Se connecterPartager
บทที่ 170
Dernier chapitre
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 484
เวินหร่านทานอาหารมื้อนั้นจนหมดด้วยความรู้สึกหวาดหวั่นในใจ“ฉันอิ่มแล้วค่ะ”ตอนนี้มีหนทางให้เธอเลือกอยู่แค่สองทางเท่านั้นทางแรกคือสารภาพกับซางเลี่ยรุ่ยตามตรงไปเลยว่าเธอกับฟู่จิ่งเฉิงหย่ากันเรียบร้อยแล้วหรือไม่ก็ตัดขาดความสัมพันธ์กับซางเลี่ยรุ่ยเสียตั้งแต่ตอนนี้ จะได้ตัดปัญหาความยุ่งยากในอนาคตออกไปด้วย ไม่อย่างนั้นอีกหนึ่งเดือนให้หลัง หากซางเลี่ยรุ่ยไปหาฟู่จิ่งเฉิงจริง ๆ ล่ะก็ ทุกอย่างคงจบเห่แน่ ๆ “ไปกันเถอะ!”ซางเลี่ยรุ่ยลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงเข้ามาหาเธอทันทีเขาโอบไหล่ของเธอไว้ เตรียมจะพาเธอกลับทว่าเวินหร่านกลับหยุดฝีเท้าลง “ยังไม่ได้จ่ายเงินเลยนะคะ”มื้อนี้ตกลงกันไว้แล้วว่าเธอจะเป็นคนเลี้ยงก่อนหน้านี้เธอยังนึกเสียดายเงินค่าอาหารมื้อนี้จนเจ็บแปลบในอกอยู่เลยแต่ตอนนี้กลับมีเรื่องที่ชวนให้ปวดหัวยิ่งกว่ารออยู่อย่างมากก็แค่รูดบัตรเครดิตเธอดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ยากเกินรับมือเท่าไรนักซางเลี่ยรุ่ย “ผมจ่ายไปเรียบร้อยแล้ว”เวินหร่านชะงักงันเธอหันกลับไปมองเขาด้วยความประหลาดใจ “คุณว่าอะไรนะ? คุณจ่ายไปแล้วเหรอ?”เขาจ่ายเงินไปตั้งแต่ตอนไหนกัน?ทำไมก่อนหน้านี้เธอถึงไม่สัง
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 483
แววตาของซางเลี่ยรุ่ยร้อนแรงราวกับเปลวเพลิง “หมายความว่า ผมอยากให้คุณมาเป็นแฟนผมยังไงล่ะ!”นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเอ่ยปากขอเธอเรื่องนี้เขาหวังอยากจะให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาสามารถเปิดเผยต่อที่สาธารณะได้ไม่ใช่แค่จำกัดอยู่แค่เรื่องทางกายเพียงอย่างเดียวเวินหร่านอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “แต่ก่อนหน้านี้เราตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอคะ ว่าต่างฝ่ายต่างแค่ช่วยสนองความต้องการทางกาย ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องอื่น?”ใจของซางเลี่ยรุ่ยจมดิ่งลงเล็กน้อยสีหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวังจนบรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ “คุณนอนกับผมตั้งหลายครั้ง ไม่เคยคิดในแง่มุมอื่นกับผมสักนิดเลยเหรอ?”เขาว่ากันว่าผู้หญิงมีเซ็กส์เพราะความรักทำไมเธอถึงไม่ใช่แบบนั้นล่ะ? “ไม่คิดค่ะ!” เวินหร่านตอบกลับโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยหากจะพูดให้ถูก ไม่ใช่ว่าไม่คิดเลย แต่เธอไม่กล้าคิดต่างหากเธอกลัวว่า หากตัวเองเกิดมีความคิดเรื่องอื่นขึ้นมา เธอจะถอนตัวไม่ขึ้นและสายเกินแก้ทำได้เพียงเตือนสติตัวเองอยู่เสมอว่า ระหว่างเธอกับซางเลี่ยรุ่ยนั้นไม่มีทางเป็นไปได้บริเวณอกซ้ายของซางเลี่ยรุ่ยเจ็บแปลบขึ้นมาราวกับถูกกระแทกอย่างแรงไม่คิดเลยงั้นเหรอ?เธอไม
