All Chapters of บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Chapter 221 - Chapter 230

ผลลัพธ์ที่ออกมาทั้งหมด ล้วนใช้การไม่ได้เลยสักอย่างเดียวเวินฉีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ทนดูไม่ไหวอีกต่อไป“พอเลย ๆ ฉันไม่เอาแล้ว ไม่เอาสักชุด”เธอรู้สึกขายหน้าเต็มทีคนอย่างเวินฉีเวลาซื้อของ เคยตกอยู่ในสภาพไร้ปัญญาจ่ายเงินตั้งแต่เมื่อไรกันเวินฉีนึกเสียใจขึ้นมาจับใจ ว่าทำไมวันนี้ถึงได้โง่ควงคู่มาเดินเที่ยวกับลูกนอกสมรสอย่างฟู่จิ่งเฉิงได้ลูกนอกสมรสก็ยังคงเป็นลูกนอกสมรสวันยันค่ำ กระจอกงอกง่อย แม้แต่เงินแค่นี้ยังไม่มีปัญญาจ่ายด้วยความโมโห เธอจึงหมุนตัวเดินหนีออกไปอย่างเคืองแค้นฟู่จิ่งเฉิงรีบวิ่งตามออกไปทันที “ฉีฉี รอผมก่อน คุณฟังผมอธิบายก่อนสิ...”เวินหร่านเดินก้าวออกมาจากห้องลองเสื้อพอได้มาเห็นฉากนี้กับตา มันช่างเป็นเรื่องที่สะใจและสร้างความบันเทิงใจอย่างที่สุดเมื่อครู่นี้ก็เป็นเธอนี่แหละ ที่แอบโทรศัพท์อยู่ในห้องลองเสื้อ เพื่อสั่งอายัดบัตรเครดิตของฟู่จิ่งเฉิงถึงได้ทำให้เขาต้องมาหน้าแตกขายหน้าครั้งใหญ่ต่อหน้าเวินฉีแบบนี้คนอย่างเวินฉีแต่ไหนแต่ไรมาก็มีนิสัยใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายอยู่แล้วคราวนี้พอเห็นศักยภาพทางการเงินที่แท้จริงของฟู่จิ่งเฉิงจนทะลุปรุโปร่งแล้ว คาดว่าหลังจากนี้เธอคงจ

ฟู่จิ่งเฉิงรู้สึกได้ลาง ๆ ว่าเวินหร่านดูคล้ายจะเปลี่ยนไปจากเดิมทว่าชั่วขณะนั้นเขากลับพูดได้ไม่ชัดเจน ว่าเธอเปลี่ยนไปตรงไหนคงประมาณว่าไม่ได้ชอบพอเกาะแกะเขามากมายเหมือนเมื่อก่อนแล้วล่ะมั้งทว่าแต่ไหนแต่ไรมา เขาก็ไม่เคยแยแสความรักชอบพอจากลูกนอกสมรสอย่างเธออยู่แล้วคนที่เขาปรารถนาจะแต่งงานด้วย มีเพียงเวินฉีคุณหนูตระกูลใหญ่ตัวจริงแห่งตระกูลเวินเท่านั้นยามนี้เวินหร่านยินยอมปล่อยมือ และไม่อยากชอบเขาอีกต่อไปแล้ว มันก็เข้าทางเขาพอดีไม่ใช่หรือไง?แล้วทำไมภายในอกของเขา กลับแอบรู้สึกสูญเสียและโหวงเหว่ขึ้นมาเสียอย่างนั้น?ฟู่จิ่งเฉิงพยายามข่มความรู้สึกแปลกประหลาดนี้ลงไป เรียวคิ้วขมวดแน่น “ในเมื่อคุณอยากจะหย่ากับผมจริง ๆ แล้วทำไมคืนนี้ถึงจงใจมาสั่งอายัดบัตรเครดิตของผม? ตกลงต้องการจะเอายังไงกันแน่?”เวินหร่านเอ่ยเตือนสติด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไม่ได้ต้องการจะเอายังไงทั้งนั้น! แค่หวังว่าคุณกับพี่สาวของฉัน ต่อให้คิดจะแอบเป็นชู้กันก็ช่วยอย่าให้มันออกหน้าออกตาขนาดนั้น ลืมไปแล้วเหรอว่าฉันกับคุณยังไม่ได้หย่าขาดจากกัน? คุณกล้าพอพาเธอไปเดินเที่ยวร้านเสื้อผ้าสตรีอย่างเปิดเผย แถมยังเปย์ทุ่มเงินมหาศาลเพื

