LOGINในห้องผ่าตัด...
แสงไฟสีขาวจากหลอดไฟส่องสว่างทั่วทั้งห้องผ่าตัด เสียงเครื่องช่วยหายใจและจอม
ตรัสสาหนังตากระตุกยิก ๆ คล้ายลางสังหรณ์กำลังบอกเธอว่า มื้อเย็นนี้คงไม่สงบ เธอก้าวไปถึงหน้าประตูกระจกของห้องอาหาร เมื่อเห็นภาพตรงหน้าแล้วก็ต้องกลอกตาแทบหลุด ลางสังหรณ์แม่นยำจริง ๆ...ว่าแล้วเชียว คุณป้าเถียงสู้ไม่ได้ เลยต้องตามเพื่อนร่วมรบมาอย่างนั้นสิแม่นางเอกสาวดาวรุ่งชื่อดังนั่งยิ้มจนหน้าบาน ในชุดแบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า หน้าผมเป๊ะจนเหมือนหลุดมาจากปกนิตยสารแฟชั่น ปั้นยิ้มหวานคุยเจื้อยแจ้วกับแม่สามีเธออย่างสนิทสนมตรัสสาถอนหายใจเฮือกใหญ่ กรอกตามองบนอีกรอบ ก่อนเปิดประตูเข้าไป ...มาก็มาสิ กลัวที่ไหน ขนาดเราไม่ได้แต่งหน้า ใส่แค่เสื้อยืดกางเกงยีนขาสั้นเอวสูง ก็ยังสวยกว่าอยู่ดี เชอะ!“สวัสดีค่ะน้องน้ำขิง มื้อเย็นนี้พี่ขอรบกวนด้วยนะคะ” เสียงหวานหยดมาพร้อมกับรอยยิ้มแสนอ่อนโยนราวนางฟ้าจำแลงมาเกิด ที่หากไม่โง่จนเกินไป ก็มองออกว่าเสแสร้งมากแค่ไหนตรัสสาอดไม่ได้เผลอเบ้ปากใส่แม่นางเอกจอมเสแสร้งไปหนึ่งที “สวัสดีค่ะคุณอ้อมแอ้ม รู้ว่ารบกวนแต่ก็ยังมานะคะ แต่มื้อเย็นแค่มื้อเดียว... น้ำขิงไม่ถือสาหรอกค่ะ” เสียงหวานหยดตอบกลับ ใบหน้าประดับรอยยิ้มกว้างที่ไปถึงดวงตา เพราะมันโค้งลงเป็นรูปสระอิเอาสิ
“หนูน้ำขิง ป้าโดนบังคับ ฮือ...”“โอ๋ ๆ ไม่เป็นไรค่ะ เราลงไปดูคุณป้ากันดีกว่าเนอะ”ป้าใจพยักหน้ารับคำหงึกหงัก เกาะติดหญิงสาวเดินลงบันไดมา มองเด็กสาวตรงหน้าเป็นเหมือนโล่กำบังชีวิตน้อย ๆ ของตนตรัสสาเดินมาหยุดตรงหน้าโถงนั่งเล่น มองร่างของแม่สามีที่ยามปกติแข็งแรงยิ่งกว่าช้างศึก ตอนนี้นอนทอดร่างปวกเปียกประหนึ่งกำลังจะขึ้นสวรรค์ในอีกไม่กี่วินาที หากลูกชายสุดที่รักยังไม่ยอมมาดูใจหุหุ... เป็นลมแบบนี้ต้องเจอยาดีเธอกระซิบข้างหูป้าใจเสียงเบา “@#$%^#%$^*#^#&%”เรื่องที่กระซิบทำป้าใจตาลีตาเหลือก แต่เธอก็พยักหน้ายืนยัน พร้อมรับคำมั่นเหมาะ ว่าหากคุณป้าจะลงโทษ เธอจะรับโทษทั้งหมดคนเดียวเอง ป้าใจถึงได้ถอยไปทำตามที่บอกไม่กี่นาทีต่อมา...ป้าใจเดินกลับมาพร้อมกับกล่องในมือที่ถูกปิดฝามาอย่างแน่นหนา หญิงชราเดินไปเอามาจากห้องครัวของเรือนแม่บ้าน มือที่มีร่องรอยการเหี่ยวตามอายุ สั่นเล็กน้อยยามยืนกล่องมาให้ ทั้งยังส่งสายตาเว้าวอนมาที่ร่างเล็กวันนี้บรรดาเจ้านายเป็นอะไรกัน หาเรื่องให้หญิงชราอย่างเธอหัวใจจะวายไม่หยุดหย่อนจริง ๆตรัสสาส่งสายตาขอบคุณ ก่อนออกแรงดึงกล่องที่ป้าใจจับไว้แน่นไม่ยอมปล่อย แล้วเดินตรงเข้า
