All Chapters of บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Chapter 231 - Chapter 240

แล้วทางฝั่งตระกูลเวินของเธอมันอธิบายง่ายนักหรือยังไง?สีหน้าของฟู่จิ่งเฉิงชะงักงันไปวูบหนึ่งในใจนึกไม่พอใจขึ้นมาตามสัญชาตญาณแต่พอคิดถึงจุดประสงค์ของตนเอง เขาก็สะกดอารมณ์อดกลั้นเอาไว้“ผมรู้ว่าถ้าผมหย่ากับคุณ แรงกดดันเหล่านี้ผมต้องเป็นคนแบกรับ และยังต้องเสี่ยงกับการล่วงเกินพ่อของผมด้วย...”เวินหร่านแทบอยากจะกรอกตามองบนราวกับว่าการหย่าของเธอไม่ต้องแบกรับแรงกดดันหรือแบกความเสี่ยงอะไรอย่างนั้นแหละมีแต่ความรู้สึกของเขาเท่านั้นสินะที่สำคัญที่สุด?ฟู่จิ่งเฉิงหยิบสัญญาฉบับหนึ่งออกมาแล้วยื่นไปตรงหน้าเธอ “ดังนั้นผมจึงหวังว่าคุณจะเซ็นสัญญาเก็บเป็นความลับฉบับหนึ่งให้ผมหน่อย”คิ้วเรียวสวยของเวินหร่านขมวดมุ่นเข้าหากัน “สัญญาเก็บเป็นความลับอะไร?”ฟู่จิ่งเฉิงมองตรงมาที่เธอ “หลังจากที่เราไปรับใบหย่าที่สำนักงานทะเบียนราษฎร์แล้ว ก่อนที่ผมจะเอาชนะพี่ชายและกลายเป็นทายาทตระกูลฟู่ได้อย่างเป็นทางการ เรื่องที่เราหย่ากันจะต้องถูกเก็บเป็นความลับจากภายนอกทั้งหมด! และถ้าทางตระกูลฟู่มีเรื่องไหนที่คุณต้องให้ความร่วมมือ คุณก็ต้องร่วมมือกับผม!”เวินหร่านก้มหน้าลง กวาดสายตาอ่านสัญญาฉบับนั้นอย่างรวดเร็ว

เมื่อพวกเขาเดินทางมาถึงโรงแรม ท้องฟ้าด้านนอกสว่างจ้าแล้วซางเลี่ยรุ่ยมีงานเลี้ยงรับรองที่ต้องไปร่วม และจำเป็นต้องเดินทางไปพบตามนัดหมายทันทีเขาคุ้นชินกับรูปแบบการทำงานที่มีความกดดันสูงเช่นนี้มานานแล้ว จึงไม่มีปัญหาเรื่องอาการเจ็ตแลกแต่เวินหร่านไม่ใช่แบบนั้นถึงแม้ว่าเธอจะเพิ่งนอนหลับมาบนเครื่องบินแล้วก็ตามแต่เวลานี้ถ้าเทียบกับที่ประเทศบ้านเกิดก็น่าจะเป็นช่วงเวลากลางคืนตอนนี้เธอยังคงรู้สึกง่วงและเหนื่อยล้าเป็นอย่างมากโชคดีที่ในรายชื่อผู้ติดตามไปร่วมงานเลี้ยงรับรองของซางเลี่ยรุ่ยในครั้งนี้ไม่มีชื่อของเธอเจียงฮ่าวเพียงแค่แจ้งให้เธอจัดการเก็บสัมภาระของบอสเท่านั้นเวินหร่านจึงจัดการรับประทานอาหารให้เรียบร้อยที่ห้องอาหารของโรงแรมจากนั้นพนักงานของโรงแรมก็นำกระเป๋าเดินทางของเธอและซางเลี่ยรุ่ยเข้ามาไว้ในห้องพักเวินหร่านถึงได้เพิ่งรู้ว่าห้องที่เจียงฮ่าวจองให้พวกเขาคือห้องสวีทนั่นก็หมายความว่า ในช่วงหลายวันที่เดินทางมาทำงานนอกสถานที่นี้ เธอกับซางเลี่ยรุ่ยจะต้องพักอยู่ใต้ชายคาเดียวกันแต่ไม่ใช่ห้องนอนเดียวกันเป็นเพียงห้องพักสองห้องที่อยู่ติดกันภายในห้องสวีทห้องเดียวกันเท่านั

