All Chapters of บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Chapter 201 - Chapter 210

เธอรีบขับรถมุ่งหน้าไปยังบ้านใหญ่ตระกูลเวินทันทีพอเดินเข้ามาด้านใน เธอก็เห็นแม่ของเธอ เฉิงหว่านอี๋ กำลังคุกเข่าอยู่กับพื้น โขกศีรษะคำนับให้ เสิ่นอ้าวหลัน“คุณพี่ ฉันขอร้องล่ะค่ะอย่าไล่ฉันไปเลยนะคะ ฉันยังมีลูกสาวลูกชายอยู่ในตระกูลเวิน ตัดใจจากพวกเขาไม่ลงจริง ๆ ค่ะ...”เสิ่นอ้าวหลันถลึงตามองเธอด้วยแววตาดุดันเหี้ยมเกรียม “ลูกสาวลูกชายอะไรกัน? จำเอาไว้ให้ขึ้นใจนะ แกคลอดออกมาแค่ยัยตัวดีเวินหร่านคนเดียวเท่านั้น ส่วนจ้าวเหลียงฉันเป็นคนเลี้ยงดูมา และจดทะเบียนเป็นลูกฉันมาตลอด เขาคือลูกชายแท้ ๆ ของฉัน จะไปเกี่ยวอะไรกับแก?”เฉิงหว่านอี๋กล่าวด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจจนพูดไม่ออก “แต่เขาก็เป็นเด็กที่ฉันอุ้มท้องมาตั้งสิบเดือน คลอดออกมาด้วยความยากลำบากนะคะ! คุณพี่ ฉันขอร้องล่ะค่ะ เห็นแก่ที่ฉันเป็นคนคลอดจ้าวเหลียงออกมา อย่างน้อยก็อย่าไล่ฉันไปเลยนะคะ!”เสิ่นอ้าวหลันแค่นเสียงเย็นชาออกมาเฮือกใหญ่ “หากไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าจ้าวเหลียง แกคิดว่าฉันกับคุณท่านจะยอมปล่อยให้พวกแกสองแม่ลูกอยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้หรือไง?”เธออยากจะขับไล่เฉิงหว่านอี๋ออกไปให้พ้นจากประตูตระกูลเวินมานานแล้วเรื่องที่อดีตเฉิงหว่านอี๋

เสิ่นอ้าวหลันถึงค่อย ๆ ข่มกลั้นความโกรธเอาไว้“เอาเป็นว่าถ้าฉีฉีเป็นอะไรไป ฉันไม่ปล่อยพวกแกสองแม่ลูกไว้แน่”เธอทิ้งคำขู่เข็ญเอาไว้ประโยคหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปด้วยความโกรธเกรี้ยว“แม่ครับ แม่เป็นอะไรไหมครับ?” เวินจ้าวเหลียงหันกลับมาเอ่ยถามเฉิงหว่านอี๋ด้วยความห่วงใยเธอพลันเบิกบานใจขึ้นมาในทันที “ลูกเรียกแม่ว่าอะไรนะ?”แม้ว่าเวินจ้าวเหลียงจะเป็นลูกในไส้ที่เธอคลอดออกมาเอง แต่เพราะถูกเลี้ยงดูโดยเสิ่นอ้าวหลันมาตั้งแต่เด็ก ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาทั้งสองจึงไม่ค่อยแนบแน่นสนิทสนมเท่าไรนัก อีกทั้งเขายังมักจะมองข้ามและดูถูกเธออยู่เสมอนาน ๆ ทีถึงจะยอมเอ่ยปากเรียกว่าแม่สักคำ ทำให้เฉิงหว่านอี๋ซาบซึ้งใจจนหยาดน้ำตาเอ่อคลอเบ้าความทุกข์กังวลทั้งปวงพลันมลายหายไปในพริบตา วินาทีนี้ในสายตาของเธอมีเพียงแต่ลูกชายคนนี้เท่านั้นเวินหร่านพลันรู้สึกว่าการมีตัวตนอยู่ของเธอในที่แห่งนี้ช่างดูส่วนเกินและไร้ความหมายเสียเหลือเกินตอนที่เธอได้ยินเวินจ้าวเหลียงโทรศัพท์มาบอกว่าแม่ใหญ่กำลังจะไล่แม่ของเธอออกจากบ้าน เธอก็รีบรุดกลับมาทันทีทว่ากลับเพิ่งมารู้เอาตอนนี้เองว่าสิ่งที่แม่ของเธอต้องการจริง ๆ ไม่ใ

