All Chapters of บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Chapter 211 - Chapter 220

ยังดีที่เป็นบนพื้นพรม ไม่อย่างนั้นเธอคงล้มเจ็บตัวแน่แย่แล้ว!สภาพของเธอตอนนี้มันคือคนที่ผ่านการโหมกิจกรรมรักอย่างหนักหน่วงมาชัด ๆ เวินหร่านกัดฟันแน่น สะกดข่มความปวดร้าวระบมไปทั้งตัวแล้วค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นมาจากพื้นสองมือสั่นเทายามพยายามจะสวมเสื้อผ้าทว่าชุดกระโปรงของเธอกลับถูกซางเลี่ยรุ่ยฉีกขาดวิ่นไปตั้งแต่เมื่อคืน จนไม่สามารถใส่ได้อีกต่อไปเวินหร่านจึงจำใจเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว เพื่อหาชุดผู้หญิงตัวใหม่มาเปลี่ยนยังโชคดีที่ที่นี่ยังคงเก็บชุดผู้หญิงที่ซางเลี่ยรุ่ยเคยสั่งให้คนจัดหาไว้ให้เธอ ยามที่เธอเคยมาขออาศัยชั่วคราวก่อนเวินหร่านรีบแต่งตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหมุนตัวเปิดประตูวิ่งพรวดออกจากห้องไปเดิมทีตั้งใจจะย่องเงียบหลบออกไปโดยไม่ให้ใครรู้ ใครจะไปคาดคิดว่าพอเดินลงมาจากชั้นบน ก็ประสานสายตากับป้าหรงเข้าอย่างจัง“คุณเวิน?”ป้าหรงมองเธอด้วยความตกตะลึงก่อนจะเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดได้ในทันทีมิน่าล่ะ ตรงเฉลียงทางเข้าถึงได้มีเสื้อผ้าผู้หญิงตกอยู่สองสามชิ้นคุณชายเป็นพวกตายด้านละเว้นกิเลสมาโดยตลอด แทบจะไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนกลับบ้านมาก่อนทว่าพอเห็นว่าคนคนนั้นคือเวินหร่าน เธ

เพียงแต่เขาได้รับผลประโยชน์จากซางลี่รูและก้าวขาเข้าเป็นคนฝั่งนั้นไปแล้ว คิดจะถอนตัวออกมากะทันหันมันจะไปง่ายดายปานนั้นได้อย่างไร?เวินหร่านเอ่ยเตือนผู้เป็นพ่อ “การที่พ่อจับมือเป็นพันธมิตรกับซางลี่รูไม่ได้แปลว่าทุกคนในตระกูลเวินจะต้องยอมก้มหัวให้ซางลี่รูไปด้วยนี่คะ อย่างเช่นหนู ลูกสาวคนเล็กที่ไม่เคยได้รับความรัก และดื้อด้านไม่ยอมอยู่ในโอวาทของพ่อคนนี้ไง!”เวินจี้หลี่พลันเข้าใจความหมายได้ในทันทีลูกสาวคนเล็กคนนี้กำลังเสนอให้เขาเหยียบเรือสองแคมด้านหนึ่งยังคงรักษาความสัมพันธ์อันดีกับซางลี่รูต่อไป ขณะเดียวกันก็แสร้งทำเป็นยินยอมปล่อยให้เธอทำงานใต้บังคับบัญชาของซางเลี่ยรุ่ยส่วนกับคนนอก ก็แค่บอกไปว่าลูกสาวคนเล็กคนนี้มันเด็กก้าวร้าวไม่รู้จักฟังคำสั่ง จงใจทำตัวแข็งข้อ ไม่ยอมอยู่ในโอวาทอย่างไรเสีย เรื่องที่เขาคอยรังเกียจเดียดหยามเวินหร่านมาโดยตลอด มันก็เป็นความจริงที่ทุกคนรู้อยู่แล้วย่อมไม่มีใครเกิดความสงสัยอย่างแน่นอนการทำเช่นนี้นอกจากจะรอดตัวแล้ว ยังเป็นการวางสายสัมพันธ์ลับ ๆ ระหว่างตระกูลเวินกับซางเลี่ยรุ่ยเอาไว้ด้วยในวันข้างหน้า ไม่ว่าสองอาหลานอย่างซางลี่รูหรือซางเลี่ยรุ่ย ใครจะ

เรียวนิ้วยาวของเขาเอื้อมมาคลอเคลี่ยปอยผมของเธอดวงตาคมลึกล้ำจดจ้องมองเธอ น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาทุ้มพร่าต่ำเป็นพิเศษ“ฉันไม่เอาด้วยหรอก!”เวินหร่านขัดขืนออกไปตามสัญชาตญาณเธอยกมือขึ้นยันดันแผงอกของเขาไว้สุดแรงหวังจะผลักเขาออกไป แต่กลับไม่เป็นผล ผลักอย่างไรก็ไม่เขยื้อนซางเลี่ยรุ่ยกลับโถมจูบลงมาราวกับสายฝน“อย่า...”เวินหร่านหาจังหวะกอบโกยอากาศหายใจได้อย่างยากลำบาก ก็รีบเอ่ยปากคัดค้านทันทีชั่วขณะนั้น การกระทำอันจาบจ้วงของซางเลี่ยรุ่ยชะงักลงเล็กน้อยสายตาของเขาเข้มลึกมืดมน “เหตุผลล่ะ?”พวกเขาก็ไม่ได้เพิ่งเคยทำกันเป็นครั้งแรกเสียหน่อยเธอจะทำท่าทางปฏิเสธราวกับไม่ยินยอมไปทำไมกันดวงตาของเวินหร่านสั่นไหวระริก “วันนี้ฉันไม่สะดวกค่ะ”ซางเลี่ยรุ่ยเอ่ยคาดเดา “ประจำเดือนมาเหรอ?”เพียงแต่ประจำเดือนของเธอจะประจวบเหมาะขนาดนี้เชียวเหรอ?เห็น ๆ อยู่ว่าเมื่อคืนเธอยังไม่มานี่? พอคืนนี้กลับบอกว่ามาเสียอย่างนั้น?“ไม่ใช่ค่ะ!” เวินหร่านส่ายหน้า ปากหนักยากจะเอ่ยออกมาได้ “เอาเป็นว่าไม่สะดวกก็แล้วกันค่ะ!”สายตาของซางเลี่ยรุ่ยฉายแววไม่พอใจขึ้นมาทันควันในอกยิ่งฉาบไปด้วยความขุ่นมัวมืดมนไม่ใ