เขานึกอยากได้เธอขึ้นมาจริง ๆ เสียแล้ว!นอกจากเวินหร่านแล้ว เขากลับไม่เคยมีความรู้สึกปรารถนารุนแรงกับผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลยนี่มันผิดปกติเอามาก ๆ !“คลิก!”ซางเลี่ยรุ่ยเอื้อมมือไปเปิดไฟติดผนังหัวเตียงดวงหนึ่ง เพราะต้องการจะมองให้ชัดเจนว่าผู้หญิงในอ้อมกอดของเขาแท้จริงแล้วคือใครแต่ยังไม่ทันที่จะได้มองเห็นให้ถนัดตา ผู้หญิงในอ้อมแขนก็เป็นฝ่ายประกบเรียวปากลงบนริมฝีปากบางของเขาด้วยตัวเองซางเลี่ยรุ่ยเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงปฏิกิริยาแรกของเขาคือการผลักเธอออกไปเขาไม่มีวันจูบผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่เวินหร่านเด็ดขาดไม่มีทางเป็นไปได้เป็นอันขาด“อืม...”ดูเหมือนว่าแรงที่เขาใช้จะมากไปสักนิดผู้หญิงในอ้อมกอดส่งเสียงครางแผ่วเบาออกมาด้วยความเจ็บซางเลี่ยรุ่ยสะท้านเฮือกขึ้นมาทันทีผู้หญิงคนนี้แม้กระทั่งเสียงร้องยังคล้ายคลึงกับเวินหร่านราวกับพิมพ์เดียวกันเธอคงจะไม่ใช่... เวินหร่านหรอกมั้ง?ซางเลี่ยรุ่ยพลันนึกถึงสิ่งที่เจียงฮ่าวเคยพูดกับเขาก่อนหน้านี้เจียงฮ่าวจองห้องสวีทห้องหนึ่งให้เขากับเวินหร่านนั่นก็หมายความว่า ที่นี่คือห้องพักของเวินหร่านด้วยเช่นกันเป็นไปได้สูงมากว่าเพราะฤทธิ

สีหน้าของเวินหร่านเต็มไปด้วยความตกตะลึงและความกังวลใจนั่นก็หมายความว่า ต่อจากนี้เธอต้องเผชิญหน้ากับซางเลี่ยรุ่ยอยู่คนเดียวโดยลำพังทั้งหมดเลยอย่างนั้นเหรอ?พอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนที่เกือบจะเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นแล้วตอนนี้ยังต้องมาให้อยู่ตามลำพังกับซางเลี่ยรุ่ยอีกเวินหร่านพลันมีความรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังจะถูกเขาเขมือบลงท้องไปได้ทุกเมื่ออย่างไรอย่างนั้นโชคดีที่ตลอดหลายวันต่อจากนั้น เธอกลับไม่เจอหน้าซางเลี่ยรุ่ยเลยแม้แต่ครั้งเดียวไม่ใช่ว่าเวินหร่านไม่เคยไปเคาะห้องหรือตามหาเขาที่ห้องพักของเขานะแต่ภายในห้องของเขานอกจากข้าวของสัมภาระแล้ว กลับไร้เงาร่างของเขาอยู่เสมอเวินหร่านไม่รู้ว่าเขาหายตัวไปไหนกันแน่?และเธอก็ไม่ได้โทรศัพท์ไปไต่ถามเขาด้วยซ้ำกลับรู้สึกเห็นแก่ตัวอยู่ลึก ๆ ว่า การไม่ได้เจอหน้าซางเลี่ยรุ่ยแบบนี้นับว่าดีเสียอีกจะได้หลีกเลี่ยงความกระอักกระอ่วนใจเวลาที่ต้องพบหน้ากัน...เที่ยงวันนั้น เวินหร่านเพิ่งจะทานอาหารกลางวันเสร็จ โทรศัพท์มือถือในมือก็ดังขึ้นเธอไม่ได้ดูว่าใครโทรเข้ามาและกดรับสายทันทีปลายสายคือเสียงของฟู่จิ่งเฉิง “ผมคิดทบทวนดูแล้ว ตกลงรับเง

หรือว่าเขาจะอยากให้เธอกินยาคุมฉุกเฉินเองงั้นเหรอ?หากเขาสนใจแค่ความสุขของตัวเอง โดยไม่สนใจความรู้สึกของเธอเลยแม้แต่น้อยเธอก็คงไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้วหว่างคิ้วของซางเลี่ยรุ่ยขมวดเข้าหากันเล็กน้อยอ้าปากคล้ายอยากจะอธิบายอะไรบางอย่างกับเธอแต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงถอนหายใจออกมา“ช่างเถอะ นอนพักผ่อนให้ดีเถอะ พรุ่งนี้ผมจะพาออกไปเดินเที่ยวข้างนอก!”พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินออกจากห้องนอนของเธอไปเวินหร่านหันกลับมามองแผ่นหลังที่เดินจากไปของเขาด้วยความอึ้งงันคาดไม่ถึงเลยว่าเขาจะสามารถหักห้ามใจตัวเองได้อีกครั้งพอไม่มีถุงยางอนามัยก็ยอมปล่อยมือไม่แตะต้องเธอเธอกะพริบตาปริบ ๆ แล้วดึงผ้าห่มมาห่อร่างของตัวเองไว้แน่นค่ำคืนนี้ถูกกำหนดไว้แล้วว่าคงเป็นคืนที่ยากจะข่มตานอนทั้งที่ยังเหลือเวลาอีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าฟ้าจะสว่างแต่เวินหร่านกลับนอนไม่หลับเสียแล้วในหัวมีแต่เรื่องราวฉากแล้วฉากเล่าระหว่างเธอกับซางเลี่ยรุ่ยวนเวียนตีรวนอยู่ในความทรงจำ......ณ บ้านตระกูลเวินเพล้ง ฉ่าเวินฉีอาละวาดปาข้าวของกระจัดกระจายระเนระนาดอีกแล้ว“เหลวไหลสิ้นดี! ฉินเยว่เชาทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง?”เธอกรีดร้อง