All Chapters of บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Chapter 241 - Chapter 250

...เช้าวันใหม่ย่างกรายเข้ามาอย่างเงียบเชียบประกายแดดทอดตัวผ่านช่องแคบของผ้าม่านเข้ามาด้านในยามที่เวินหร่านลืมตาตื่นขึ้นมา แสงตะวันเบื้องนอกก็สว่างไสวไปทั่วแล้วเธอดึงผ้าห่มออก ก่อนจะลุกจากเตียงเดินไปจัดการล้างหน้าแปรงฟันทว่าเมื่อเปิดประตูออกมาจากห้องนอน กลับพบว่าซางเลี่ยรุ่ยนั่งรออยู่บนโซฟาในห้องสวีทเรียบร้อยแล้วดูเหมือนเขากำลังรอเธออยู่จริง ๆ “ตื่นแล้วเหรอ? ผมสั่งมื้อเช้าไว้ให้แล้ว รีบกินตอนยังร้อน ๆ เถอะ”สายตาของเขาเพยิดไปทางอาหารเช้าบนโต๊ะกาแฟ พร้อมเอ่ยกับเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเวินหร่านเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ ก็พบว่าทั้งหมดล้วนเป็นของโปรดของเธอทั้งสิ้นเธอไม่ได้เกรงใจเขาแต่อย่างใดและเดินเข้าไปนั่งลงก่อนจะลงมือกินทันที“ฉันมาทำงานนอกสถานที่กับคุณรอบนี้ ไม่มีอะไรให้ฉันทำเลยเหรอ?” เธอเอ่ยถามขณะกำลังเคี้ยวอาหารเธอรู้สึกว่าการมาประเทศเอ็มในครั้งนี้ เหมือนมาพักผ่อนตากอากาศเสียมากกว่าซางเลี่ยรุ่ยเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับไปว่า “มี”เวินหร่านรีบเอ่ยถามทันที “งานอะไรเหรอ?”ซางเลี่ยรุ่ยจับจ้องมองเธอด้วยสายตาล้ำลึก ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ดูแลผม”นมสดที่เวินหร่านเพิ่ง

เมื่อซางเลี่ยรุ่ยสัมผัสได้ถึงการกระทำกะทันหันของเธอ ร่างกายเขาก็แข็งเกร็งขึ้นมาเล็กน้อยดวงตาคู่คมสีดำสนิทดูภายนอกล้ำลึกและเย็นเยือก ทว่าแท้จริงแล้วภายในใจกลับบังเกิดคลื่นลมซัดกระหน่ำอย่างรุนแรงเขามองเธอด้วยความไม่อยากจะเชื่อ สายตาราวกับคาดไม่ถึงโดยสิ้นเชิงว่าเธอจะจูบเขาในเวลานี้แถมยังเป็นฝ่ายรุกจูบเขาก่อนเสียด้วยเวินหร่านเองก็รู้ว่าตนเองบ้าบิ่นไปสักหน่อยทว่าเพื่อดับโทสะอันร้อนแรงราวกับลาวาของเขา ในตอนนั้นวิธีเดียวที่เธอนึกออกก็มีเพียงแค่วิธีนี้เท่านั้นยามนี้เมื่อเห็นเขายืนนิ่งยินยอมให้เธอจูบแต่โดยดี ทั้งยังเอาแต่จ้องมองเธอด้วยดวงตาคมกริบสีดำสนิทในใจของเธอก็ยิ่งสั่นระทึกด้วยความประหม่าสรุปแล้ววิธีนี้จะช่วยดับความโกรธของเขาได้จริงหรือเปล่านะ?คงไม่ใช่ว่าการที่เธอจูบเขาต่อหน้าสาธารณะ จะยิ่งจุดไฟโทสะในใจของเขาให้ลุกโชนขึ้นไปอีกหรอกนะ?แพขนตาหนาและงอนยาวของเวินหร่านสั่นระริกไม่หยุดเธอกำลังพิจารณาใบหน้าของเขาในระยะประชิดยามนี้ซางเลี่ยรุ่ยสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่า ในดวงตาอันใสกระจ่างของเธอ สะท้อนภาพใบหน้าคมคายที่เคร่งเครียดมืดครึ้มของเขาอยู่และในจังหวะที่เวินหร่าน

เมื่อเห็นว่าบุหรี่ในมือเขาจุดเผาไปได้ครึ่งมวนแล้ว ก็รู้ได้ทันทีว่าเขาตื่นนานแล้วเธออดระแวงไม่ได้ว่า ตอนที่เธอเดินออกมาจากห้องน้ำ ตัวเองถูกเขาจ้องมองจนทะลุปรุโปร่งไปหมดแล้วหรือไม่เวินหร่านเห็นว่าเขายังนอนหลับอยู่ หลังจากอาบน้ำเสร็จจึงไม่ได้สวมใส่อะไร แล้วเดินออกมาเปลี่ยนเสื้อผ้าดูจากสถานการณ์ตอนนี้ เธอคงถูกเขาหลอกเสียแล้ว“วินาทีที่คุณขยับออกจากอ้อมอกผมไง!” ซางเลี่ยรุ่ยยกมุมปากขึ้น ตอบกลับอย่างเนิบช้าสบายอารมณ์เกลียวควันบุหรี่อบอบอวลจนทำให้ใบหน้าคมคายของเขาดูพร่ามัว เจือไปด้วยกลิ่นอายแห่งการตักเตือนและควบคุมตนเองอันแสนดึงดูดแท้จริงแล้วเขาตื่นตั้งนานแล้วเพียงแต่อยากกอดเธอต่ออีกสักนิด จึงเอาแต่นอนนิ่งไม่ยอมลุกจากเตียงในเสี้ยววินาทีที่เวินหร่านผละออกจากอ้อมอกของเขา เขาก็สัมผัสได้ถึงความอ้างว้างในวงแขนทันทีส่งผลให้หัวใจของเขารู้สึกเคว้งคว้างและสูญเสียตามไปด้วย“คุณ!”เวินหร่านหันขวับ ดวงตาเรียวสวยตวัดถลึงมองเขาผู้ชายคนนี้แกล้งทำเป็นหลับอยู่จริงด้วยดวงตาคู่คมสีดำสนิทของซางเลี่ยรุ่ย จ้องมองเธอตรง ๆ อย่างไม่วางตา“เมื่อคืนหลับสบายไหม?”เวินหร่านส่งเสียง เหอะ ในลำคอโดยไ

