The CEO's Unexpected Heir のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

AVERY POV "Tallano Organic Farm," basa ko nang malakas habang nakatitig sa hawak kong papel na may opisyal na tatak mula sa munisipyo. Hindi ko mapigilang mapangiti habang hinahaplos ang makapal at medyo magaspang na texture ng certificate. "Sandro, totoo na talaga 'to. Hindi na lang ito plano sa papel." "Oo, Avery. Approved na 'yan ng mayor," sagot ni Sandro na kakapasok lang ng kwarto. Umupo siya sa tabi ko sa gilid ng kama, dahan-dahang isinandal ang kaniyang kaliwang braso sa likod ko habang maingat pa ring inaalagaan ang kaniyang kanang balikat na nasa sling. "Wala nang Tallano Group na hahabol sa atin. Dito sa Lipa, iba na ang kahulugan ng pangalan natin." Tiningnan ko ang mukha niya. Masigla na ang kaniyang mga mata, wala na 'yung madidilim na eyebags at palaging nakakunot na noo na nakikita ko sa kaniya tuwing gabi nung nandoon pa kami sa penthouse sa BGC. Salamat naman at naging malinis din ang lahat, naisip ko habang nakatitig sa bagong business permit namin. Napakalaki

AVERY POV Mabilis lumipas ang mga oras kapag marami kang ginagawa na nagpapasaya sa'yo. Umabot na kami sa kalagitnaan ng linggo, at halos nakasanayan ko na ang bagong routine namin dito sa Lipa. Tuwing hapon, pagkatapos ng tanghalian at kapag medyo humuhupa na ang sikat ng araw, paborito kong maupo rito sa tapat ng nursery kung saan nakahilera ang mga itim na plastic bag na tinaniman namin ng mga buto ng kape nung nakaraang araw. Tinititigan ko ang basang lupa, nag-aabang kung may lilitaw na ba na kahit maliit na berdeng usbong. Si Sandro naman, nandoon sa may dulo ng lilim, seryosong pinapanood ang paglalagay ng mga huling hollow blocks para sa pader. Mas maayos na ang kilos niya ngayon. Kahit hindi niya pa pwedeng tanggalin ang arm sling nang tuluyan ayon sa doktor, nakikita kong hindi na siya ganoon kailang para igalaw ang kaniyang katawan. Sana maging ganito palagi kapayapa, pumasok agad sa isip ko habang dahan-dahang hinahaplos ang aking tiyan. Nararamdaman ko ang marahang pa

AVERY POVMagaan ang pakiramdam ko habang pinapanood ko ang unt-unting pagkatuyo ng cream na pintura sa pader ng likod-bahay. Kulay kalikasan talaga ang dating, bumabagay sa luntiang dahon ng mga kapehan sa paligid. Halos alas-diyos na ng umaga at medyo ramdam ko na ang sikat ng araw kaya napagpasyahan kong pumasok muna sa loob ng sala para maupo sa sofa.Nadatnan ko roon si Sandro, seryosong nakatitig sa kaniyang iPad gamit ang kaliwang kamay habang maingat na nakasandal ang kaniyang kanang balikat. Lumapit ako sa kaniya at marahang umupo sa tabi niya."Ano 'yan? May balita na naman ba mula sa Maynila?" tanong ko habang sumisipat sa screen.Lumingon siya sa akin at agad na lumambot ang kaniyang mukha. "Hindi tungkol sa kaso, Avery. Tinitingnan ko lang 'tong mga equipment para sa cold brew processing na ipinadala ng supplier mula sa Davao. Gusto ko kasing maging handa tayo kapag nagsimula nang mamunga nang husto ang mga halaman natin sa susunod na mga buwan." Mabuti naman at doon na

AVERY POVMalamig ang simoy ng hangin ngayong Sabado ng umaga rito sa Lipa. Masarap sa pakiramdam ang ganitong panahon, lalo na’t papalapit na ang panganganak ko. Pagkababa ko sa sala pagkatapos mag-ayos ng sarili, nakita ko agad si Sandro na nakatayo sa may pintuan ng beranda, nakatingin sa malawak na tanawin ng farm habang marahang hinahawakan ang kaniyang arm sling.Lumapit ako sa kaniya at sumandal sa kaniyang kaliwang balikat. "Ang aga mo namang nagising ngayon. Masakit ba uli ang tahi mo?"Lumingon siya at hinalikan ang tuktok ng ulo ko. "Hindi naman, Avery. Mas gusto ko lang talagang salubungin ang umaga rito sa labas. Mas nakakarelaks kaysa sa penthouse natin sa BGC na tanging busina lang ng mga sasakyan ang maririnig mo tuwing gising mo." Sana nga tuluy-tuloy na ang ganitong katahimikan, naisip ko habang nakatanaw sa mga hilera ng bagong pinintahang pader nina Mang Tomas. Kung iisipin ang lahat ng pinagdaanan namin mula nung gabing binaril siya, parang isang masamang panagin

AVERY POVAlas-sais pa lang ng umaga, gising na ang buong bahay. Ramdam ang kakaibang bigat sa hangin na tila ba hudyat ng isang napakahalagang digmaan, pero sa pagkakataong ito, hindi kami hahawak ng armas kundi ng mga salita at katotohanan. Nakatayo ako sa harap ng salamin habang inaayos ang suot kong maluwag na maternity dress. Medyo nahihirapan na ako sa bawat pagkilos dahil sa laki ng tiyan ko, pero pilit kong pinapakalma ang sarili ko.Pumasok si Sandro sa kwarto, suot ang isang simpleng polo shirt na may butones sa harap para madaling maisuot kahit may arm sling siya. Malinis ang kaniyang ahit, at kahit may kaunting eyebags dahil sa puyat kagabi sa pagrerepaso kasama si Ramos, napakatatag ng kaniyang tindig."Ayos ka lang ba, Avery? Kung gusto mo, pwedeng dito ka na lang muna sa bahay kasama nina Nanay Elena," malambing niyang alok habang lumalapit sa akin upang halikan ang aking pisngi."Hindi, Sandro. Sasama ako," matigas kong sagot sabay hawak sa kaniyang kaliwang kamay. "Na