หลีลี่พยักหน้าเห็นด้วย “ลองคิดดูสิ ผู้จัดการจ้าวทำงานอยู่ในบริษัทมานานตั้งขนาดนั้น อยู่ดี ๆ เขาจะไปขโมยแผนงาน BC ไปทำไม แล้วคิดจะป้ายความผิดให้แก แถมยังคิดฆ่าปิดปากอีก? เรื่องแบบนี้มันไม่น่าจะเป็นสิ่งที่ผู้จัดการจ้าวคนเดียวจะทำขึ้นมาได้หรอก เขาน่าจะถูกคนอื่นซื้อตัวไป เบื้องหลังจะต้องมีผู้มีอิทธิพลบงการอยู่อย่างแน่นอน”เวินหร่านหรี่ตาลงเล็กน้อยรู้สึกว่าคำวิเคราะห์ของเพื่อนสนิทนั้นมีเหตุผลมากทีเดียวแม้ว่าคดีการรั่วไหลของแผนงาน BC ทางตำรวจจะปิดคดีไปแล้วก็ตามทีท้ายที่สุดแล้วข้อกล่าวหาทั้งหมดก็ตกเป็นของผู้จัดการจ้าวที่ต้องรับผิดชอบไปคนเดียวแต่เห็นได้ชัดเจนว่าเขาเป็นเพียงแค่แพะรับบาปเท่านั้นตัวการใหญ่เบื้องหลังที่ต้องการจะเอาชีวิตเธอจริง ๆ มีความเป็นไปได้สูงมากที่ยังคงลอยนวลอยู่ข้างนอกหลีลี่รีบเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วง “หร่านหร่าน ช่วงนี้แกต้องระมัดระวังตัวให้ดีเลยนะ! เกิดว่าตัวการใหญ่เบื้องหลังคนนั้นส่งคนอื่นมาลอบทำร้ายแกอีกจะทำยังไง?”เวินหร่านส่ายหน้า “คงจะไม่แล้วล่ะมั้ง! ก่อนหน้านี้ที่เขาจ้างคนมาขับรถชนฉัน ก็เพื่อป้ายความผิดและฆ่าปิดปากฉัน! แต่ตอนนี้คดีแผนงาน BC สิ้นสุดลงแล

ยังไม่ทันจะเข้าใกล้ตัวเขา ก็ถูกซางเลี่ยรุ่ยเอ่ยปากห้ามเอาไว้เสียก่อน“ไม่ต้อง ผมมีคู่มาด้วยแล้ว”เวินหร่านเข้าใจความหมายได้ทันที เธอหยิบขวดเหล้าบนโต๊ะขึ้นมารินใส่แก้วให้ตัวเองและซางเลี่ยรุ่ยคนละแก้วหญิงสาวชื่อหลินหลินคนนั้นทำได้เพียงถอยกลับไปอย่างหงุดหงิดเสียดายผู้คนคนอื่น ๆ ในห้องต่างพากันมองมาที่เวินหร่านด้วยความตกตะลึงในคราแรกพวกเขาสืบทราบข้อมูลมาล่วงหน้าแล้วว่า ซางเลี่ยรุ่ยไปไหนมาไหนคนเดียวเวลาออกงานเลี้ยงสังสรรค์มาโดยตลอด จึงได้จงใจจัดเตรียมหญิงสาวสวยไว้ต้อนรับคาดไม่ถึงเลยว่าคืนนี้เขาจะพาหญิงสาวมาด้วยตัวเองแบบนี้ดูท่าทางแล้วความตั้งใจของพวกเขาคงจะต้องสูญเปล่าเสียแล้วสินะทว่าคนเหล่านี้ล้วนแต่เป็นพวกเขี้ยวลากดินหัวไวแม้ในใจจะรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง แต่ภายนอกกลับพากันเอ่ยปากยกยอชมเชยเวินหร่าน พร้อมใจกันกล่าวชื่นชมว่าเธอสวยน่ารักกันยกใหญ่เวินหร่านรู้ดีว่าพวกเขาพูดเอาใจเพราะเห็นแก่หน้าซางเลี่ยรุ่ยเท่านั้นแต่เธอก็ยังคงดื่มสุราเข้าไปอีกหลายแก้วเมื่อมื้ออาหารค่ำสิ้นสุดลง บรรดาคนเหล่านั้นต่างก็พากันรุมล้อมส่งซางเลี่ยรุ่ยจนถึงทางออกเวินหร่านก็คอยอยู่เคียงข้างกายซางเลี่

เมื่อเห็นสีหน้าที่ลังเลและลำบากใจของเธอ แววตาของซางเลี่ยรุ่ยก็ฉายความเจ็บปวดร้าวรานออกมาแวบหนึ่ง “ตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าสามวัน”ความรู้สึกดิ่งวูบลงไปถึงก้นบึ้งของหัวใจเวินหร่านหลุบสายตาลงต่ำ “ขอโทษด้วยนะคะ ฉันยังไม่ได้คิดให้ดีเลย... ถึงยังไงตอนนี้ฉันก็ยังไม่ได้หย่าขาดจากสามี ฉันไม่อยากเอาตัวเข้าไปพัวพัน... กับความสัมพันธ์ชู้สาว คุณเข้าใจใช่ไหมคะ?”แผนการเดิมของเธอก็คือ ตั้งใจจะหย่ากับฟู่จิ่งเฉิงให้เรียบร้อยเสียก่อน แล้วค่อยมาพิจารณาอีกทีว่าจะตกลงรับคำขอของเขาดีหรือไม่ทว่าวันนั้นแม่เหลียงจู่ ๆ ก็บุกรุกเข้ามาในบริษัท แถมซางเลี่ยรุ่ยยังได้รับบาดเจ็บเพื่อช่วยชีวิตเธอไว้อีกทำให้เธอไปไม่ทันเวลานัดหมายที่สำนักงานเขตเพื่อจดทะเบียนหย่ากับฟู่จิ่งเฉิงจนถึงตอนนี้เธอกับฟู่จิ่งเฉิงก็ยังคงมีสถานะเป็นสามีภรรยาตามกฎหมายอยู่ดีเวินหร่านไม่อาจโน้มน้าวใจตัวเองให้ยอมมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผู้ชายคนอื่นในเวลานี้ได้จริง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อผู้ชายคนนั้นมีสถานะเป็นเจ้านายของเธอเองด้วยแล้วมันยิ่งตอกย้ำข้อกล่าวหาเรื่องกฎลับให้ชัดเจนยิ่งขึ้นไปอีกสิไม่ว่า“ผมเข้าใจ” คาดไม่ถึงเลยว่าซางเลี่ยรุ่