All Chapters of บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Chapter 271 - Chapter 280

คงไม่ใช่ว่าจะต้องมานั่งข้างซางเลี่ยรุ่ยอีกหรอกนะแบบนั้นมันหมายความว่าอย่างไรกัน?เวินหร่านอดไม่ได้ที่จะหันไปมองหลีลี่ที่อยู่ข้างกาย “ถ้าอย่างนั้นฉันขอสลับที่นั่งกับแกได้ไหม?”หลีลี่ส่ายหน้าปฏิเสธโดยอัตโนมัติ “ไม่เอาด้วยหรอก ฉันกลัวพวกหัวหน้ามาแต่ไหนแต่ไรแล้ว แถมประธานบริหารเข้าถึงยากออกปานนั้น ทำได้แค่ชมอยู่ห่าง ๆ ไม่อาจอาจเอื้อมไปแตะต้องหรอกนะ”เวินหร่าน “...”เดิมทีเธอตั้งใจจะลองขอแลกที่นั่งกับเพื่อนร่วมงานคนอื่นดูอีกครั้งทว่าเพียงพริบตาเดียว ซางเลี่ยรุ่ยก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอเสียแล้วเวินหร่านยังไม่ทันได้เอ่ยปากพูดอะไร ซางเลี่ยรุ่ยก็เบี่ยงตัวเดินผ่านหน้าเธอไป โดยไม่ได้เหลือบมองเธอเลยแม้แต่แวบเดียวเขาเดินตรงไปยังที่นั่งติดหน้าต่างแถวหลังสุด แล้วทรุดตัวลงนั่งทันทีห่างจากเวินหร่านไปเพียงแค่สองที่นั่งเท่านั้นยิ่งไปกว่านั้น ที่นั่งว่างตรงกลางระหว่างพวกเขาก็ไม่มีใครกล้าขึ้นมานั่งอีกด้วยเรือนร่างของเวินหร่านพลันแข็งเกร็งขึ้นมาในทันใด นิ่งชะงักไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวราวกับลมหายใจหยุดหมุนเวียนไปชั่วขณะในนาทีนี้ เธอรู้สึกเพียงว่าซางเลี่ยรุ่ยอยู่ใกล้ชิดกับเธอถึงเพียงนี้

รสชาติของข้าวปั้นอร่อยอย่างน่าประหลาดนอกจากชีสแล้ว ข้างในยังสอดไส้แตงกวาหั่นเส้น ปูอัด และซอส...พอทานหมดไปชิ้นหนึ่ง ซางเลี่ยรุ่ยก็หยิบขึ้นมาอีกชิ้นตอนที่เวินหร่านเดินขึ้นรถบัสมา เธอประจวบเหมาะชนเข้ากับภาพที่ซางเลี่ยรุ่ยกำลังละเลียดกินข้าวปั้นหมูหยองชีสที่เธอทำอย่างละเมียดละไมพอดีเธอถึงกับตะลึงงันไปในทันทีเมื่อกี้เขาเพิ่งจะปฏิเสธไปไม่ใช่หรือไง?ทำไมถึงมาแอบซุ่มกินอยู่ตรงนี้ได้ล่ะ?ซางเลี่ยรุ่ยเองก็คาดไม่ถึงเช่นกันว่าเวินหร่านจะเดินขึ้นรถบัสมาในเวลานี้เขาถึงกับสำลักจนเกือบจะติดคอ“แค่ก ๆ ...”เวินหร่านน้ำใจดี ส่งขวดน้ำแร่ยื่นไปให้เขาขวดหนึ่งนิ้วมืออันเรียวยาวของซางเลี่ยรุ่ยยื่นมารับไว้ ก่อนจะแหงนหน้าดื่มเข้าไปคำใหญ่เพื่อกลืนข้าวปั้นในปากลงคอไปในที่สุดก็ค่อยยังชั่วขึ้นมาก“คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” เวินหร่านเหลือบมองเขา พลางเอ่ยถามเพิ่มอีกคำถามหนึ่งกลับพบว่า หูทั้งสองข้างของซางเลี่ยรุ่ยขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัดเธอเบิกตากว้างด้วยความอัศจรรย์ใจบอสใหญ่ก็รู้จักเขินจนหน้าแดงกับเขาด้วยเหรอเนี่ย?เดิมทีคิดว่าตัวเองคงตาพร่ามองผิดไปทว่าพอเพ่งมองดูดี ๆ อีกครั้ง กลับ