หรือว่าเขาจะคิดว่าเธอมีความต้องการทางเพศสูงขนาดนั้นเชียว?หรือว่าเขามั่นใจไปแล้วว่า หากอาการป่วยของเธอกำเริบขึ้นมา เธอจะไม่สามารถขาดผู้ชายได้?เมื่อเวินหร่านนึกมาถึงตรงนี้ ก็รู้สึกนึกเจ็บใจตัวเองขึ้นมาอีกรอบทำไมเมื่อคืนเธอถึงไม่ถือโอกาสนี้ เอ่ยปากขอตัวยาที่ใช้สะกดข่มอาการป่วยจากซางเลี่ยรุ่ยกันนะหากไม่มียา ครั้งหน้าเธอยังจะต้องไปนัดเจอเขาอีกอย่างนั้นหรือ?...เวินหร่านเพิ่งจะเดินทางมาถึงบ้านที่ “ไห่รุ่นอินเตอร์เนชั่นแนล”ยังไม่ทันจะได้เก็บข้าวของเข้าที่เข้าทางโทรศัพท์จากเฉิงหว่านอี๋ ผู้เป็นแม่ ก็สายตรงเข้ามาเสียก่อน“แม่คะ มีอะไรหรือเปล่าคะ?”เฉิงหว่านอี๋เอาแต่ร้องไห้โฮไม่หยุดอยู่ปลายสาย“พี่สาวแก... อยู่ ๆ ก็หายตัวไปแล้ว...”หัวใจของเวินหร่านกระตุกวูบเวินฉีเนี่ยนะ อยู่ ๆ ก็หายตัวไป?“อยู่ดี ๆ พี่เขาจะหายตัวไปได้ยังไงคะ?” เวินหร่านถามด้วยความไม่เข้าใจ “เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ?”“คือ...” เฉิงหว่านอี๋อึกอักคล้ายมีเรื่องอยากพูดแต่ก็หยุดไว้เป็นการยากจริง ๆ ที่จะอธิบายเหตุผลที่แท้จริงเบื้องหลังการหายตัวไปของเวินฉีให้เธอฟังเวินฉีหายตัวไปหลังจากที่รู้ความจริงเรื่อง

ยามนี้การหย่าร้างอยู่แค่เอื้อม หากเวินฉีมาเป็นอะไรไปในจังหวะสุ่มเสี่ยงเช่นนี้ เขาก็ยากที่จะพ้นจากความผิดและคำตินินทาไปได้เวินหร่าน “ถ้าอย่างนั้นคงต้องรบกวนพี่เขยด้วยนะคะ!”การมีคนของฉินเยว่เชายื่นมือเข้ามาช่วยตามหาอีกแรง น่าจะช่วยผ่อนแรงไปได้มากและพบตัวเวินฉีได้เร็วขึ้นและนี่ก็เป็นเหตุผลสำคัญที่เฉิงหว่านอี๋ ผู้เป็นแม่ ไหว้วานให้เธอเดินทางมาพบฉินเยว่เชาในคืนนี้ฉินเยว่เชาลุกขึ้นยืนจากโซฟา “ไปกันเถอะ เดี๋ยวผมขับรถไปส่งคุณที่บ้านเอง ถือโอกาสพาคนออกไปช่วยตามหาพี่สาวคุณด้วย”เรื่องราวนับว่าค่อนข้างร้ายแรงและสำคัญยิ่ง ยามนี้เขาจึงไม่มีอารมณ์จะมานั่งกินดื่มเที่ยวเล่นในห้องวีไอพีแห่งนี้อีกต่อไปแล้วการตามหาตัวเวินฉีให้พบโดยเร็วคือเรื่องที่เร่งด่วนที่สุดเวินหร่านพยักหน้ารับ เตรียมจะก้าวเท้าเดินออกจากห้องไปพร้อมกับเขาทว่าทันใดนั้น น้ำเสียงทุ้มต่ำของซางเลี่ยรุ่ยก็ดังขัดขึ้นมาจากทางด้านหลัง “นายไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่งเธอเอง”คำพูดประโยคนี้ของเขา เห็นได้ชัดว่ากำลังเอ่ยกับฉินเยว่เชาเมื่อครู่พอได้ยินว่าเวินหร่านถ่อมาถึงที่นี่เพื่อหาฉินเยว่เชา ไม่ใช่เขา แถมยังเอ่ยเรียกฉินเยว่เชาว่าพี่