All Chapters of บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Chapter 281 - Chapter 290

เวินหร่านปฏิเสธออกมาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยยามนี้เธอเพียงต้องการหนีไปให้พ้นจากตรงนี้เท่านั้นเมื่อเห็นหญิงสาวในอ้อมกอดพยายามดิ้นรนอย่างสุดชีวิต ใบหน้าหล่อเหลาของซางเลี่ยรุ่ยก็พลันตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้งเธอไม่อยากสัมผัสใกล้ชิดกับเขาถึงเพียงนี้เลยหรือ?“กรี๊ด!”เวินหร่านร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อจู่ ๆ ร่างของเธอก็ถูกเขาอุ้มลอยขึ้นเหนือพื้นซางเลี่ยรุ่ยเม้มริมฝีปากบางแน่นเขาอุ้มเธอขึ้นมาแล้วย่างเท้าก้าวยาว ๆ ไปข้างหน้าทันทีเวินหร่านไม่รู้ว่าเขาคิดจะทำอะไรกันแน่หัวใจของเธอแขวนความตื่นตระหนกอยู่บนเส้นด้าย“คุณจะพาฉันไปไหน? ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะคะ” เธอส่งเสียงร้องตะโกนลั่น“ถ้าเธอไม่กลัวคนอื่นมาเห็น จะร้องให้ดังกว่านี้อีกหน่อยก็ได้นะ” เสียงทุ้มต่ำของซางเลี่ยรุ่ยแฝงแววคุกคามชนิดที่ไม่ยอมให้ปฏิเสธแม้เวินหร่านจะตื่นตระหนก แต่ก็พลันเงียบเสียงลงทันทีเรื่องที่เธอกับฟู่จิ่งเฉิงหย่าขาดกันนั้นยังไม่สามารถเปิดเผยได้ในตอนนี้ในสายตาของคนอื่น เธอยังคงอยู่ในสถานะ “แต่งงานแล้ว”หากมีใครมาเห็นเธอพัวพันกับบอสใหญ่เช่นนี้ ไม่เท่ากับถูกสงสัยว่ามีพฤติกรรมไม่เหมาะสมหรอกเหรอ?ทั้งที่มีส

เวินหร่านเบิกตากว้างขึ้นมาทันใดนี่เขาคิดจะฉวยโอกาสกอบโกยเอาผลประโยชน์หรือไร?“คุณ... ฉวยโอกาสข่มขู่ฉันเหรอคะ?” เธอส่งเสียงร้องโวยวายด้วยความแค้นเคืองนัยน์ตาของซางเลี่ยรุ่ยทอดแสงเข้มคล้ำลงเขาจ้องมองใบหน้าหมดจดซาบซ่านที่ยามนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อประหนึ่งคนเมาสุราของเธอหัวใจพลันเร่งจังหวะเต้นระรัวขึ้นเรื่อย ๆ เขาเดาทางได้แล้วว่า การที่เวินหร่านมีท่าทีผิดปกติและเป็นฝ่ายเอ่ยปากเรียกร้องเรื่องอย่างว่าจากเขาก่อนเช่นนี้น่าจะเป็นเพราะโรคฮิสทีเรียของเธอกำเริบขึ้นมาแน่ ๆ หากเขาไม่ฉวยโอกาสนี้ใช้ประโยชน์ เกรงว่าเธอคงยากที่จะยอมก้าวผ่านเส้นแบ่งนี้ไปได้“คุณจะไม่ทำก็ได้นี่?”ซางเลี่ยรุ่ยไม่ได้ปฏิเสธ ตรงกันข้ามเขากลับเอ่ยประโยคนั้นแนบชิดใบหูเธอด้วยน้ำเสียงแฝงเจตนาร้ายอยู่หลายส่วนเวินหร่านกำหมัดแน่นด้วยความเจ็บแค้นใจผู้ชายคนนี้มันจะเกินไปแล้วทั้งที่รู้เต็มอกว่ายามนี้เธอทนอั้นไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่ยอมเป็นฝ่ายเอ่ยปากอ้อนวอนเขาหรอกทว่าเขากลับฉวยโอกาสนี้ยื่นข้อเสนอเสียอย่างนั้นเธอไม่มีวันยอมเป็นผู้หญิงของเขาเด็ดขาดเธอเพียงแค่อยากทำกับเขาแค่ครั้งนี้ เพื่อกดข่มอาการโรคฮ

