6.2 หากต้องเลือก

เดือนแรม 

ชื่อนี้ที่ติดอยู่ในใจ ท่านหญิงเทียนถามหานางทำไม แล้วขุนปวรรัชดลเรียกนางว่าอะไรนะ น้องงั้นเหรอ สร้างความสงสัยแคลงใจให้หมื่นพรรธน์ยศไม่น้อย จนอยากจะเอ่ยถามให้คลายสงสัย แต่ก็ไม่อาจทำได้จึงต้องเก็บไว้ให้คาใจเล่น อดทนฟังต่อไป

"เมื่อวานน้องเจ้าขึ้นเรือนมาดูแลท่านพ่อ และบอกจะมาคอยดูแลแม่แทนแม่ปราง แต่นี่กระไรเหลวไหลเสียจริง"

"อีนก ใครอยู่ข้างนอกบ้าง ไปตามแม่เดือนแรมที่เรือนให้ข้าที" ขุนปวรรัชดลตะโกนเรียกหาบ่าว ให้ออกไปตามเดือนแรม น้องสาวผู้นี้ไม่ใช่เด็กเหลวไหล เกเร นางอยู่ในร่องในรอยตลอด ผู้ใหญ่พูดอะไรนางจะฟังไม่เถียง แต่แอบดื้อบ้าง ขุนปวรรัชดลก็ปราบน้องอยู่ จะว่าแม่เดือนแรมดื้อ คงสู้แม่ปรางไม่ได้หรอก 

ป่านนี้แม่ปรางของพี่จะเป็นเช่นไร จะอยู่ จะกิน จะนอนอย่างไรบ้าง เมื่อใดเจ้าจะกลับมาเสียที น้องเอ๋ย

"แม่หญิงเดือนบอกว่า แม่หญิงเดือนแรมจับไข้เจ้าค่ะ" บ่าวสาวคลานเข่ามาหมอบก้มหน้ารายงานนาย

"เมื่อวานยังดีอยู่เลย เป็นกระไรไยถึงจับไข้ได้ อย่าบอกนะว่าติดไข้จากท่านพระยา" ท่านหญิงเทียนเดาไปทั่ว 

"แม่หญิงเดือนบอกว่า เมื่อคืนแอบไปอาบน้ำที่ท่าน้ำเจ้าค่ะ" ขุนปวรรัชดลสะบัดมือไล่บ่าวให้ออกไป เมื่อมันรายงานให้น้องสาวคนเล็กถูกเอ็ด

"นั่นปะไร แม่คนดื้อรั้น ดูน้องเจ้าคนนี้สิขุนปวรรัชดล เลี้ยงไม่โตเสียจริง แม่ละหน่าย" พูดจบก็ลุกเดินหนีไปทันที 

"ไปกับท่านแม่เถิด แม่เกสร" แม่เกสรมองหน้าสามีว่าจะให้อยู่รับใช้หรือไม่ เขาจึงอนุญาตให้เมียไปกับมารดา 

เมื่ออยู่กันตามลำพังสองคน หมื่นพรรธน์ยศคันปากอยากถามให้คลายสงสัย เดือนแรมจะใช่แม่หญิงคนเดียวกับเมื่อคืนหรือไม่ ในใจของหมื่นพรรธน์ยศคิดว่าใช่แน่นอน เดือนแรมในเรือนท่านพระยาคงไม่มีหลายคนกระมัง หากเป็นเช่นนั้นก็แสดงว่าเขามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับน้องสาวของคู่หมั้นน่ะสิ

"มีกระไรกับข้าฤๅพ่อทิศ" ขุนปวรรัชดลสังเกตอาการเหมือนคนมีเรื่องจะพูดแต่ไม่เอื้อนเอ่ยเสียที จึงปากไวถามออกไป ขณะยกถ้วยน้ำชาจิบ

"ก็มีอยู่ขอรับ เพียงแต่ข้าใคร่สงสัยแม่หญิงนามว่าเดือนแรม นางเป็นผู้ใดฤๅขอรับ" 

"น้องสาวข้าเอง เกิดจากเมียอีกคนของท่านพ่อ เจ้าน่าจะเคยเห็น จำไม่ได้รึ เด็กซุกซนชอบเล่นน้ำแล้วไปแอบอยู่ข้างเรือเจ้าเมื่อสิบปีก่อนเห็นจะได้" ขุนปวรรัชดลเท้าความหลังให้สหายสนิทได้ฟัง

หมื่นพรรธน์ยศคิดภาพตาม พอจดจำเหตุการณ์ได้พอเลือนราง เด็กหญิงร่างกายผอมแห้งเกล้าผมจุก กระโดดเล่นน้ำกับเด็กผู้ชายสองสามคน จู่ ๆ ก็มีแม่หญิงวัยสาวเดินตามหาตะโกนเรียกทั่วบริเวณบ้าน

