All Chapters of The CEO's Unexpected Heir: Chapter 161 - Chapter 170

AVERY POVNapakasarap sa pakiramdam ng mainit na kape at ng banayad na sikat ng araw na pumapasok sa aming kusina. Habang kumakawag ang maliliit na paa ni Aria sa kandungan ni Sandro, hindi ko mapigilang mapangiti. Hawak-hawak pa rin ng asawa ko ang aking kamay, at ramdam na ramdam ko ang seguridad sa kaniyang mga haplos."Avery, lipat muna tayo sa sala," pabulong na alok ni Sandro habang maingat na iniaangat si Aria. "Mas malambot ang sofa doon. Ayaw kong mangawit ka rito sa hard chair ng kusina.""Sige, Sandro. Mas kumportable nga roon," sang-ayon ko habang dahan-dahang tumatayo gamit ang suporta ng mesa.Inalalayan ako ni Sandro habang karga-karga niya si Aria sa kaniyang kabilang braso. Sobrang dahan-dahan ng bawat hakbang namin patungo sa sala. Pagdating doon, inayos muna niya ang dalawang malalaking throw pillow sa gilid ng mahabang sofa bago ako pinaupo. Agad na dumaan ang ginhawa sa aking likod at balakang nang makasandal ako nang maayos.Naupo si Sandro sa tabi ko at maingat

AVERY POVNang makalipat kami sa kusina, nakahain na sa mesa ang masarap na tanghalian na inihanda ni Nanay Elena. Umupok ako sa paborito kong pwesto habang si Sandro naman ay mabilis na umupo sa aking tabi. Inalalayan niya muna ako sa pag-aayos ng aking cardigan at siniguradong kumportable ang aking pagkakaupo bago siya kumuha ng plato para sa aming dalawa."Avery, subukan mo 'tong tinolang manok," malambing na alok ni Sandro habang inilalagay sa aking mangkok ang isang malaking hiwa ng papaya at mainit na sabaw. "Sabi ni Nanay Elena, maganda 'to para lalong maging malakas ang gatas mo para kay Aria.""Salamat, Sandro," nakangiting sagot ko. "Amoy pa lang, masarap na."Kumuha rin si Sandro ng kaniyang pagkain at sabay kaming kumain sa gitna ng tahimik at malinis na kusina. Sa di-kalayuan, naririnig pa rin namin ang banayad na paghinga ni Aria na natutulog nang mahimbing sa kaniyang portable crib sa sala. Si Salve naman ay maingat na nagpupunas ng mga cabinet sa kabilang gilid para hi

AVERY POVTahimik na tahimik ang buong silid habang tuloy-tuloy ang banayad na paghinga nina Sandro at Aria sa aking tabi. Ang malamig na simoy ng hangin mula sa labas ay nagpapasayaw nang mahina sa aming mga kurtina, habang ang sikat ng araw sa hapon ay unti-unti nang nagiging kulay-ginto sa ibabaw ng aming kama.Dahan-dahan kong inilagay ang aking kamay sa ibabaw ng dibdib ni Sandro. Nararamdaman ko ang pantay at malakas na tibok ng kaniyang puso. Halatang-halata ang matinding pagod sa kaniyang mukha kaya naman hindi ko na muna siya ginising. Ilang araw na rin kasi siyang halos walang tulog dahil sa pag-aasikaso sa aming seguridad, sa mga papeles, at sa bawat maliit na pangangailangan naming mag-ina.Bahagyang gumalaw si Aria sa aking kabilang tabi. Dahan-dahan niyang iminulat ang kaniyang maliliit na mata habang kumakawag ang kaniyang mga paa sa ilalim ng kumot. Nagpakawala siya ng isang napakahinang ungot, pero hindi naman siya umiyak.Maingat akong bumangon para hindi maistorbo s

AVERY POVTahimik at presko ang gabi habang nagdede si Aria sa aking mga bisig. Nakaupo pa rin kami sa malambot na sofa sa sala habang ang mainit na braso ni Sandro ay nakapalupot sa aking balikat. Ang bawat sipsip ng aming baby ay tila nagdadala ng panibagong kapayapaan sa buong bahay. Si Sandro naman ay nakatitig lang sa aming dalawa, maingat na inilalayo ang ilang strands ng aking buhok na humaharang sa aking mukha."Napakabait talaga ng anak natin, Avery," pabulong niyang sabi habang hinahalikan ang aking pelis. "Basta nakadikit sa 'yo at nakakadedi, tahimik na tahimik.""Manang-mana sa 'yo, Sandro. Basta kumpleto tayo, kalmado lang," nakangiting sagot ko.Nang matapos mag-dede si Aria, maingat ko siyang inilipat sa balikat ni Sandro para madighay. Mabilis namang tinapik-tapik ng aking asawa ang likod ng baby habang naglalakad nang mabilis ngunit dahan-dahan sa gilid ng sala. Pagkalipas ng ilang sandali, nagpakawala ng isang maliit na dighay si Aria, dahilan para mapatawa nang mah

AVERY POVNag-uumpisa pa lang lumabas ang unang sikat ng araw sa gilid ng kurtina nang dahan-dahan kong imulat ang aking mga mata. Ang lamig ng hangin sa loob ng kwarto ay napapalitan ng tamang init dahil sa braso ni Sandro na nakapulupot sa aking baywang. Hinihinga niya ang banayad na hangin sa aking leeg, halatang masarap pa ang kaniyang tulog matapos ang ilang beses na pagbangon kagabi para asikasuhin si Aria.Dahan-dahan kong inilipat ang aking tingin sa maliit na crib sa tabi ng aming kama. Naroon si Aria, gising na gising na pala ang aming maliit na prinsesa. Tahimik niyang iginagalaw ang kaniyang maliliit na kamay sa ere, parang gustong hulihin ang liwanag na pumapasok mula sa bintana.Nang dahan-dahan akong kumilos para bumangon, agad na nagbago ang galaw ng braso ni Sandro. Kahit nakapikit pa ang kaniyang mga mata, mas lalo pa niyang hinigpitan ang yakap sa aking baywang."Hmmm... San ka pupunta, my love?" paos at mababang boses ni Sandro habang isinisiksik pa ang kaniyang mu