“น้ำขิง... พี่อยากจะทำตรงนี้”“อื้อ~ ไม่เอา เดี๋ยวใครมาเห็น”“พี่ให้คนมาทำกระจกครอบระเบียงดีไหม แบบที่ข้างนอกมองไม่เห็นข้างใน”“บ้า!”ท่ามกลางไฟสวาทที่กำลังโหมกระหน่ำบนระเบียงชั้นสองของบ้าน...ที่พุ่มไม้ชั้นล่างของสวนหน้าบ้าน มีคนสามคนที่กำลังทำตัวเป็นยัยป้าข้างบ้าน ปรางทิพย์แนบตากับกล้องส่องทางไกล ภาพที่เห็นทำเอาคิ้วกระตุก น้ำเสียงไม่พอใจพูดผ่านไรฟัน“กลางวันแสก ๆ ยังกล้าทำเรื่องบัดสี! ต้องเป็นเพราะยัยเด็กปากดีล่อลวงตานนท์แน่ ๆ ไม่ได้การ ฉันต้องไปห้าม”ปรางทิพย์ฮึดฮัด สะบัดตัวโยนกล้องราคาแพงในมือให้ผู้ร่วมขบวนการเผือก ป้าใจแม่บ้านของตระกูลพุ่งตัวเข้ามารับเกือบไม่ทัน เบิกตากว้างมองนายหญิงที่ยกชายกระโปรงตัวยาวขึ้นเตรียมพุ่งตัวกลับเข้าบ้าน สองสามีภรรยาคนรับใช้เก่าแก่ของตระกูลพร้อมใจกันรีบกระโจนมาขวางหน้าไว้“คุณนาย เข้าไปตอนนี้... จะดีเหรอคะ”“ใช่ครับ เดี๋ยวคุณหนูจะโกรธเอานะครับ”คำขานเรียก ‘คุณหนู’ ยังหลุดจากปากลุงปองอย่างเคยชิน แม้เขาจะเรียกนายน้อยของบ้านว่าคุณหนู แต่คุณหนูคนนี้ดันเป็นคนที่น่ากลัว และเด็ดขาดมากที่สุด“ถ้าไม่หลบไป ฉันจะไล่ออกทั้งคู่!”ด้านในห้อง ร่างสูงพาคนในอ้อมแขนมาถ
“มาทำไม” เสียงทุ้มเย็นชาตอบกลับ สายตาคมเบือนจากใบหน้าสวยหันไปมองอีกทาง แต่ไม่ได้ผลักร่างเล็กที่นั่งทับอยู่บนหน้าท้องออก“มาง้อพี่นนท์”ณณณเลือกใช้ความเงียบตอบกลับ เห็นเขายังเมิน สองแก้มเนียนก็พองลมออก ริมฝีปากอวบอิ่มเบ้ลง สองแขนเล็กยกขึ้นกอดอก“จะเย็นชาใส่น้ำขิงให้ได้ใช่ไหม”เมื่อยังได้ความเงียบเป็นคำตอบ สองแขนที่กอดอกก็ลดลง เลื่อนมือไปจับใบหน้าหล่อเหลาให้หันกลับมา แล้วโน้มหน้าเขาไปใกล้ หมายจะจุ๊บริมฝีปากหยักออดอ้อน แต่มือหนากลับยกขึ้นปิดปากตัวเองไว้“ขอจุ๊บหน่อยนะ ๆ” มือเล็กพยายามรั้งมือเขาออก แต่แรงเธอสู้แรงเขาไม่ได้เลยสักนิดณณณมองยัยเด็กดื้อที่พยายามออดอ้อน เหมือนเห็นลูกหมาตัวน้อยที่รู้ตัวว่าทำผิด และกำลังสำนึกผิด หูหางลู่ น้ำตาคลอเบ้า ดวงตาคมหลุบลง ไม่ให้หญิงสาวเห็นประกายยิบยับในแววตา“น้ำขิงขอโทษ ต่
“พาตัวเองเข้ามาค่ะ... มาตามง้อสามี”ตรัสสาฉีกยิ้มกว้าง ส่งสายตาปริ๊ง ๆ ให้แม่สามี ที่ยังยืนหน้าตึงเปรี๊ยะ สงสัยกำลังชั่งใจว่าจะไล่ยัยเด็กปากดีอย่างเธอออกจากบ้านไปยังไงล่ะสิท่าและดูท่าว่า... จะไม่ยอมหลีกทางให้เธอง่ายๆ แน่“คุณแม่ทานมื้อกลางวันหรือยังคะ” เสียงใสพูดต่อแบบไม่ยี่หระต่อบรรยากาศเย็นยะเยือกที่แม่สามีก่อขึ้นเอาสิ... ต่อให้แม่เสือจะยืนขวางนิ่ง ตีหน้ายักษ์ใส่ แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้หรอกนะ ครั้งนี้นอกจากตั้งใจมาง้อสามีแล้ว ยังตั้งใจมาละลายน้ำแข็งในใจคุณป้า ให้กลับมารักใคร่เอ็นดูเธอเหมือนเดิมให้ได้ปรางทิพย์ยังไม่ยอมขยับ ริมฝีปากเม้มแน่น นัยน์ตาคมจ้องลูกสะใภ้ที่ตนไม่เต็มใจจะยอมรับนิ่งสนิท ไม่ใช่เพราะหมดคำจะพูด แต่เป็นเพราะคำที่บุตรชายเล่าให้ฟังเมื่อตอนเช้า ยังวนเวียนอยู่ในหัวเรื่องราวทั้งหมด ทำให้ปรางทิพย์ย้อนคิดไปถึงเหตุการณ์เมื่อสิบสี่ปีก่อน วันที่ชีวิตครอบครัวเธอเกือบพังลงเพราะความไว้ใจคนผิด เหตุก