เวินหร่านเกือบจะหลุดเสียงครางเสียงต่ำออกมาอีกรอบหลีลี่กำชับด้วยความหวังดี “แกก็ระวังหน่อยสิ...”เวินหร่านพยายามสะกดข่มอารมณ์อย่างสุดชีวิต “อืม ฉันรู้แล้ว”สัมผัสจูบของซางเลี่ยรุ่ยยังคงดำเนินไปอย่างไม่หยุดยั้งประหนึ่งหมาป่าหิวโหยที่ยังคงเรียกร้องอยากได้มากกว่านี้เธอขยุ้มคอเสื้อเชิ้ตตรงหน้าอกของเขาไว้แน่น เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีเสียงผิดปกติใด ๆ เล็ดลอดออกไปอีกหลีลี่ “สัญญาณตรงนี้ไม่ค่อยดีเลย ไว้เดี๋ยวฉันปีนขึ้นไปบนเขาแล้วสัญญาณคงแย่กว่าเดิม คืนนี้อาจจะติดต่อกับแกไม่ได้แล้วนะ”เวินหร่านรีบตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว “โอเค ฉันรู้แล้ว... อ๊ะ...”ทว่าเธอก็ยังคงอดทนไว้ไม่ไหว หลุดเสียงครางแผ่วหวานออกมาอีกจนได้“เสียงอะไรน่ะ?”คราวนี้หลีลี่ได้ยินอย่างชัดเจนเต็มสองหูลมหายใจของเวินหร่านติดขัดเกร็งตึงขึ้นมาทันใดละล่ำละลักรีบอธิบาย “มะ ไม่มีอะไร...”หลีลี่ยังคงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ “แต่ว่า...”ทำไมเธอถึงรู้สึกว่ามันเหมือนเสียงเวลาทำเรื่องอย่างว่าอยู่เลยล่ะ?หรือว่าเวินหร่านกำลังทำเรื่องอย่างว่ากับผู้ชายอยู่จริง ๆ ?คงไม่ใช่หรอกมั้ง?“ลี่ลี่ ฉันมีธุระพอดี แค่นี้ก่อนนะ”เวินหร่

เรือนร่างของเวินหร่านพลันชะงักค้างไปในทันทีใบหน้าหมดจดซับสีแดงระเรื่อด้วยความอับอายอย่างไม่อาจหักห้าม“ฉัน... ฉันกลับไปนอนที่โรงแรมดีกว่าค่ะ”การจะมานอนร่วมเตียงกับเขาที่นี่มันคือเรื่องอะไรกัน?อย่างไรเสียเรื่องอย่างว่าก็ทำไปหมดแล้ว จะมาทำเรื่องซ้ำซ้อนให้วุ่นวายอีกทำไม?ซางเลี่ยรุ่ยมองดูสีหน้าเขินอายเคอะเขินของเธอ ช่องท้องส่วนล่างก็พลันหดเกร็งตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้งเขาดึงตัวเธอให้ล้มตัวลงนอนบนเตียงไปด้วยกันชายหนุ่มตระกองกอดเรือนร่างที่แข็งเกร็งของเธอจากทางด้านหลังอย่างอ่อนโยน “คนก็ตกเป็นของผมแล้ว นอนด้วยกันแค่นี้ยังจะอายอีกเหรอ?”เวินหร่านฟังคำพูดตรงไปตรงมาอย่างไร้การปิดบังของเขา ใบหน้าทั้งใบก็พลันลุกโชนร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีเธอเอ่ยโต้แย้งกลับไปตามสัญชาตญาณ “ใครเป็นของคุณกัน? ฉันเป็นของตัวฉันเองต่างหาก!”ซางเลี่ยรุ่ยหัวเราะในลำคอด้วยน้ำเสียงแผ่วต่ำ “ทำกันไปตั้งกี่ครั้งแล้ว คุณยังจะไม่ใช่ผู้หญิงของผมอยู่อีกเหรอ?”สีหน้าของเวินหร่านแข็งเกร็งขึ้นมาเล็กน้อยเรื่องราวบางเรื่อง ยามที่ยังคลุมเครือสลัวรางก็ยังพอจะแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ได้ทว่าเมื่อเยื่อกระดาษหน้าต่างแผ่นนั้นถูกท

หัวใจของเวินหร่านพลันสั่นสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่งเธอไม่ใช่เด็กสาวผู้ไร้เดียงสาอีกต่อไปแล้วย่อมเข้าใจดีว่าการที่ซางเลี่ยรุ่ยจู่ ๆ ก็เอ่ยปากชวนเธอไปที่บ้านของเขาหมายความว่าอย่างไรไม่มีทางเป็นแค่เรื่องง่าย ๆ อย่างการมอบยารักษาอาการโรคฮิสทีเรียให้เธออย่างบริสุทธิ์ใจแน่นอน“ฉันอยากพักผ่อนสักสองวันค่ะ”เวินหร่านเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอิดโรยและเหนื่อยล้าเล็กน้อยเมื่อวานนี้ทำเรื่องอย่างว่ากับเขาไปถึงสามรอบ แทบจะถูกสูบเรี่ยวแรงจนแห้งเหี่ยวไปหมดแล้วหากคืนวันพรุ่งนี้ยังต้องมาลุยต่ออีก มีหรือร่างกายของเธอจะรับไหว?เวินหร่านกระแทกปิดประตูรถลงอย่างใส่อารมณ์ แล้วก้าวเท้าเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองอีกเลย...เมื่อกลับถึงบ้านและเพิ่งอาบน้ำเสร็จเธอก็ได้รับข้อความจากฟู่จิ่งเฉิงส่งมาว่า【พรุ่งนี้หลังเลิกงาน ผมจะไปรับคุณ!】เวินหร่านชะงักเกร็งไปครู่หนึ่งแทบคิดว่าตัวเองตาพร่ามองผิดไปฟู่จิ่งเฉิงเนี่ยนะ ถึงขั้นเป็นฝ่ายเสนอว่าจะมารอรับเธอหลังเลิกงานเอง?ต้องรู้ก่อนนะว่า ช่วงเวลาที่พวกเขาแต่งงานกันมานานปีกว่า ในฐานะสามี เขาไม่เคยขับรถมารับเธอหลังเลิกงานเลยแม้แต่ครั้งเดียวยามนี้หย่าขาดกัน