LOGINShare
บทที่ 193
Latest chapter
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 396
เช้าวันรุ่งขึ้นแสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านที่ยังไม่ได้ปิดสนิทส่องเข้ามา ทาบทับลงบนร่างสองร่างที่กำลังนอนกอดก่ายกันอยู่บนเตียงนอนซางเลี่ยรุ่ยค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ ยามก้มมองหญิงสาวที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอด ใบหน้าหล่อเหลากลับระบายรอยยิ้มอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนมือหนาที่พาดอยู่บนเอวบางขยับขึ้น ไล้นิ้วเกลี่ยปอยผมสลวยที่เคลียอยู่ข้างแก้มของเธอออกอย่างเบามือพวงแก้มขาวเนียนของเวินหร่านถูกเผยให้เห็นใบหน้าสวยหวานเกลี้ยงเกลาโดยไม่มีอะไรปิดบังเธอยังคงหลับตาพริ้มและยังไม่ยอมตื่นขึ้นมาในเวลานี้ทว่าเรียวคิ้วคู่สวยกลับขมวดมุ่นเข้าหากันแน่น สะท้อนความรู้สึกหนักอึ้งราวกับมีเรื่องให้กังวลใจมากมายนิ้วเรียวยาวของซางเลี่ยรุ่ยแตะลงบนรอยย่นระหว่างคิ้วของเธอหมายจะช่วยคลี่คลายความหม่นหมองในใจของเธอให้จางหายไปทว่าปลายนิ้วเพิ่งจะสัมผัสโดนตัวเธอ เจ้าตัวก็ส่งเสียงครางอืออึงในลำคอเบา ๆ แพขนตายาวงอนกะพริบไหวสั่นระริก ก่อนที่สติของเธอจะค่อย ๆ แจ่มชัดขึ้นตามลำดับพอได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาคมคายของชายหนุ่มที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม เธอก็ตกใจจนหลุดเสียงกรีดร้องออกมาพลันความทรงจำเมื่อคืนก็ไ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 395
ทว่าในตอนนี้ เขากลับยังคงคาดคั้นถามชื่อเวินหร่านจากเธออยู่แน่นอนว่าเธอไม่มีทางโง่บอกความจริงเรื่องชื่อให้เขาฟังง่าย ๆ หรอกสิ่งที่เธอต้องการคือการได้เห็นท่าทางโง่งม น่าสมเพช และน่าเวทนาของฟู่จิ่งเฉิงที่ถูกหลอกให้ตายใจโดยไม่รู้ความจริงอะไรเลยต่างหาก“เพี๊ยะ!”นัยน์ตาของฟู่จิ่งเฉิงแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวเขาตวัดมือขึ้นฟาดลงบนใบหน้าของเธออย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่นแรงตบมหาศาลซัดร่างของเวินฉีจนเซถลาล้มพับลงไปกองกับพื้นอย่างน่าอนาถรสชาติคาวเลือดพรั่งพรูขึ้นมาจุกเต็มปากในทันทีแสดงให้เห็นว่าฝ่ามือเมื่อครู่ของฟู่จิ่งเฉิงนั้นหนักหน่วงเพียงใด“นาย... กล้าตบฉันงั้นเหรอ?”เวินฉีใช้มือข้างหนึ่งกุมแก้มขวาที่บวมเป่งและชาหนึบขึ้นมามองผู้ชายที่ดุร้ายป่าเถื่อนตรงหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตาราวกับว่าเธอกำลังจ้องมองคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักมาก่อนเธอไม่เคยคาดฝันมาก่อนเลยว่าจะมีวันที่เธอต้องมาโดนฟู่จิ่งเฉิงลงไม้ลงมือตบตีถ้อยคำหวานหูและคำสัญญาในอดีต บัดนี้กลับกลายเป็นเรื่องตลกขบขันบนใบหน้าหล่อเหลาของฟู่จิ่งเฉิงไม่มีความรู้สึกสำนึกผิดแม้แต่น้อยมีเพียงถ้อยคำเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นเย