“ไงยะ หล่อน หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลย” เสียงทักดังขึ้นทันทีที่ร่างเล็กเดินเข้ามาในร้านกาแฟหน้าโรงพยาบาล ร้านเดิมที่เธอนั่งกับวาสนาเมื่อวานนี้ ตากลมโตหม่นเศร้า ขณะมองสองเพื่อนรักที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว“เมื่อคืนพี่นนท์ไม่กลับคอนโด โทรไปก็ไม่รับ ส่งข้อความไปก็เงียบ…”ตรัสสาบ่นเบา ๆ เธอเฝ้ารอเขากลับมาทั้งคืน ตั้งใจจะง้อให้รู้เรื่อง แต่เขาดันไม่อยู่ให้ง้อ รู้ตัวว่าเธอผิด แต่เขาจำเป็นต้องโกรธเธอเบอร์นี้ด้วยหรอ“สมควรแล้ว!” เสียงณัฐวัชรฟาดเข้าใส่ยัยเพื่อนตัวดี “แกเสือกเรื่องที่ไม่ใช่หน้าที่ ไหนจะปิดบัง ไหนจะแส่เข้าไปในที่อันตราย ไม่แปลกหรอกที่พี่หมอนนท์จะโกรธ ตั้งแต่แรกที่รู้เรื่องนี้ แกควรอยู่เฉย ๆ แล้วแจ้งให้ฝ่ายบริหารจัดการ ไม่ใช่สวมบทบาทโคนันลุยเองแบบนี้”ศศิธรที่รู้เรื่องเป็นคนสุดท้ายก็ไม่วายใช้สายตาตำหนิ ตอนแรกเธอได้รับการไหว้วานจากยัยเพื่อนรั
แสงแดดอ่อนจากหน้าต่างเล็ดลอดเข้ามากระทบเปลือกตา ทำให้ร่างเล็กที่กำลังนอนหลับสบายต้องขมวดคิ้วน้อย ๆ เธอพยายามจะพลิกตัวหนีแสง แต่กลับทำไม่ได้ เพราะติดอะไรบางอย่าง พอก้มมองก็เห็นสาเหตุ ท่อนแขนวางพาดอยู่บนเอว ทั้งมือใหญ่ก็กำชายเสื้อนอนของเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหนีหายไปไหนดวงตากลมโตเบิกกว
“ปล่อยฉันนะ”มือเล็กพยายามแงะมือที่จับแขนเธอไว้แน่น แต่ยิ่งดึง เขาก็ยิ่งบีบแรงขึ้นจนรู้สึกเจ็บ “เจ็บนะ…” เธอร้องบอกเขาร่างสูงชะงักทันทีที่ได้ยิน เขาคลายแรงบีบลง… แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อย“ไม่ดื้อกับพี่… ได้ไหม” เสียงทุ้มฟัง
“ไม่ค่ะ ร้อน” เธอสะบัดเสียงอย่างดื้อรั้นบรรยากาศกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง เพื่อน ๆ เห็นท่าไม่ดี จึงค่อย ๆ ทยอยลุกออกจากโต๊ะ ปล่อยให้ทั้งคู่อยู่เคลียร์ใจกันตามลำพัง ร่างเล็กเห็นเพื่อนตัวเองชิ่งหนี ก็เตรียมจะลุกหนีเหมือนกัน“ถ้าลุกขึ้นจากโต๊ะ พี่จะพากลับทันที”“คุณมีสิทธิ์อะไรมา
มือเรียวรีบคว้าแขนเขาลงจากเวทีแบบไม่คิดชีวิต ใบหน้าสวยแดงจัดด้วยความอับอาย เพราะสายตาหลายคู่ในผับจับจ้องมาที่พวกเขา บ้างยิ้มกรุ่มกริ่ม บ้างกระซิบกระซาบกันเบา ๆ แต่สิ่งที่ทุกคนเห็นตรงกัน คือทั้งคู่ดูเหมาะสมราวกับหลุดออกมาจากพระนางในซีรีส์จีนตรัสสาลากเขากลับมาที่โต๊ะอย่างไว พอถึงปุ๊บก็รีบปล







