All Chapters of บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Chapter 261 - Chapter 270

ประกายเพลิงแห่งความโกรธปะทุขึ้นในแววตาของซางเลี่ยรุ่ยความหึงหวงในอกลุกโชนเผาผลาญราวกับเปลวเพลิงกองใหญ่แทบจะแผดเผาร่างกายของเขาทั้งร่างให้มอดไหม้ลงไป“มีสามีแล้วยังไงล่ะ?”เขาไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังงับเข้าที่ติ่งหูของเธอเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงมืดมนชิดริมหูของเธอว่า “ต่อให้คุณจะมีสามีแล้ว ก็ไม่สามารถขัดขวางการจัดการคุณตรงนี้จนลุกจากเตียงไม่ไหวหรอกนะ”“คุณ!”เวินหร่านตกใจจนตาค้าง มองเขาด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา“คุณยังมีศีลธรรมจรรยาอยู่บ้างไหมคะ? หรือว่าคุณอยากจะเป็นชู้งั้นเหรอ?”เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่า ท่านประธานผู้ยิ่งใหญ่จะมาพึงพอใจผู้หญิงที่แต่งงานแล้วอย่างเธอขนาดเธอหยิบยกสถานะภรรยาที่มีสามีแล้วขึ้นมาอ้าง ก็ยังไม่อาจขวางเขาไว้ได้เลย“ขอแค่ได้ครอบครองคุณ ต่อให้ต้องเป็นชู้แล้วจะทำไมล่ะ?” ซางเลี่ยรุ่ยจ้องมองสบตาเธอเขม็ง แววตาส่อประกายความดุดันและรุกรานอย่างเต็มเปี่ยมเพื่อเธอแล้ว เขายอมทิ้งทุกอย่างไปนานแล้วไม่ว่าจะเป็นศีลธรรมจรรยา ขอบเขตความถูกต้อง หรือความละอายแก่ใจ ให้มันไสหัวไปให้พ้นซะให้หมดขอแค่ได้ตัวเธอมา ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรเขาก็ยอมทั้งนั้น“คุณ ปล

เวินหร่านสีหน้าเรียบเฉยไร้ซึ่งความโศกเศร้าและความยินดี เย็นชาดั่งน้ำค้างแข็งเธอก็พยักหน้ารับ“เข้าไปกันเถอะ”พูดจบก็สวมรองเท้าส้นสูงก้าวเดินนำเข้าไปข้างในก่อนตอนที่เดินผ่านข้างตัวของฟู่จิ่งเฉิง ชั่วขณะหนึ่งคล้ายกับว่าเขาได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่ติดตัวเธอมาทุก ๆ การสัมผัสตลอดระยะเวลากว่าหนึ่งปีหลังแต่งงาน ในตอนนี้กลับชัดเจนขึ้นมาในความทรงจำเขาแค่นเสียงฮึในลำคอ ก่อนจะเดินตามเธอเข้าไปข้างในด้วยกันเนื่องจากทั้งสองฝ่ายตกลงกันเป็นอย่างดีและเป็นการหย่าด้วยความสมัครใจขั้นตอนจึงดำเนินไปอย่างรวดเร็วมากกระทั่งทั้งคู่เดินออกมาจากสำนักงานเขต ในมือต่างก็ถือทะเบียนหย่าคนละเล่มในที่สุดก็หลุดพ้นเสียทีเวินหร่านมีความรู้สึกโล่งอกราวกับยกภูเขาออกจากอกแม้ว่าตอนนี้ข้างนอกจะเข้าสู่ช่วงพลบค่ำยามอาทิตย์อัสดงแล้ว แต่เธอกลับรู้สึกว่าแสงตะวันช่างเจิดจ้าสดใสเหลือเกินนับจากวันนี้เป็นต้นไป เธอคงจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่แล้วสินะเวินหร่านสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเดินตรงไปยังรถของตัวเองฟู่จิ่งเฉิงมองดูเธอเดินจากไปโดยไม่มีความอาลัยอาวรณ์เลยแม้แต่น้อย แม้แต่คำลาสักคำก็ไม่เอ่ยกับเขา สัญชาตญาณทำให้เขา

แต่เวินหร่านกลับเกาะติดเขาแน่น หลุดปากออกคำสั่งทันที “คุณยังไม่ได้ช่วยฉันถอดเสื้อผ้าเลยนะ!”ซางเลี่ยรุ่ยหรี่ตาลงทันควันตอนนี้เขาเริ่มสงสัยจริง ๆ แล้วว่าตกลงเธอเมาหรือไม่เมากันแน่?หางคิ้วของเขาเลิกขึ้นเล็กน้อย “คุณแน่ใจนะว่าอยากให้ผมช่วยถอด?”ขนตางอนยาวของเวินหร่านกะพริบไหวอยู่สองสามครั้งริมฝีปากสีแดงระเรื่อเบะออกน้อย ๆ “ไหนคุณเพิ่งบอกว่าฉันเมาไม่ใช่เหรอคะ แล้วจะให้ฉันถอดเสื้อผ้าเองได้ยังไงกันล่ะ?”ลมหายใจของซางเลี่ยรุ่ยสะดุดกึกนัยน์ตาคู่คมจ้องมองเธอเขม็งโดยไม่กะพริบในเวลานี้ ทุกสัดส่วนบนร่างกายของเธอกำลังเย้ายวนชวนหลงใหลไปเสียหมดเขาโอบกระชับเอวคอดกิ่วของเธอไว้ แล้วดึงรั้งร่างของเธอเข้าสู่อ้อมกอดของตัวเองก้มศีรษะลงประกบจุมพิตริมฝีปากสีแดงสดของเธออย่างเอาแต่ใจโดยไม่เปิดโอกาสให้ได้ปฏิเสธซางเลี่ยรุ่ยจูบเธออย่างดุเดือดเร่าร้อน งัดกลีบปากของเธอให้เผยอออกแล้วรุกล้ำกวาดต้อนความหวานตามใจชอบเวินหร่านตั้งรับไม่ทันจนร่างกายเอนหงายหลังลงเรื่อย ๆ ทว่าซางเลี่ยรุ่ยกลับเพิ่มแรงโอบกระชับที่เอวคอดของเธอ บังคับให้ร่างกายของเธอแนบชิดติดกับเขาอย่างไร้ช่องว่างจูบหนักหน่วงยิ่งขึ้นไปอี

