All Chapters of The CEO's Unexpected Heir: Chapter 141 - Chapter 150

AVERY POVBahagyang lumalim ang gabi sa labas ng delivery suite, pero sa loob ng silid, parang tumigil ang oras. Ang tanging naririnig na lang ay ang tuloy-tuloy na tunog ng monitor at ang mababaw kong paghinga. Kinuha ni Salve ang pinalamig na tuwalya para idampi muli sa aking noo at leeg, habang si Nanay Elena naman ay nakatayo sa kabilang gilid ng kama para paypayan ako nang bahagya."Huminahon ka lang, Avery," mahinahong paalala ni Nanay Elena habang hinahaplos ang aking kabilang kamay. "Napakaganda ng progress mo. Ang mahalaga ngayon, huwag mong uubusin ang lakas mo sa pagdaing."Tumango ako nang dahan-dahan. Ramdam na ramdam ko ang matinding pagod sa aking katawan, pero sa tuwing lilingon ako sa aking tabi, nakikita ko si Sandro na hindi naghihiwalay sa aking piling. Nakaluhod siya sa maliit na upuan, nakatitig sa aking mga mata, at hawak-hawak ang dalawa kong kamay nang buong ingat at pagmamahal."Sandro... nauuhaw ako nang kaunti," mahinang pabulong ko sa kaniya.Mabilis na ki

AVERY POVAgad na naging mabilis ang galaw ng lahat sa loob ng delivery suite matapos sabihin ni Doktora Ramos na nasa sampung sentimetro na ako. Inayos ng dalawang nurse ang magkabilang leg rest sa dulo ng kama habang ang isa naman ay mabilis na naglagay ng karagdagang sterile sheet sa ilalim ng aking balakang."Avery, itataas natin nang kaunti ang sandalan ng kama mo para mas maging maganda ang anggulo mo sa pag-ire," paliwanag ni Doktora Ramos habang inaayos ang malaking ilaw sa itaas.Pindot ng nurse ang button sa tabi ng kama at dahan-dahang umangat ang aking likod. Si Sandro naman ay mabilis na pumatong ang dalawang kamay sa aking balikat para alalayan ang aking pag-upo."Dito lang ako sa likod mo, Avery," pabulong na sabi ni Sandro habang inilalapit ang kaniyang mukha sa aking tainga. "Nakahawak ako sa 'yo. Sabay natin gagawin 'to."Inagapay ni Nanay Elena ang aking kaliwang binti habang ang isang nurse naman ang humawak sa kabilang panig. Si Salve ay nanatili sa tabi ng infant

AVERY POVBumukod ang katahimikan sa buong silid habang dahan-dahan kong inilalapit ang aming anak sa aking dibdib. Sa tulong ni Doktora Ramos at ng nakatayong nurse, maingat kong inagapay ang kaniyang maliit na ulo para matutunan niya ang tamang pag-latch."Dahan-dahan lang, Avery. Hayaan mong siya ang maghanap," malambing na gabay ng doktora habang pinagmamasdan ang aming mga kilos.Ilang segundo pa ang lumipas bago naramdaman ang kaniyang maliit na bibig na sumipsip nang tama. Isang kakaibang init at matinding emosyon ang kumalat sa buong katawan ko—isang pakiramdam na hindi ko pa kailanman naranasan sa buong buhay ko.Napatingin ako kay Sandro na nakatayo pa rin sa aking tabi. Nakatitig siya sa aming dalawa ng baby, hindi humihinto ang dahan-dahang paghaplos ng kaniyang mga daliri sa aking balikat."Kumusta, Avery? Masakit ba?" kabadong tanong niya habang inilalapit ang kaniyang mukha."Hindi, Sandro. Medyo naninibago lang ang pakiramdam, pero napakasarap sa pakiramdam," nakangiti

AVERY POVNapakatahimik ng buong silid matapos makalabas si Doktora Ramos. Ang tanging naririnig na lang ay ang banayad na ugong ng aircon at ang mahinang paghinga ni Aria habang nakasandal ang maliit niyang ulo sa dibdib ni Sandro.Dahan-dahang naglalakad si Sandro sa may gilid ng malaking bintana habang dahan-dahang tinatagay ang aming anak. Tumatama ang gintong sikat ng hapon sa kaniyang mukha, at kitang-kita ko ang kakaibang kislap sa kaniyang mga mata—isang uri ng kapayapaan na kailanman ay hindi ko nakita sa kaniya noong mga panahong puno pa ng panganib ang aming buhay.Inayos ni Nanay Elena ang blanket sa aking paanan bago umupo sa tabi ng aking kama. "Avery, masakit pa ba ang balakang mo? Gusto mo bang idikit ko muna 'tong hot compress sa likod mo?""Medyo kumikirot pa nang kaunti, Nanay Elena, pero kaya naman po. Mas magaan na po ang pakiramdam ko kumpara kaninang umaga," nakangiting sagot ko."Mabuti naman kung ganun. Importante na hindi ka masyadong maggalaw-galaw muna rito

AVERY POVTahimik na tahimik ang buong recovery room nang magising ako bandang alas-tres ng madaling-araw. Ang banayad na tunog lang ng aircon at ang pantay na paghinga nina Nanay Elena at Salve sa kabilang sofa bed ang naririnig sa silid.Naramdaman ko ang mabigat ngunit napakainit na braso ni Sandro na nakapulupot pa rin sa aking baywang. Nakadikit ang kaniyang mukha sa aking balikat, tulog na tulog dahil sa matinding pagod na naipon niya mula pa noong magsimula ako sa pagle-labor.Dahan-dahan akong gumalaw nang bahagya para tignan ang maliit na crib sa tabi ng kama. Naroon si Aria, nagsisimula nang mag-alboroto nang mahina. Umiikot ang kaniyang maliliit na kamay habang dahan-dahang kumakawag ang kaniyang mga paa sa ilalim ng kumot.Bago pa man tuluyang lumakas ang kaniyang iyak, agad na nagmulat ng mata si Sandro. Walang ni katiting na pag-aalinlangan, mabilis siyang bumangon mula sa pagkakahiga at maingat na inabot ang aming anak mula sa crib."Gising ka na pala, Avery," pabulong