The CEO's Unexpected Heir의 모든 챕터: 챕터 81 - 챕터 90

SANDRO POVNakahiga ako sa sofa ng beranda habang pinapanood ang dahan-dahang pagkawala ng liwanag sa langit ng Lipa. Medyo kumakabog pa rin ang balikat ko, isang paitaas na kulo ng sakit na nanggagaling sa tahi nung binaril ako sa Makati. Ramdam ko ang bigat ng nakaraang dalawang oras sa munisipyo, pero sa bawat tibok ng sakit na 'yun, mas nangingibabaw ang isang bagay na matagal kong hindi naramdaman—ang kalayaan.Si Avery ay kasalukuyang nasa kusina, tinutulungan si Salve na mag-ayos ng mga plato para sa hapunan. Naririnig ko ang mahina nilang tawanan mula rito sa labas. Tuwing naririnig ko ang boses niya, parang may kung anong humihila sa akin pabalik sa realidad na ligtas na kami. Salamat at natapos din ang araw na ito, naisip ko habang maingat kong iniangat ang aking kaliwang kamay para hilutin ang aking leeg. Nung mga panahong nasa loob ako ng conference room kasama ang piskal at si Ramos, bawat tanong tungkol sa gabing 'yun ay parang pagpilit sa akin na balikan ang dumi ng Ma

AVERY POV Mabilis na lumipas ang mga sumunod na araw na walang masyadong mabibigat na balita mula sa Maynila. Tuwing umaga, ang nakasanayan ko nang marinig ay ang tilaok ng mga manok ng kapitbahay at ang tunog ng walis tingting ni Salve sa bakuran habang naglilinis ng mga tuyong dahon ng kape. Isang malaking pagbabago mula sa nakakarinding tunog ng alarm clock at mga sunod-sunod na tawag sa trabaho noon. Alas-nuwebe na ng umaga at kasalukuyan kaming nasa sala ni Sandro. Nakaupo siya sa mahabang sofa habang maingat na binabasa ang ilang dokumento tungkol sa permit ng farm gamit ang kaniyang kaliwang kamay. Ang kaniyang kanang braso ay nakapahinga pa rin nang maayos sa sling, pero halatang mas maluwag na ang kaniyang mga pagkilos ngayon. "Sandro, uminom ka muna ng gatas. Iniwan ito ni Nanay Elena bago siya pumunta sa palengke kanina," sabi ko habang inilalapag ang baso sa maliit na lamesa sa harap niya. "Salamat, Avery," nakangiting sagot niya bago ibinaba ang hawak na papel. "Nga p

AVERY POVMaagang sumikat ang araw sa sumunod na umaga, at kasabay nito ang pagdating ng unang delivery ng mga karagdagang suplay para sa gaganaping feeding program. Maririnig mula sa labas ng aming kwarto ang mahinang busina ng isang elf truck na naglalaman ng mga kahon-kahon ng gatas, biscuits, at mga sariwang gulay na ipinamili nina Nanay Elena at Gabriel mula sa bayan.Dahan-dahan kong inalis ang kumot na nakabalot sa aking binti. Medyo nahirapan akong bumangon dahil sumasakit na naman ang ibaba ng aking likod. Hinawakan ko ang aking tiyan at naramdaman ko ang banayad na paggalaw ni baby sa loob."Dahan-dahan, Avery," mahinang boses ang narinig ko mula sa aking tabi.Kukurap-kurap pa ang mga mata ni Sandro habang sinusubukan niyang umupo. Kahit medyo gulo-gulo pa ang kaniyang buhok, nakabukas na ang kaniyang kaliwang braso para alalayan ako sa aking pagtayo."Ayos lang ako, Sandro. Medyo naninigas lang nang kaunti 'yung likod ko paggising," sagot ko sabay haplos sa kaniyang pisngi

AVERY POVLalong lumakas ang patak ng ulan pagkatapos ng hapunan, kaya naman maaga kaming umakyat ni Sandro sa kwarto. Ramdam na ramdam ko ang lamig na pumapasok mula sa bintana, kaya naman isinara ko nang bahagya ang glass panel bago dahan-dahang humiga sa kama. Si Sandro naman ay nakaupo sa tabi ko, seryosong nakatitig sa kaniyang tablet habang tsine-check ang mga huling detalye ng schedule para sa feeding program bukas ng umaga."Sandro, patayin mo na 'yan. Kailangan mo na ring magpahinga para may lakas ka bukas," malambing kong paalala sa kaniya habang inaayos ko ang unan sa aking ulunan."Sandali na lang ito, Avery. Sinisigurado ko lang na tugma ang oras ng pag-alis ni Gabriel sa oras ng pagdating ng mga volunteer sa barangay hall," sagot niya nang hindi inaalis ang tingin sa screen. Pero nung marinig niya akong bumuntong-hininga dahil sa bigat ng tiyan ko, agad niyang ibinaba ang tablet sa nightstand at humarap sa akin. "Masakit ba uli ang likod mo?""Medyo lang naman, normal na

AVERY POVDahan-dahan kong nilapitan ang counter kung saan nakapatong ang bag ko. Habang papalapit ako, naramdaman ko na naman ang marahang pag-vibrate ng telepono sa loob. May kung anong kaba na biglang gumapang sa dibdib ko, isang pamilyar na pakiramdam na matagal-tagal ko ring hindi naramdaman simula nung lumipat kami rito sa Batangas.Nanginginig ang mga daliri ko nung buksan ko ang zipper at ilabas ang phone. Pagtingin ko sa screen, isang hindi kilalang numero ang nakarehistro. Walang pangalan.Huminga muna ako nang malalim bago ko pinindot ang green button at itinapat ang telepono sa aking tainga. "Hello?""Avery."Boses ng isang babae. Malamig, swabe, at halatang may pinag-aralan. Pero kahit ilang buwan na ang nakalipas mula nung huli ko itong marinig, hinding-hindi ko mapagkakamalan kung kanino ang boses na iyon. Si Mariana."Mariana," halos pabulong kong bigkas. Agad kong nilingon si Nanay Elena sa kusina para masigurong