ต่อให้เธอจะได้ใบทะเบียนหย่ามาถือไว้ในมือจริง ๆ เธอก็ไม่มีทางบอกเขาหรอกเวินหร่านสูดหายใจเข้าลึก พยายามข่มความรู้สึกเพื่อให้คงความสงบเยือกเย็นเอาไว้“แล้วสรุปว่าคุณต้องการยังไงกันแน่คะ?”เธอรู้ดีว่าซางเลี่ยรุ่ยไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปการที่เธอคิดจะกินตับเขาฟรี ๆ แล้วใช้เขาเป็นแค่ยารักษาโรคนั้นไม่มีทางเป็นไปได้เลยในเมื่อเรื่องที่ไม่ควรจะเกิดเมื่อคืนมันก็ได้เกิดขึ้นไปแล้ว อย่างไรเสียก็ต้องเผชิญหน้าและหาทางแก้ไขมันอยู่ดีดวงตาคมสีดำสนิทของซางเลี่ยรุ่ยจ้องจับจ้องเธอไว้แน่น “ตกลงรับข้อตกลงสามวันนั่นซะ แล้วจากนี้ไปก็มาอยู่กับผม!”“ฉัน... ยังไม่ได้หย่าเลยนะคะ!” เวินหร่านหาเหตุผลมาถ่วงเวลาออกไปตามสัญชาตญาณ “อย่างน้อย ๆ ตอนนี้ก็ยังไม่ได้ค่ะ!”เธอกับฟู่จิ่งเฉิงในยามนี้ยังคงมีสถานะเป็นสามีภรรยากันตามกฎหมายหากเธอตอบตกลงไปอยู่กับเขา แล้วมันจะกลายเป็นอะไรไปเล่า?คบซ้อนงั้นเหรอ?หรือเธอจะกลายเป็นนางวันทองสองใจ?ยามนี้หากยังไม่ตอบรับเขา อย่างมากที่สุดก็เป็นแค่การนอกใจในระหว่างชีวิตแต่งงาน ถือเป็นการสวมเขาคืนให้ฟู่จิ่งเฉิงไปแต่ถ้าตอบตกลงไปว่าจะคอยอยู่กับเขาและยอมเป็นผู้หญิงของเขาตั้งแต่ตอนน

ซางเลี่ยรุ่ยยอมปล่อยมือจากเธอแล้วหยิบหลอดยาขึ้นมา “เดี๋ยวผมทายาให้”หนังตาของเวินหร่านกระตุกวูบเธอรีบแย่งหลอดยาในมือเขาคืนมาทันที“มะ ไม่ต้องค่ะ ฉันทาเองดีกว่า!”พูดจบเธอก็ถือหลอดยาหลอดนั้น วิ่งแจ้นตรงไปยังห้องน้ำในทันทีซางเลี่ยรุ่ยไม่ได้ขัดขวางหรือดึงดันจะช่วยทายาให้เธอแต่อย่างใดแม้เขาจะรู้สึกว่าด้วยสถานะความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองในตอนนี้ การที่เขาจะช่วยทายาให้เธอไม่ได้มีอะไรไม่เหมาะสมก็ตามแต่ในเมื่อผู้หญิงบางครั้งก็ยังเขินอาย วางตัวไม่ถูก เขาก็ยอมตามใจเธอไปก่อนเขารู้ดีว่าตัวเองจะใจร้อนเร่งรีบเกินไปไม่ได้หากยิ่งบีบคั้นรุกหนักเกินไป จะยิ่งทำให้เธอหาทางชะแวบหลบหนีไปได้ง่ายขึ้นซางเลี่ยรุ่ยเคยคิดเหมือนกันว่า ตัวเองกำลังหลงมัวเมาจนคลั่งไปแล้วหรือเปล่าถึงได้ตกหลุมรักเสน่ห์ของผู้หญิงที่มีสามีแล้วเข้าโดยไม่รู้ตัวแบบนี้ทว่าความรู้สึกหลงใหลจนแทบบ้าแบบนี้ ดูเหมือนก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนักอย่างน้อยเขาก็รู้สึกว่ามันดีกว่าชีวิตตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา ที่เรียบง่ายและจืดชืดเหมือนน้ำเปล่าตั้งเยอะพอเวินหร่านทายาเสร็จแล้วเดินออกมา ก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าซางเลี่ยรุ่ยยืนปักหลักเฝ้าอยู่