'ข้าขอแอบตรงนี้สักประเดี๋ยว อย่าบอกแม่ข้าหนา' เสียงใสของเด็กหญิงพูดกับเขาที่นั่งอยู่บนเรือ เขามองอย่างตำหนิมันใช่ธุระกงการอะไร เป็นแม่หญิงเป็นซุกซนกิริยาไม่เรียบร้อยเอาเสียเลย 

'ไปเล่นที่อื่นไป๊ ข้ารีบ' หมื่นพรรธน์ยศออกปากไล่ แต่เด็กหญิงคนนั้นหารู้ความไม่

'แม่ข้าไปหรือยังเจ้าคะ ข้าจักได้ออกไปจากตรงนี้' เขาเหล่ตามองแม่หญิงที่เดาว่าเป็นแม่ของเด็กคนนี้ นางไม่ได้ยืนอยู่ที่ท่าน้ำแล้ว แต่ก็ไม่ได้ห่างจากท่าน้ำมากนัก

'อืม ไปแล้ว' เด็กหญิงกล่าวขอบคุณเขาก่อนจะว่ายน้ำห่างจากเรือของหมื่นพรรธน์ยศ เขาไม่ได้หลอกเธอนะ แม่เธอไม่ได้อยู่ที่ท่าน้ำแล้วจริง ๆ นะ

เด็กหญิงโดนแม่ตีต่อหน้าเขา นางหันมาร้องไห้น้ำตาร่วงทำปากคว่ำ มองเขาอย่างโกรธเคืองที่โดนหลอก หมื่นพรรธน์ยศแย้มยิ้มขำออกปากสั่งบ่าวให้พายเรือไป

"จำได้แล้วขอรับ ไม่เห็นนางนานมาก ป่านนี้คงโตเป็นสาว" ไม่เห็นอะไร เมื่อคืนเขายังจับกดอยู่เลย แต่จำเป็นต้องปดกลัวจะมีเรื่องไม่งามเกิดขึ้น เด็กซุกซนวันนั้นบัดนี้เป็นเมียเขาแล้ว

"แม่เดือนแรมจักมาที่เรือนเฉพาะท่านหญิงเทียนเรียกหาเท่านั้น หากไม่เรียกก็จักไม่มา แม่ของนางแม้นเป็นเมียรอง แต่ก็เจียมเนื้อเจียมตัวไม่ทำให้ท่านพ่อลำบากใจ หรือท่านแม่รำคาญใจ" เพราะเหตุนี้กระมัง ขุนปวรรัชดลและทุกคนถึงรักและเอ็นดูเดือนแรมไม่ต่างจากแม่ปราง

"ขอรับ"

"ข้าเองก็อยากให้เมียข้าเป็นเช่นนี้" รู้ ๆ กันดีอยู่แล้วว่าขุนปวรรัชดล มีเมียหลายคน ผู้หญิงล้อมหน้าล้อมหลังเสียขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ท้องเสียที จะว่าแม่เกสรร่างกายไม่แข็งแรงขี้โรค แต่ขุนปวรรัชดลก็หลับนอนกับแม่หญิงคนอื่น แล้วทำไมไม่ติดลูกสักคน

ตกบ่ายขุนปวรรัชดลกับหมื่นพรรธน์ยศเกณฑ์คนออกตามหาแม่ปราง เป็นวันที่สิบ เกือบครบสองสัปดาห์แล้วหนา แต่ไม่พบร่องรอยใด ๆ ที่เกี่ยวกับแม่ปรางเลย หมื่นพรรธน์ยศแยกคนเป็นสองกลุ่มใหญ่ออกตามหาในละแวกเมืองใกล้ ๆ ทางทิศเหนือและทิศตะวันออก จวบจนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า ขุนปวรรัชดลจึงหยุดการค้นหาและพากันเดินทางกลับเรือน หมื่นพรรธน์ยศไม่ได้แยกกลับเรือนตนเอง แต่ขอตามขุนปวรรัชดลกลับเรือนด้วย เขาอยากรู้อาการป่วยของเดือนแรม  ทนนั่งดื่มเหล้าเป็นเพื่อนท่านขุนจนเมาแอ๋ มีบ่าวรับใช้สาวหามเข้าหอนอน ส่วนหมื่นพรรธน์ยศหลังจากขุนปวรรัชดลถูกหามกลับก็โบกมือไล่บ่าวรับใช้สาวที่มาคอยรับใช้ให้ออกไปให้พ้น