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 482
ใจเธอกำลังสับสนตีกันยุ่งเหยิงซางเลี่ยรุ่ยเห็นเธอชักช้าไม่ยอมสั่งอาหารเสียทีจึงอดที่จะเอ่ยปากทักไม่ได้ “สั่งไม่เป็นเหรอ? งั้นให้ผมช่วยสั่งให้ไหม?”พูดจบโดยไม่รอให้เวินหร่านอ้าปากตอบ เขาก็เอ่ยชื่อเมนูอาหารขึ้นชื่อหลายรายการกับบริกรอย่างคล่องแคล่วพอเวินหร่านได้ยินปุ๊บ เธอพลันปวดหัวจี๊ดขึ้นมาทันทีรายชื่ออาหารที่เขาเอ่ยออกมาล้วนแต่เป็นเมนูที่แพงที่สุดในร้านทั้งสิ้นนี่เขาจงใจอยากให้เธอล้มละลายชัด ๆ แต่ในเมื่อเธอเป็นคนเอ่ยปากเองว่าจะเลี้ยง จะให้บอกเขาว่าอย่าสั่งของแพงหรืออย่าสั่งเยอะก็จะไม่ดีสักเท่าไรทำได้เพียงจำใจยอมรับมันไว้ทั้งหมดทว่าในใจกลับรู้สึกหนักอึ้งราวกับแบกภูเขาไว้ทั้งลูกไม่นานนักบริกรก็ทยอยยกอาหารที่พวกเขาสั่งมาเสิร์ฟจนครบทั้งที่เป็นภัตตาคารอาหารตะวันตกสุดหรู มีเพียงพวกเขาสองคนกับดินเนอร์ใต้แสงเทียนสุดโรแมนติกแถมอาหารที่ทานก็เป็นสเต็กเนื้อชั้นดีและไวน์แดงที่ปกติหาทานได้ยากแต่พอคิดถึงราคาของมื้อนี้แล้ว เวินหร่านกลับกลืนไม่ลงเอาเสียเลย“คุณไม่ชอบติดหนี้บุญคุณใครใช่ไหม?”ซางเลี่ยรุ่ยกำลังหั่นสเต็กอยู่ จู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้นมองเธอเวินหร่านชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 481
“กำลังคิดอะไรอยู่?” เขาอดไม่ได้ที่จะโอบกอดเธอพร้อมกับเอ่ยถามลางสังหรณ์บอกเขาอยู่เสมอว่าเธอกำลังมีเรื่องให้กังวลใจ“คิดถึงคุณค่ะ” เวินหร่านหลุดปากพูดออกมาโดยไม่รู้ตัวสีหน้าของซางเลี่ยรุ่ยพลันฉายแววเซอร์ไพรส์ขึ้นมาทันที“ไม่นึกเลยว่าคุณจะคิดถึงผมขนาดนี้”เขาประคองแก้มของเธอให้หันมาหา ก้มลงประทับจูบบนเรียวปากสีแดงระเรื่อจนกระทั่งเรียวลิ้นของเขาแทรกซึมเข้ามาในโพรงปาก เวินหร่านถึงได้สติว่าเมื่อครู่ตนเองพูดอะไรออกไปเธอเผลอยอมรับต่อหน้าเขาเนี่ยนะว่าคิดถึงเขา?มิน่าเล่า ซางเลี่ยรุ่ยถึงได้ควบคุมตัวเองแทบไม่อยู่!“พอได้แล้วค่ะ หยุดจูบได้แล้ว!”เวินหร่านถูกเขาจูบจนแทบจะขาดอากาศหายใจกว่าจะหอบหายใจแล้วผลักเขาออกไปได้ซางเลี่ยรุ่ยยกยิ้มมุมปาก “ไม่ใช่ว่าคุณคิดถึงผมหรอกเหรอ? งั้นผมจะให้คุณจูบให้หนำใจไปเลย”เวินหร่านหน้าแดงก่ำค้อนใส่เขาด้วยความหมั่นไส้ไหนเลยจะเป็นเขาที่ให้เธอจูบจนหนำใจ?เห็นได้ชัดว่าเป็นเขาต่างหากที่จูบเธอจนหนำใจทว่าในจังหวะนั้น รถหรูคันดังกล่าวก็จอดสนิทในตอนแรกเวินหร่านนึกว่าซางเลี่ยรุ่ยรีบร้อนพาเธอกลับไปที่คฤหาสน์เพื่อทำเรื่องนั้นเสียอีกคาดไม่ถึงว่ารถหรูจ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 480