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 394
ยามดึกสงัดณ คฤหาสน์เดี่ยวหลังหนึ่งบริเวณชานเมืองรถเบนซ์คันหรูแล่นมาจอดนิ่งสนิทตรงหน้าประตูรั้วอย่างเชื่องช้าเหล่าบอดี้การ์ดรีบสาวเท้าก้าวเข้าไปเปิดประตูรถเบาะหลังด้วยความนอบน้อมทันที“คุณชายรอง!”ฟู่จิ่งเฉิงก้าวขายาว ๆ ลงมาจากรถ แววตาดำมืดเต็มไปด้วยความดุดันและอำมหิต“เธอยอมปริปากพูดแล้วหรือยัง?”เขากักขังหน่วงเหนี่ยวเวินฉีไว้ที่นี่มาหลายวันแล้วเป้าหมายมีเพียงเพื่อบีบคั้นเค้นเอาความจริงจากปากของเธอให้ได้ว่า เจ้าของที่แท้จริงของผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นคือใครกันแน่ทว่าเวินฉีกลับดึงดันไม่ยอมปริปากพูดออกมาเลยสักครั้งจนกระทั่งคืนนี้ จู่ ๆ เธอก็ส่งคนไปแจ้งข่าวกับเขาว่าเธอนึกออกแล้ว“คุณเวินบอกว่า เธออยากพูดเรื่องนี้กับคุณแค่คนเดียวเท่านั้นครับ”ฟู่จิ่งเฉิงหรี่ตาลงเล็กน้อยเขาล่ะอยากรู้นักว่าเวินฉีกำลังคิดจะเล่นลูกไม้พิสดารอะไรอีกกันแน่เขาก้าวเท้าเข้าสู่ตัวคฤหาสน์ มุ่งตรงไปยังห้องที่ใช้กักตัวเวินฉีเอาไว้ทันทีที่เวินฉีเห็นหน้าเขา เธอก็พุ่งเข้าหาเขาด้วยความตื่นตระหนกทันที“จิ่งเฉิง ทำไมนายถึงขังฉันไว้ที่นี่ล่ะ? ปล่อยฉันออกไปเถอะนะ”ฟู่จิ่งเฉิงกวาดสายตามองสภาพที่ตื่นตระหนกไร้ท
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 393
ซางเลี่ยรุ่ยแย้มยิ้มด้วยแววตากรุ้มกริ่ม “เชื่อไหมว่าผมถอดเสื้อผ้าของคุณได้เร็วกว่านี้อีก!”ใบหน้าสวยหวานของเวินหร่านแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูในพริบตา“คนลามก!”เธอหวีดร้องลั่นก่อนจะวิ่งเตลิดออกจากห้องน้ำไปทันทีให้ตายสิ เผลอไปเห็นภาพที่ไม่สมควรจะเห็นเข้าจนได้เวินหร่านสะบัดหัวไล่ความมึนงงออกจากสมองแล้วพุ่งพรวดเข้าไปในห้องครัวตั้งใจจะชงน้ำผึ้งผสมมะนาวสักแก้วเพื่อช่วยแก้แฮงก์แต่ไม่ว่าจะรื้อค้นลิ้นชักตู้เก็บของเท่าไหร่ก็หาขวดน้ำผึ้งไม่เจอสุดท้ายจึงจำใจรินน้ำส้มสายชูใส่แก้วใบเล็กมาแก้วหนึ่งแทนทว่ากลิ่นฉุนของน้ำส้มสายชูกลับชวนคลื่นไส้อย่างยิ่งเธอจำต้องบีบจมูกตัวเองแน่น แล้วฝืนใจกลืนน้ำส้มสายชูล้วน ๆ ลงคอไปอึกใหญ่อาการมึนหัวจึงค่อยทุเลาเบาบางลงไปบ้างในจังหวะที่เธอกำลังจะเดินขึ้นชั้นบนเพื่อดูว่าซางเลี่ยรุ่ยอาบน้ำเสร็จหรือยังโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของเธอก็แผดเสียงแผดแหลมดังขึ้นมาเสียก่อนเวินหร่านใช้นิ้วปัดหน้าจอรับสาย “ฮัลโหลคะ?”เป็นสายโทรเข้าจากแม่ของเธอเอง เฉิงหว่านอี๋“หร่านหร่าน แกเห็นฉีฉีบ้างไหม?”น้ำเสียงของเฉิงหว่านอี๋เจือแววตื่นตระหนกตกใจอย่างเห็นได้ชัดน้ำเสีย
