน่ากลัว ก้มหน้าลงซุกไซร้ซอกคอขาว กลิ่นกายหอมต่างจากขี้ข้าทั่วไป ผิวเนื้อเนียนนุ่มไม่หยาบกระด้างอย่างที่ควรจะเป็น เขาชอบและปรารถนาเหลือเกิน ดึงรั้งผ้าถุงกระโจมอกของเธอให้เลื่อนลง ตกไปอยู่ที่หน้าท้องแบนราบ"ผอมไปนะ" เธอผอมแห้งจนเห็นซี่โครง มันดูไม่มีน้ำมีนวลเอาเสียเลย เขาชอบอวบอึ๋มจับแล้วเต็มไม้เต็มมือ ทรวงอกเธอก็น้อยนิดเหมือนเพิ่งแตกเนื้อสาวหมื่นพรรธน์ยศแม้นจะไม่ชอบใจเท่าไรนัก แต่เจ้าตัวก็ก้มลงไปครอบงับปลายถันเม็ดเล็ก ดูดกินปานว่ามันมีรสชาติ ลิ้นร้อนสะกิดรัวเร็วที่ปลายยอดให้คนใต้ร่างสะท้าน เสียงสะอื้นที่ได้ยินค่อย ๆ เบาลง กิริยาที่ขัดขืนดิ้นหนีในคราแรกก็สงบลง แต่สายตาอาฆาตที่จ้องมองไม่ลดละ ดวงตาแดงก่ำคลอไปด้วยน้ำตา"เป็นของข้า แล้ววันพรุ่งข้าจะขอซื้อเอ็งไปเป็นทาสที่เรือนข้า" หมื่นพรรธน์ยศเลื่อนตัวขึ้นมาจ้องใบหน้านวลที่เปื้อนคราบน้ำตาและขี