เขาถือโอกาสยื่นข้อเสนอแก่เธอ “ถ้าอย่างนั้น... วันหน้าคุณมาอยู่กับผมตลอดเลยดีไหม?”เขาติดใจเธอเข้าเสียแล้วยามไม่เห็นหน้าก็คิดถึง ยามได้พบหน้าก็แทบอยากจะล่อลวงเธอขึ้นเตียงเสียให้ได้สรุปคือ ยามนี้เขาไม่อาจแยกจากเธอได้อีกแล้ว“อยู่กับคุณเหรอคะ?” เวินหร่านร้องเสียงหลงด้วยความตกใจซางเลี่ยรุ่ยพยักหน้ายืนยัน “ใช่ มาเป็นผู้หญิงของผม!”เวินหร่านขวัญผวาไม่น้อยเมื่อวานนี้กว่าเธอจะหย่ากับฟู่จิ่งเฉิงได้ก็ยากเย็นแสนสาหัส แล้วมาวันนี้จะตอบตกลงเป็นผู้หญิงของเขางั้นเหรอ?มิเท่ากับว่าเธอจะไม่มีอิสรภาพเหลือเลยสักนิดหรอกหรือ?เพิ่งจะพ้นจากรังหมาป่า ก็ต้องตกเข้าไปในถ้ำเสืออีกอย่างนั้นหรือ?ยิ่งไปกว่านั้น อย่างน้อยเธอกับฟู่จิ่งเฉิงก็ยังถือว่าเป็นสามีภรรยาตามนิตินัยแล้วกับเขาล่ะนับเป็นอะไร?คนรักที่หลบ ๆ ซ่อน ๆ งั้นเหรอ?หรือว่าเป็นลูกน้องสาวที่ถูกเขาใช้กฎลับกันแน่?หากเธอตอบตกลงเขา ความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองในวันข้างหน้า มีแต่จะยิ่งทำให้เธอพูดออกมายากเย็นยิ่งกว่าเดิม“ไม่ ไม่ได้ค่ะ!” เวินหร่านส่ายหน้าโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยพอกล่าวจบ เธอก็ผลักเขาออก แล้วรีบลงจากเตียงไปอย่างรวดเร็วเธอเด

“แกมีสิทธิ์อะไรมาปฏิเสธ?”ในสายตาของเขา นี่มันเป็นโอกาสที่เขามอบให้เธอชัด ๆ เวินหร่านเป็นลูกนอกกฎหมายที่เกิดจากเมียน้อยของเขาตั้งแต่เล็กจนโตเธอแทบจะถูกเขามองข้ามและเมินเฉยมาโดยตลอดหากมิใช่เพราะเห็นว่ายามนี้เธอยังพอมีคุณค่าให้หลอกใช้ได้อยู่บ้าง เขาก็คงไม่มีทางมาพบเธอเป็นการส่วนตัวเช่นนี้แน่“แม่ใหญ่ของแกยุยงฉันอยู่ตลอดเวลา ให้ไล่พวกแกสองแม่ลูกออกจากตระกูลเวิน! หากไม่ใช่เพราะฉันแบกรับความกดดันเอาไว้ แล้วรั้งพวกแกสองแม่ลูกให้อยู่มาได้จนถึงป่านนี้ แกคิดว่าแกกับแม่ของแกจะมีวันนี้อย่างนั้นหรือ? ตอนนี้แค่เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้ แกยังไม่ยินยอมทำเพื่อพ่ออย่างนั้นหรือ?” เวินจี้หลี่ทั้งโกรธทั้งเคืองเขารู้ดีว่าปกติแล้วตนเองให้ความใส่ใจลูกสาวคนเล็กผู้นี้น้อยมากทว่าหากไร้ซึ่งเขาคอยคุ้มหัวอยู่ พวกเธอสองคนแม่ลูกก็คงถูกขับไล่ออกจากบ้านไปนานแล้วยามนี้พอขอให้เธอช่วยทำเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อตระกูลเวิน กลับแสดงท่าทีไม่อยากทำ มันน่าผิดหวังสำหรับเขาจริง ๆ เวินหร่านไม่ใช่ว่าไม่อยากเสียสละเพื่อตระกูลเวินเธอเพียงแค่ไม่อยากทรยศหักหลังซางเลี่ยรุ่ย และยิ่งไม่อยากช่วยซางลี่รูรับมือกับซางเลี่ย