ทว่าข้อความนี้ของเขาส่งออกไปแล้ว กลับเงียบหายดุจจมหายไปในมหาสมุทรทางฝั่งเวินหร่านไร้ซึ่งสัญญาณตอบรับใด ๆ กลับมาโดยสิ้นเชิงหรือว่าเธอจะเข้านอนไปแล้ว?คืนนี้นอนเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?ยามที่ซางเลี่ยรุ่ยกำลังคาดเดาไปต่าง ๆ นานา ก็พลันได้ยินฉินเยว่เชาเอ่ยถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน “คืนนี้ทำไมไม่เห็นจั่วเทาเลยล่ะ?”เผยอี่ม่อคาบบุหรี่ไว้ในปาก “ช่วงนี้มันกำลังถูกใจหญิงสาวที่มีสามีแล้วคนหนึ่งอยู่ ตอนนี้คงกำลังขบคิดวางแผนจนเหงื่อตกเพื่อแย่งตำแหน่งชู้รักขึ้นสวมรอยอยู่ล่ะมั้ง? จะเอาเวลาที่ไหนมารวมตัวกับพวกเรา?”ฉินเยว่เชาได้ยินดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงอึ้งไป“ห๊า? มันถึงขั้นรีบร้อนวิ่งไปเป็นมือที่สามเนี่ยนะ? สมองมีแต่ขี้เรื่อยแล้วหรือไงวะ?”คนอื่น ๆ ต่างเอ่ยแสดงความเหยียดหยามขึ้นมาเป็นเสียงเดียวกัน“นั่นสิ ระดับนายจั่วเทาอยากได้หญิงงามแบบไหนมีเหรอจะไม่ได้? ทำไมถึงไปตาต่ำมองหญิงที่มีสามีแล้วกัน?”“สงสัยคิดว่าพวกหญิงมีสามีแล้ว พอลองเล่นสนุกเสร็จ ก็คงสลัดทิ้งง่ายดีล่ะมั้ง!”“ก็จริง ของฟรีแถมเป็นหญิงแต่งงานแล้ว ยังไงก็คงไม่มีหน้ามาตอแยเรียกร้องให้จั่วเทามารับผิดชอบหรอกมั้ง?”บรรดาคุณชายคนอื

เธอก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไปก้าวก่ายนัยน์ตาสีดำสนิทของซางเลี่ยรุ่ยจ้องมองเธอ “สิ่งที่คุณเห็นเมื่อกี้มันคืออุบัติเหตุ...”เขาไม่ได้คิดจะกอดฟู่ตานฉิงเลยสักนิดเป็นเพราะวันนี้อีกฝ่ายจู่ ๆ ก็บุกเข้ามาหาถึงที่แถมยังดันทุรังจะชวนเขาไปกินข้าวให้ได้เขาปฏิเสธเธอไปแล้วใครจะรู้ว่าฟู่ตานฉิงเกิดขาอ่อนขึ้นมา จู่ ๆ ถึงได้พุ่งตรงเข้าใส่เขาอย่างจังเขาก็แค่ยื่นมือไปประคองเธอตามสัญชาตญาณไว้เท่านั้นใครจะคิดว่าเวินหร่านจะเคาะประตูเข้ามาพอดีในจังหวะนั้นและได้เห็นภาพเหตุการณ์นั้นเข้าพอดีเวินหร่านชะงักไปชั่วขณะจากนั้นก็ขมวดคิ้วอุบัติเหตุ?เป็นอุบัติเหตุจริง ๆ งั้นเหรอ?ในโลกนี้จะมีอุบัติเหตุอะไรมากมายขนาดนั้นกันล่ะ“คุณไม่ต้องอธิบายให้ฉันฟังหรอกค่ะ”เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบพูดจบก็ยกเท้าเตรียมจะเดินหนีทว่ากลับถูกซางเลี่ยรุ่ยคว้าข้อมือแล้วกระชากกลับมาเต็มแรง“ประธานซาง มีอะไรจะพูดอีกหรือเปล่าคะ?”ใบหน้าสวยสะอ้านของเวินหร่านเต็มไปด้วยความรำคาญใจราวกับว่าเธอไม่ได้ใส่ใจเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับฟู่ตานฉิงเลยแม้แต่น้อยสายตาคมกริบราวดาบของซางเลี่ยรุ่ยมองจ้องตรงมาที่เธอริมฝีป

ใบหน้าที่เริ่มมีอายุของโจวลี่จวนบิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจ “เรื่องนี้ฉันต้องคุยกับเขาให้รู้เรื่องแน่! เธอวางใจเถอะ ฉันยืนอยู่ข้างเธออยู่แล้ว! หน้าที่ของเธอมีแค่เตรียมตัวตั้งครรภ์ให้ดีก็พอ เรื่องอื่นไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น”เวินหร่านเห็นว่า เธอยังคงปักใจหวังให้เธอตั้งครรภ์เพื่อจะได้อุ้มหลานเธอจึงจำต้องพูดความจริงออกมา “หรือว่าฟู่จิ่งเฉิงไม่ได้บอกคุณแม่เหรอคะว่าพวกเรากำลังจะหย่ากัน?”โจวลี่จวนชะงักงันไปอีกรอบ“เธอว่าอะไรนะ? หย่า?”ในเมื่อเวินหร่านพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว ย่อมไม่มีความคิดที่จะปิดบังอีกต่อไป“อันที่จริงวันนี้หนูกับฟู่จิ่งเฉิงนัดกันไว้แต่แรกแล้วว่าจะไปสำนักงานทะเบียนราษฎร์ด้วยกันค่ะ!”โจวลี่จวนโกรธขึ้นมาทันที“เรื่องใหญ่ระดับหย่าร้างแบบนี้ พวกเธอสองคนกลับไม่ปรึกษาทางบ้านก่อน แถมยังตัดสินใจกันเองตามอำเภอใจเนี่ยนะ?”เวินหร่าน “การหย่าโดยไม่ได้ปรึกษาทางบ้าน เป็นความผิดของพวกเราเองจริง ๆ ค่ะ แต่การหย่าร้างยังไงก็เป็นเรื่องของคนสองคน หวังว่าคุณแม่จะไม่เข้ามาแทรกแซง และปล่อยให้พวกเราเป็นคนตัดสินใจกันเองเถอะค่ะ!”สีหน้าของโจวลี่จวนย่ำแย่ลงอย่างเห็นได้ชัดเอาเข้าจริงแล้ว เธอไม่