The CEO's Unexpected Heir のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

SANDRO POV Umakyat ako sa rooftop ng resthouse matapos kong masigurong nakatulog na si Avery sa kwarto namin. Malamig ang hangin dito sa Tagaytay, ramdam na ramdam ko sa balat ko ang lamig na parang sumasabay sa panginginig ng buong katawan ko. Hawak ko ang laptop sa kaliwang kamay ko, habang sa kanang bulsa naman ng jacket ko ay nandoon pa rin ang itim na flash drive na ibinigay sa akin ni Avery kanina. Inilapag ko ang laptop sa ibabaw ng isang lumang mesang kahoy at umupo sa silya. Agad kong tinawagan si Ramos sa pamamagitan ng video call, at kasabay nito ang pag-akyat din ni Gabriel sa rooftop bitbit ang dalawang tasa ng mainit na kape. Umupo si Gabriel sa tabi ko, tahimik ngunit alerto ang mga mata habang hinihintay na mag-connect ang linya namin kay Ramos na nasa opisina pa rin sa Makati. "Sir Sandro," salubong ni Ramos nung bumukas ang camera niya. Mukha siyang pagod na pagod pero seryoso ang ekspresyon. "Nakahanda na po ako. Nak

AVERY POV Mabilis kong isinara ang zipper ng canvas bag habang nanginginig ang mga kamay ko. Ramdam ko ang bawat laktaw ng pintig ng puso ko sa tindi ng kaba. Sinasabi ko sa sarili ko na kailangan kong magpakatatag, para sa baby, pero ang hirap kapag alam mong ang asawa mo ay kasalukuyang nasa ospital dahil sa tama ng bala at ang taong pumatay sa kuya niya ay pabalik na rito para ubusin kami. Sandro, sana ayos ka lang dyan, pakiusap ko sa hangin habang pinapahiran ang luhang kanina pa gustong pumatak sa mga pisngi ko. Ayaw kong mag-panic sa harap ni Salve dahil kitang-kita ko na takot na takot na rin siya habang bitbit ang maliit niyang backpack. Kung noon ay pera lang ang pinag-aawayan ng mga Tallano at Jimenez, ngayon ay buhay na ang nakataya. Ang tanga ko na umasa na magiging tahimik ang buhay namin dito sa Tagaytay kahit isang gabi lang. Walang ligtas na lugar para sa amin hangga't malaya ang mga hayop na 'yun. "Ma'am Avery, tara na po. Handa na an

AVERY POV "Avery," salubong ng boses ni Sandro sa kabilang linya. Malalim pa rin ang kaniyang paghinga, at maririnig ang mahinang tunog ng mga medical monitor sa background, pero nandoon ang tindi ng ginhawa na matagal ko nang hindi naririnig sa kaniya. "Napanood mo ba ang balita? Hawak na nila si Santos." "Oo, Sandro. Kakapanood ko lang sa tablet ni Gabriel," sagot ko habang humihigpit ang hawak ko sa cellphone. Naramdaman ko ang pag-init ng mga mata ko. Ang bigat na dinala namin mula BGC hanggang Tagaytay, at ngayon dito sa Batangas, parang unt-unting natutunaw. "Sandro... ang sugat mo? Kamusta ka talaga dyan? Huwag kang magsisinungaling sa akin." Narinig ko ang mahina niyang pagtawa, kahit halatang nagingat siya dahil baka bumanat ang mga tahi sa kaniyang kanang balikat. "Masakit nang konti, pero kayang-kaya. Mas masakit ang ulo ko sa mga abogado rito na ayaw akong paalisin sa kama. Pero huwag kang mag-alala, Avery. Ligtas na ako. At ang mas mahalaga, ligtas kayo dyan ni baby. I

AVERY POV Tahimik ang hapon dito sa bagong lupain namin sa Lipa. Nakaabang ako sa may balkonahe ng maliit na resthouse na nakatayo sa gitna ng taniman ng kape. Maganda ang lugar, presko ang hangin, at ramdam mo talaga 'yung katahimikan ng probinsya na matagal ko nang hinahanap. Pero kahit gaano kaganda ang paligid, hindi ko pa rin maialis ang paningin ko sa kalsada pababa ng burol. Hawak ko ang baso ng maligamgam na tubig, pabalik-balik ang lakad ko, at panay ang sulyap ko sa screen ng cellphone ko. Wala pa ring bagong text si Sandro simula nung huli kaming magkausap kagabi nung sabihin niyang papunta siya sa mansyon sa Forbes Park. Sandro, sana naging maayos ang pag-uusap niyo ni Tita Letty, pumasok agad sa isip ko ang matinding pag-aalala habang hinahaplos ko ang lumalaki kong tiyan. Alam ko kung gaano kabigat ang binuhat niya nung mga nakaraang araw. Ang malaman na ang mismong kamag-anak mo ang dahilan ng pagkawala ng kuya mo, sapat na 'yun para mawasak ang kahit sinong tao. A

AVERY POV Magaan sa pakiramdam ang amoy ng basang lupa at dahon ng kape tuwing umaga rito sa Lipa. Mas masarap pala itong lasapin habang nakatayo sa may beranda, hawak ang isang tasa ng gatas, at walang iniisip na kung anong balita ang sasambulat sa amin paggising. Dalawang araw na ang nakakalipas simula nung dumating kami rito, at unt-unti nang nawawala 'yung ugali kong laging lumilingon sa likod sa tuwing may nakakarating na kakaibang tunog ng sasakyan sa labas. Tumingin ako sa loob ng kwarto. Mahimbing pa rin ang tulog ni Sandro, nakatihaya at bahagyang nakabuka ang bibig—isang bagay na hindi niya nagagawa nung nandoon pa kami sa Maynila dahil palagi siyang alerto kahit natutulog. Salamat naman at nakakapagpahinga ka na nang ganito, Sandro, naisip ko habang pilit kong inaayos ang buhok kong medyo gulo-gulo pa dahil sa kagigising ko lang. Naalala ko tuloy 'yung mga gabi sa Makati at BGC nung mga nakaraang linggo, kung saan bawat kaluskos sa labas ng