หลีลี่กลอกตาบน “แกตาบอดหรือไงกัน ชัดเจนขนาดนี้ยังมองไม่ออกอีกเหรอ?”เวินหร่าน “แกเข้าใจผิดไปเองหรือเปล่า? ผู้จัดการเจียงเพิ่งจะมารับตำแหน่งใหม่ เขาก็ดีกับทุกคนนั่นแหละ...”คงไม่ใช่แค่เพราะผู้จัดการเจียงช่วยเธอยกกระเป๋าเดินทางเที่ยวเดียว แล้วจะเหมาว่าเขาแอบชอบเธอหรอกนะ?หลีลี่เอ่ยเตือนสติ “แกไม่ได้สังเกตสายตาที่ผู้จัดการเจียงใช้มองแกเมื่อกี้เลยหรือไง มันไม่เหมือนที่มองคนอื่นเลยสักนิด”เวินหร่าน “...”เธอไม่ได้สังเกตจริง ๆ นั่นแหละหลีลี่ส่งสายตากรุ้มกริ่มให้เธอ “เดิมทีแกก็เป็นตัวท็อปอยู่แล้ว มีคนมาตามจีบมันก็ปกติปะ! ยิ่งตอนนี้หย่ากลับมาเป็นโสดแล้วด้วย เริ่มพิจารณารักครั้งใหม่ได้แล้วนะ!”ทว่าเวินหร่านกลับส่ายหน้า “รักครั้งใหม่อะไรกันล่ะ? ฉันตกลงกับฟู่จิ่งเฉิงไว้แล้วว่าจะยังไม่เปิดเผยเรื่องหย่าร้างตอนนี้”นั่นหมายความว่า ในระยะเวลาหนึ่งปีนี้ ในสายตาของคนนอก เธอยังคงมีสถานะแต่งงานแล้วอยู่นั่นเองหลีลี่เอ่ยแนะนำ “ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มมองหาคนที่เหมาะสมไว้ก่อนได้เลย พอครบหนึ่งปีก็แต่งงานใหม่ไปเลย ให้ฟู่จิ่งเฉิงอกแตกตายไปเลย!”เวินหร่านสีหน้าเรียบเฉย “ตอนนี้ฉันยังไม่ได้คิดเรื่องแต่งงาน

เวินหร่านอดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจผู้ชายคนนี้บ้าไปแล้วหรือเปล่าเนี่ย?ก่อนหน้านี้แอบกุมมือเธอยังไม่พอ คราวนี้กลับลูบไล้ขึ้นมาถึงเรียวขาของเธอเนี่ยนะ!ภายนอกเธอดูสงบนิ่งเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นทว่าความจริงภายในใจกลับกัดฟันกรอดด้วยความโกรธแค้นถึงขั้นอยากจะหยิบแก้วน้ำผลไม้ข้างมือสาดใส่หน้าเขาไปตรง ๆ เสียให้รู้แล้วรู้รอดแต่เมื่อพิจารณาว่ามีคนอยู่มากมาย ณ ที่แห่งนี้สุดท้ายจึงทำได้เพียงแสร้งทำเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นหากเธอเกิดพรวดพราดลุกขึ้นมาโวยวายชี้หน้าตราหน้าว่าซางเลี่ยรุ่ยลวนลามเธอ คนอื่นก็มีแต่จะคิดว่าเธอเป็นฝ่ายอ่อยเสียมากกว่าเพราะอย่างไรเสียฐานะของพวกเขาก็ต่างกันฟ้ากับดิน ไม่มีทางที่ใครจะเชื่อคำพูดของเธออย่างแน่นอนเวินหร่านสะกดกลั้นความรู้สึกเอาไว้เงียบ ๆ เธอไขว่ห้างเปลี่ยนท่าโดยไม่ให้เป็นที่สังเกต พร้อมกับขยับเรือนกายไปทางข้างๆ อีกเล็กน้อยสลัดหลุดจากการก่อกวนของเขาได้อย่างแยบยลทว่าผ่านไปได้ไม่นาน ซางเลี่ยรุ่ยก็ขยับตัวตามเขยิบเข้ามาทางฝั่งเธออีกครั้งมือเรียวยาวของเขาถือดีสอดคืบคลานเข้ามาใต้ชายกระโปรงของเธออีกรอบเรือนร่างของเวินหร่านเกร

เวินหร่านไม่อยากมีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับเขาอีกต่อไปยิ่งไปกว่านั้น อาการป่วยของเธอเมื่อครู่ก็เพิ่งถูกเขายั่วเย้ากวนอารมณ์ขึ้นมา และยามนี้ก็ยังไม่ได้จางหายไปอย่างสิ้นเชิงใบหน้าจิ้มลิ้มฉายแววเย็นชา เอ่ยคำพูดด้วยความเหินห่างเฉยชา “ประธานซาง นึกไม่ถึงเลยนะคะว่าจะมาเจอคุณอยู่ที่นี่ด้วย?”เมื่อเห็นท่าทีของเธอที่แทบอยากจะวิ่งหนีไปให้พ้น ๆ คิ้วของซางเลี่ยรุ่ยก็ขมวดเกร็งเข้าหากันจนเป็นปมแน่นแววตาของเขาฉายประกายไอเย็นยะเยือก “ประธานซางอย่างนั้นเหรอ? ตอนที่อยู่บนเตียงก่อนหน้านี้ คุณไม่ได้เรียกผมแบบนี้นี่?”ใบหน้าสวยของเวินหร่านปรากฏรอยความกระดากอายและอับอายขึ้นวูบหนึ่งตอนที่อยู่บนเตียงก่อนหน้านี้ ไม่ใช่ว่าเธอถูกเขาบีบบังคับหรอกเหรอ?แบบนั้นจะเอามายึดเป็นจริงเป็นจังได้ด้วยเหรอ?เธอพยายามออกแรงสะบัดข้อมือออกจากการจับกุมของชายหนุ่ม ทว่ากลับไม่สามารถหลุดพ้นจากพันธนาการของเขาได้เลยซางเลี่ยรุ่ยยิ่งเพิ่มแรงบีบข้อมือของเธอแน่นขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความมืดมน“พูดสิ!”เขาเอ่ยปากสั่งด้วยเสียงทุ้มต่ำเวินหร่านมองดูสีหน้าเครียดตึงของชายหนุ่ม ก็รู้ได้ทันทีว่าซางเลี่ยรุ่ยกำลังโมโหทว่าเธอเองก็ไม่