All Chapters of บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Chapter 251 - Chapter 260

“คุณไม่เป็น แต่ฉันเป็นค่ะ!”เธอค้อนใส่ชายหนุ่มแวบหนึ่งอย่างเหลืออดซางเลี่ยรุ่ยยังคงไม่ยอมหยุดมือ ในทางกลับกัน เขาปรายตามองเธอด้วยรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้ง “เดี๋ยวกลับบ้านกับผมไหม?”ความหมายของเขาชัดเจนมากว่า ต้องการให้เธอกลับบ้านไปพร้อมกับเขาและสานต่อเรื่องบนเตียงต่อหนังศีรษะของเวินหร่านชาหนึบขึ้นมาปฏิเสธไม่ได้เลยว่าพอโดนเขาเคล้นคลำแบบนี้ เธอก็มีความรู้สึกขึ้นมาเช่นกันร่างกายกำลังเรียกร้องต้องการแต่พวกเขาทั้งคู่เพิ่งจะร่วมรักกันที่ประเทศเอ็มเมื่อคืนนี้เองจะทำเรื่องอย่างว่าอีกรอบเร็วขนาดนี้เลยหรือไงหากว่าเกิดติดใจจนเสพติดขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ?เวินหร่านไม่ต้องการให้ร่างกายของตัวเองต้องพึ่งพาเขามากจนเกินไปไม่อย่างนั้นคงทำให้เธอยิ่งตัดใจจากเขาไม่ลงในอนาคต“พวกเราตกลงกันไว้แล้วนะคะ ว่าคืนนี้ยอมให้คุณนอนด้วยเพื่อเป็นการเอาคืน เเล้วต่อจากนี้ต่างคนต่างไม่มีอะไรตกค้างต่อกัน!” เวินหร่านเอ่ยเตือนเขาซางเลี่ยรุ่ยหรี่นัยน์ตาคมลึกลง เม้มริมฝีปากบางสนิท ไม่เอ่ยคำใดกับเธออีกเวินหร่านรู้สึกว่าเวลาที่เขาดื่มเหล้ามา มันอันตรายไม่น้อยเลยทางที่ดีรีบพาเขากลับไปส่งที่คฤหาสน์น่าจะปลอด

ฟู่ตานฉิงรู้สึกอัดอั้นจนแน่นหน้าอกเธอเม้มริมฝีปากแน่น แล้วเอ่ยถามเป็นประโยคสุดท้ายว่า “ระหว่างฉันกับคุณ มันไม่มีทางเป็นไปได้เลยแม้แต่นิดเดียวเลยเหรอคะ?”ซางเลี่ยรุ่ยตอบกลับโดยไม่ต้องคิดเลยสักนิดว่า “ใช่!”เขาไม่ต้องการสร้างภาพฝันลม ๆ แล้ง ๆ ให้แก่เธอและรู้ว่าเธอเป็นเพียงแค่เบี้ยตัวหนึ่งของอาสองอย่างซางลี่รูเท่านั้นการปฏิเสธเธอเสีย ก็เพื่อป้องกันไม่ให้เธอถูกผู้อื่นนำไปใช้ประโยชน์อีกขอบตาของฟู่ตานฉิงเริ่มร้อนผ่าวเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาเธอยังไม่เคยโดนผู้ชายปฏิเสธต่อหน้าต่อตาอย่างไร้เยื่อใยขนาดนี้มาก่อนเธอหันหลังกลับด้วยความอัปยศอดสูและแค้นใจ เตรียมจะเดินออกจากห้องทำงานของเขาไปทว่าพอเดินไปถึงตรงประตู เธอก็ชะงักฝีเท้าลงอีกครั้ง“ฉันไม่มีวันยอมแพ้ง่าย ๆ หรอกนะคะ!”เธอกล่าวประกาศกร้าวด้วยความมั่นอกมั่นใจถ้ายังไม่สามารถพิชิตใจซางเลี่ยรุ่ยได้ เธอไม่มีทางรามือเด็ดขาดเขาอย่าหวังเลยว่าจะทำให้เธอยอมถอดใจไปง่าย ๆ แบบนี้...เวินหร่านกลับมาถึงบ้านหลังที่ใช้ชีวิตแต่งงานร่วมกับฟู่จิ่งเฉิงท้องฟ้าข้างนอกมืดสลัวลงแล้วเธอเปิดประตูเข้ามา ภายในบ้านมืดสนิทไปหมดเธอไม่แน่ใจเลยด้วยซ้