เวินหร่านกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ขอโทษด้วยค่ะ ฉันทำไม่ได้!”ฟู่ตานฉิงคาดไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิดด้วยซ้ำ“เธอว่ายังไงนะ?”เวินหร่านจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย “ฉันบอกว่า ฉันทำไม่ได้ค่ะ!”ซางเลี่ยรุ่ยเป็นบอสของเธอพวกเขาก็เป็นพนักงานบริษัทเดียวกัน ต้องเจอหน้ากันอยู่ทุกวันอย่างไรก็ตาม ในอนาคตจะไม่ให้เจอหน้าเขาอีกได้อย่างไร?คำขอข้อนี้ของอีกฝ่ายช่างไร้สาระสิ้นดีรูม่านตาของฟู่ตานฉิงหดเกร็ง “เธอ... เธอคิดจะตื๊ออารุ่ยไปถึงไหนกัน?”เวินหร่านแค่นหัวเราะออกมา “ทำไมคุณถึงคิดว่าเป็นฉันที่คอยตื๊อซางเลี่ยรุ่ย ไม่ใช่ซางเลี่ยรุ่ยที่มาคอยตื๊อฉันล่ะคะ?”ฟู่ตานฉิงหุบยิ้มลงทันที “นี่เธอกำลังพูดจาไร้สาระอะไรอยู่? ด้วยเงื่อนไขของซางเลี่ยรุ่ย จะต้องมาพิศวาสผู้หญิงอย่างเธอคนเดียวหรือยังไง?”ประโยคนี้มีเพียงตัวเธอเองเท่านั้นที่รู้ว่าเธอกำลังร้อนตัวแค่ไหนด้วยนิสัยของซางเลี่ยรุ่ยแล้ว หากเป็นผู้หญิงคนอื่นก็คงไม่มีทางเริ่มต้นด้วยซ้ำ“ในเมื่อเป็นแบบนั้น สู้เธอไปหาซางเลี่ยรุ่ยด้วยตัวเองเลยดีไหมล่ะ ไปเสนอตัวกับเขาแล้วเปลี่ยนมาเป็นคู่นอนของเขาแทน ถ้าเขาตกลง ฉันไม่มีปัญหาอยู่แล้ว
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 479
เวินหร่านเผลอโต้แย้งโดยอัตโนมัติ “ฉันยอมรับแค่ว่าฉันกับซางเลี่ยรุ่ยมีความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างลึกซึ้งจริงค่ะ แต่ยืนยันว่าไม่ใช่ฉันที่เป็นฝ่ายยั่วยวนเขาแน่นอน อีกอย่าง เขาก็ยังไม่ได้เป็นคู่หมั้นของคุณเสียหน่อยไม่ใช่เหรอคะ?”ฟู่ตานฉิงโกรธจนอกแทบระเบิด “ใช่ ตอนนี้พวกเรายังไม่ได้หมั้นกันก็จริง แต่ผู้ใหญ่ทางฝั่งครอบครัวของเขามีเจตนาจะยกฉันให้แต่งงานกับเขามาโดยตลอด! ฉันกับเขาลงเอยด้วยการแต่งงานกันมันเป็นเรื่องของเวลาเท่านั้นแหละ!”เวินหร่าน “งั้นก็แปลว่าพวกคุณยังไม่ได้คบหากันเป็นทางการสินะคะ?”ฟู่ตานฉิงกำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้น จนอดไม่ได้ที่จะต่อว่าออกมาเสียงดัง “นี่คือประเด็นสำคัญงั้นเหรอ? ประเด็นสำคัญคือเธอรู้ทั้งรู้ว่าฉันชอบเขา แถมตอนแรกยังเป็นฉันเองที่ขอร้องให้เธอช่วยสืบช่วยฉันจีบเขา แต่เธอกลับกลายมาเป็นคนฉวยโอกาสแทงข้างหลัง แอบไปลักกินขโมยกินกับเขาซะเอง เวินหร่าน เธอนี่มันหน้าไม่อายและไร้มนุษยธรรมเกินไปหน่อยแล้วมั้ง”เธอรู้ดีว่าผู้ชายที่มีเพอร์เฟกต์และเพียบพร้อมอย่างซางเลี่ยรุ่ย ย่อมมีผู้หญิงรายล้อมรอบตัวไม่ขาดสายเป็นธรรมดาแต่เธอกลับไม่คาดคิดเลยจริง ๆ ว่า ผู้หญิงคนสุดท้ายที่เขาจะเล