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 392
หรือว่าเขาจะตาฝาดไปเอง?ผู้จัดการแผนกต้อนรับกะพริบตาปริบ ๆ เพ่งมองใหม่อีกครั้งเพื่อความแน่ใจว่าผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมแขนของซางเลี่ยรุ่ยไม่ใช่คุณหนูฟู่จริง ๆเขาอึ้งงันทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะหรือว่าประธานซางจะยังมีผู้หญิงคนอื่นซุกซ่อนอยู่อีก?กระทั่งแผ่นหลังของทั้งคู่ลับตาไปไกลแล้ว เขาก็เพิ่งจะนึกเอะใจขึ้นมาได้ว่าตัวเองบังเอิญล่วงรู้ความลับที่ไม่ควรจะรู้เข้าเสียแล้ว...ภายในรถยนต์คันหรูเวินหร่านซบกายอิงแอบอยู่ในอ้อมกอดของซางเลี่ยรุ่ย ว่านอนสอนง่ายราวกับแมวเซาขี้เซาตัวหนึ่งซางเลี่ยรุ่ยสั่งให้คนขับรถมุ่งหน้าพาเธอกลับไปยังคฤหาสน์ของเขา“ฉันไม่ไป...แหวะ...”เวินหร่านเพิ่งจะเอ่ยปากปฏิเสธ จู่ ๆ ภายในช่องท้องก็ปั่นป่วนขึ้นมาวูบใหญ่เธอเกือบจะอาเจียนออกมา“ไหวไหม?”ซางเลี่ยรุ่ยโอบกระชับหัวไหล่ของเธอไว้ เอ่ยถามด้วยความห่วงใยอย่างอดไม่ได้เวินหร่านส่ายหน้า ไม่ทันได้เอ่ยคำพูดใด ๆ ออกมาอีกรถยนต์คันหรูก็หักเลี้ยวอย่างกะทันหันเธอตั้งตัวไม่ทัน ร่างทั้งร่างจึงเซถลาล้มพับลงไปเกยทับอยู่บนตักของเขาแถมจังหวะยังเหมาะเจาะ ใบหน้าของเธอเผชิญตรงกับบริเวณเป้ากางเกงของเขาเข้าเต็มเป้าต่อให้ตอ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 391
ซางเลี่ยรุ่ยโน้มตัวเข้าไปใกล้เธอกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ลอยมาจากตัวเธอโชยเข้าจมูกในทันทีทำให้หัวคิ้วของเขาต้องขมวดมุ่นเข้าหากันทั้งที่ปกติก็เป็นคนดื่มไม่ค่อยเก่งอยู่แล้ว แต่กลับยังดึงดันจะดื่มเข้าไปอีกตอนนี้ถึงได้เมามายไร้เรี่ยวแรงขนาดนี้เห็นเวินหร่านนิ่งเงียบไปนานสองนาน เขาจึงยื่นมือไปตบแก้มอันแดงระเรื่อของเธอเบา ๆ “ดื่มไปเท่าไหร่?”ในที่สุดเวินหร่านก็จำเสียงของเขาได้ แต่ก็ยังไม่กล้าปักใจเชื่อนักไม่ใช่ว่าเขาออกไปส่งฟู่ตานฉิงแล้วหรอกเหรอ?ทำไมถึงกลับมาหาเธอได้เร็วขนาดนี้?เธอพยายามฝืนลืมตาที่พร่ามัวขึ้นมองอย่างยากลำบาก ใช้สติที่เลือนรางสำรวจเพื่อความแน่ใจผู้ชายที่อยู่ตรงหน้านี้ ตกลงแล้วใช่ซางเลี่ยรุ่ยจริง ๆ หรือเปล่า?“ถามทำไมไม่ตอบ? ตกลงดื่มไปเท่าไหร่?”ซางเลี่ยรุ่ยเห็นเธอยังคงเงียบงัน เอาแต่จ้องมองหน้าเขาด้วยแววตาไร้เดียงสาเขาจึงยื่นปลายนิ้วไปหยิกแก้มของเธอเขาเอ่ยถามย้ำขึ้นอีกรอบเวินหร่านรู้สึกเจ็บแปล๊บขึ้นมาเล็กน้อยในที่สุดก็มองเห็นผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าได้อย่างชัดเจนเป็นซางเลี่ยรุ่ยจริง ๆ ด้วย!“ไม่เท่าไหร่ค่ะ ก็แค่สองขวดเอง...”เธอยกสองนิ้วขึ้นทำท่าทางประกอ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 7