“ดูแลพี่สาวคุณให้ดี ๆ ล่ะ”บนใบหน้าหล่อเหลาเย้ายวนของเขายากนักที่จะปรากฏแววเอาจริงเอาจังขึ้นมาสักคราพูดจบก็หมุนตัวเตรียมจะเดินจากไปงานแต่งงานระหว่างเขากับเวินฉี ตั้งแต่แรกก็ไม่ได้เกิดขึ้นจากความต้องการของเขาอยู่แล้วการที่เขาสามารถประคับประคองยื้อมาได้จนถึงวันนี้ ก็นับว่าให้ความร่วมมือมากพอแล้วเพียงแต่เขากับเวินฉีไม่มีความรู้สึกต่อกันเลยจริง ๆ การหย่าร้างเป็นเรื่องที่ช้าเร็วก็ต้องเกิดขึ้น ตัดความเจ็บปวดเสียแต่เนิ่น ๆ ย่อมดีกว่าปล่อยให้ยืดเยื้อ“หยุดนะ! ผลัวะ!”ฟู่จิ่งเฉิงตวาดกร้าวขึ้นมาอย่างกะทันหันพุ่งทะยานเข้าไปซัดหมัดใส่ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเต็มแรงเวินหร่านตกตะลึงพรึงเพริดคาดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าฟู่จิ่งเฉิงจะลงไม้ลงมือชกคนอื่นแบบนี้แถมคนที่เขาซัดใส่ยังเป็นฉินเยว่เชา คุณชายตระกูลใหญ่ระดับท็อปคนนั้นเสียด้วยในฐานะที่เป็นลูกนอกสมรสของตระกูลฟู่ฟู่จิ่งเฉิงระมัดระวังคำพูดและการกระทำในแวดวงสังคมชั้นสูงมาโดยตลอดบรรดาลูกหลานตระกูลผู้ดีในสังคมชั้นสูงเหล่านั้นต่างดูถูกเหยียดหยาม และไม่ยอมรับเขาแต่เขาไม่เคยโกรธเลยสักครั้งต่อให้สมัยเรียนเคยถูกกลั่นแกล้งรังแก เขาก็ไม่กล้

เมื่อครู่นี้เธออุตส่าห์หวังดีบอกให้เขาไปกล่าวขอโทษแท้ ๆ แต่เขากลับกระชากตัวเธอเดินหนีออกมาเนี่ยนะ?เขารู้บ้างไหมว่าถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายเข้าหูท่านผู้อาวุโสฟู่เข้า ตำแหน่งทายาทที่เขาวาดฝันอยากจะได้มาตลอด คงจบเห่หมดสิทธิ์อย่างแน่นอนและถ้าทางตระกูลเวินรู้เรื่องเข้า ต่อไปก็คงไม่มีทางยอมให้เขาคบหากับเวินฉีอีกเป็นอันขาดก่อนหน้านี้เวินหร่านรู้สึกมาตลอดว่าฟู่จิ่งเฉิงเป็นคนเก่งเรื่องการเสแสร้งและอดทนเก่ง เหมาะกับการทำเรื่องใหญ่โตแต่คาดไม่ถึงเลยว่าพอเจอเข้ากับเวินฉีคนที่เขารักปักใจเขากลับมีมุมที่ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้แบบนี้เหมือนกันสีหน้าของฟู่จิ่งเฉิงถมึงทึงลง “ต่อให้ปิดไม่มิดก็ต้องปิดให้ได้ สรุปคือผมไม่อยากได้ยินเรื่องนี้เล็ดลอดออกมาจากปากคุณเด็ดขาด”ความหมายโดยนัยของเขาก็คือ ห้ามไม่ให้เธอเป็นคนเอาเรื่องนี้ไปพูดแพร่งพรายออกไปเองเด็ดขาดหากสุดท้ายแล้วปิดเป็นความลับไม่อยู่จริง ๆ เขาก็ยอมรับชะตากรรมเวินหร่านแค่นหัวเราะเยาะ พยักหน้ารับปากอย่างตรงไปตรงมา “ฉันรู้แล้วล่ะน่า”เธอยังไม่ว่างพอที่จะหาเรื่องใส่ตัว เอาเรื่องพวกนี้ไปเที่ยวประกาศบอกชาวบ้านเขาไปทั่วหรอกนะอย่างไรเสียพ้นวันพ

เขาถึงกับเรียกให้เธอไปที่บ้านของเขาเนี่ยนะ?สัญญาณเตือนภัยในใจของเวินหร่านดังลั่นขึ้นมาทันทีปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณคือเธอไม่อยากไปยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ว่าการที่เธอต้องดั้นด้นไปบ้านเขาเพื่อไปเอากางเกงในที่ส่วนตัวสุด ๆ แบบนี้มันน่ากระอักกระอ่วนใจขนาดไหนเอาแค่เรื่องที่เธอต้องไปบ้านเขาตามลำพัง ยามดึกดื่นค่ำคืน หญิงชายอยู่ด้วยกันสองต่อสองใครจะรู้ว่าเขาจะทำอะไรเธอบ้าง?เวินหร่านครุ่นคิดอยู่ตลบหนึ่ง สุดท้ายก็รู้สึกว่ามันไม่ค่อยเหมาะสมเอาเสียเลยเธอจึงรีบพิมพ์ข้อความตอบกลับซางเลี่ยรุ่ยไปว่า 【ไม่เอาแล้วค่ะ คุณทิ้งไปเถอะ】อย่างไรเสียกางเกงในตัวนี้ก็เคยถูกเขาฉีกขาดจนใส่ไม่ได้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วเวินหร่านเพิ่งจะทันได้ผ่อนลมหายใจเฮือกใหญ่ ก็ต้องตกใจตาค้างเมื่อเห็นข้อความที่ซางเลี่ยรุ่ยส่งกลับมา【มันมีกลิ่นของคุณ ทิ้งไม่ลงเลยทำยังไงดีล่ะ?】เวินหร่านเบิกตากว้างจนแทบถลนเกือบจะกระอักเลือดพุ่งออกมาคำโตเขา... คงจะไม่ได้เอาไปดมมาแล้วหรอกนะ...ในหัวของเธออดไม่ได้ที่จะจินตนาการภาพตอนที่ซางเลี่ยรุ่ยเอากางเกงในของเธอไปจ่อไว้ที่ปลายจมูกแล้วสูดดม...ให้ตายสิ!หัวใจของเธอเต้นรัวเร็ว!ลมห