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 2
เวินหร่านเดินออกจากห้องตรวจ รับยา แล้วรีบเดินออกจากโรงพยาบาลไปพอนึกถึงภาพในห้องตรวจเมื่อครู่ ที่ถูกหมอผู้ชายคนหนึ่งสั่งให้ถอดกางเกง เพื่อตรวจให้เธอเธอก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงก่ำไปถึงใบหูถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป เธอคงไม่มีหน้าไปพบใครแน่ ๆวันหลังเธอต้องหาหมอผู้หญิงเท่านั้น จะไม่ยอมให้ผู้ชายแปล
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 5
หวงอี้อันจ้องเธออย่างเข้มงวด “เธอไปทำผิดอะไรมา?”บอสใหญ่เจาะจงเรียกเธอไปพบ อย่าว่าแต่ตัวเวินหร่านเลย คนอื่น ๆ รวมถึงหวงอี้อันหัวหน้าของเธอ ต่างก็คิดไม่ถึงเวินหร่านกะพริบตาปริบ “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ!”ฝ่ามือเธอชื้นเหงื่อหัวใจกระดอนขึ้นมาจุกที่คอหอยด้วยความกระวนกระวายใจยิ่งอยากหนีก็ยิ่งหนีไ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 4
เวินหร่านไม่ได้นอนทั้งคืนความว่างเปล่าทางกายและจิตใจที่บอบช้ำทำให้เธอไม่อาจข่มตาหลับได้เลยโชคดีที่เช้าวันรุ่งขึ้นเธอไม่ได้ไปทำงานสายแต่ตอนที่เวินหร่านเดินหาวเข้าไปในบริษัทกลับพบว่าบรรยากาศวันนี้แปลกชอบกล“อยู่ดี ๆ วันนี้ก็มีท่านประธานคนใหม่มารับตำแหน่งล่ะ...” หลีลี่เพื่อนสนิทบอกข่าวใหญ่นี้กับ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 3
เวินหร่านสีหน้าแข็งทื่อฟู่จิ่งเฉิงมองเห็นความผิดหวังที่วาบผ่านดวงตาของเธอแต่ริมฝีปากบางยังคงขยับต่อไปอย่างเย็นชา “โทษที บอกคุณไปหลายครั้งแล้วนะว่าผมเป็นโรครักความสะอาด!”เวินหร่านกล่าวอย่างลนลาน “แต่ที่รักคะ...ฉัน...”ตอนนี้เธอป่วยเป็นโรคฮิสทีเรีย จำเป็นต้องได้รับความช่วยเหลือจากสามีเธอทนไม่
Vous vous intéresseriez aussi à
นางบำเรอ BAD GUY
ลำเจียก69.7K VuesOBSESSED คลั่งไคล้อัยรินทร์ (4P) NC20+
Beefy Cat114.0K Vuesหย่ารักทวงใจ
เหยียนอี่เฟย331.2K Vuesคุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้205.3K Vuesพี่รหัสจอมซึนอ้อนรักหวานใจยัยซูเปอร์โมเดล [ nc 20+]
มนต์ศิขริน120 Vuesมงกุฎกล้วยไม้
ซองกาเรีย วีรกานดา172 Vuesเมียรักบนเตียง
ผัดบวบ78 Vuesถูกรักพร้อมกันจากผู้ชายธงเขียวและแดง (3P)
Selenex306 Vues