เห็นได้ชัดว่าเขาคาดไม่ถึงว่าจะเป็นสถานการณ์แบบนี้แต่ต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว เรื่องบางอย่างสามารถเข้าใจได้โดยไม่ต้องพูดออกมานอกจากนี้ เขายังรู้ว่าเวินหร่านเป็นโรคนั้น“ท่าน... ท่านประธานคะ...”เวินหร่านพลันตัวแข็งทื่อ สมองเหมือนเครื่องจักรที่หยุดทำงานเสียงจากปลายสาย ทำไมฟังแล้วเหมือนบอสใหญ่ส
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 6
เวินหร่านเปลือกตากระตุกเขา...เลื่อนตำแหน่งให้เธอเป็นผู้ช่วยเลยเนี่ยนะ?คงไม่ใช่ความหวังดีที่ประสงค์ร้ายหรอกนะ?“ประธานซางคะ ฉันไม่เคยทำงานผู้ช่วยมาก่อน เกรงว่ายากจะรับตำแหน่งนี้...” การตอบสนองตามสัญชาตญาณของเวินหร่านคือการปฏิเสธตอนนี้ในหัวเธอมีแต่ความคิดอยากขึ้นเตียงกับเขาถ้าเลื่อนตำแหน่งขึ้
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 5
หวงอี้อันจ้องเธออย่างเข้มงวด “เธอไปทำผิดอะไรมา?”บอสใหญ่เจาะจงเรียกเธอไปพบ อย่าว่าแต่ตัวเวินหร่านเลย คนอื่น ๆ รวมถึงหวงอี้อันหัวหน้าของเธอ ต่างก็คิดไม่ถึงเวินหร่านกะพริบตาปริบ “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ!”ฝ่ามือเธอชื้นเหงื่อหัวใจกระดอนขึ้นมาจุกที่คอหอยด้วยความกระวนกระวายใจยิ่งอยากหนีก็ยิ่งหนีไ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 1
“ถอดออกแล้วนอนลงไปครับ!”ตามมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของชายหนุ่มหัวใจของเวินหร่านกระตุกวูบเธอไม่รู้เลยว่าตัวเองไปติดโรคที่น่าอับอายจนพูดไม่ออกแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่พออาการกำเริบก็จะรู้สึกต้องการอย่างมากจนถึงขั้นไม่เลือกเวลาและสถานที่ ทำให้ชีวิตและหน้าที่การงานได้รับผลกระทบอย่างหนัก
You May Also Like
ลุ้นรักคุณแม่ตัวแสบ
ผู้แสวงหาชีวิตที่เป็นสุข61.6K viewsประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง
ชีสเค้ก89133.2K viewsคลั่งรักสุดใจของนายCEO
นครแสงจันทร์79.9K viewsวิศวะร้อนรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์171.2K viewsแอปฯรักษาใจ
นิมิตจันทร์81 viewsเปิดโปงรักทรยศ
Lee126 viewsติดใจนายหัว
ลิลลี่โรส75 viewsLUCIANO | ปรนเปรอรักคุณชายสารเลว
อยู่ในตะเกียงแก้ว1.5K views
