All Chapters of บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Chapter 301 - Chapter 310

“คุณไม่ไปทำงานเหรอคะ?” เวินหร่านเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจซางเลี่ยรุ่ย “ผมไม่มีกางเกงในเปลี่ยน!”เวินหร่าน “...”ผู้ชายรักสะอาดระดับเขานั้น การจะให้ใส่กางเกงในตัวเดิมติดต่อกันสองวัน ย่อมเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อย่างสิ้นเชิงมุมปากของเธอพลันกระตุกยิบ ๆ ก่อนจะช่วยเสนอแนะด้วยความหวังดี “ถ้าอย่างนั้นคุณลองให้ลูกน้องเอามาส่งให้ดีไหมคะ? หรือไม่ก็... ไม่ต้องใส่”เพียงแต่ประโยคหลังสุดนั้น เธอเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาชัดเจนว่ากำลังรู้สึกผิดอยู่เต็มอกสายตาของซางเลี่ยรุ่ยทอดมองมาอย่างลึกล้ำ “หรือไม่ก็อะไรนะ?”เวินหร่านทำใจกล้ากัดฟันฝืนยิ้ม “หรือไม่คุณก็สวมกางเกงขายาวไปเลย ไม่จำเป็นต้องใส่กางเกงในหรอกค่ะ...”ทว่าในตอนที่เธอเอ่ยประโยคนี้ออกมา เธอกลับรู้สึกราวกับมีการเปลี่ยนแปลงตรงบริเวณแกนกลางลำตัวของเขา?เวินหร่านเบิกตากว้างจนแทบกลมโตในฉับพลันเขาคนนี้ช่าง...“ยังคิดว่าผมไม่จำเป็นต้องใส่กางเกงในอยู่อีกไหม?” ซางเลี่ยรุ่ยจ้องมองเธอด้วยสายตาลึกล้ำศีรษะของเวินหร่านส่ายพรึ่บพั่บราวกับกลองป๋องแป๋งในทันใดเธอไหนเลยจะไปคาดคิดว่าเขาจะเกิดอารมณ์ขึ้นมาได้ทุกเมื่อขนาดนี้“ถ้าอย่างนั้น..

เดิมทีนี่เป็นเพียงเรื่องราวระหว่างเธอกับฟู่จิ่งเฉิงเท่านั้นแต่ด้วยความฉุนเฉียวและเซ้าซี้ของซางเลี่ยรุ่ย เธอจึงจำใจต้องตอบไปตามความจริงเพื่อตัดปัญหาไม่ให้เขาคอยรังควานเธอไม่เลิกราซางเลี่ยรุ่ยหรี่ตาลงเล็กน้อยที่แท้เมื่อคืนเธอก็แค่ยอมร่วมเดินทางกลับบ้านใหญ่เป็นเพื่อนฟู่จิ่งเฉิงเท่านั้นดูท่าแล้วคงเป็นเขาที่เข้าใจผิดไปเองพวกเขาสองคนคงไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งอะไรกันในคืนนั้นทว่าการที่ยอมเดินทางกลับบ้านใหญ่เคียงข้างฟู่จิ่งเฉิงได้ ย่อมเป็นสิ่งยืนยันว่าความสัมพันธ์ในฐานะสามีภรรยาของทั้งคู่ยังคงราบรื่นดีอยู่อย่างน้อยที่สุด ณ ตอนนี้ ก็ยังคงไร้วี่แววแผนการหย่าร้างความรู้สึกกลุ้มใจพลันก่อตัวขึ้นในอกของเขาอีกหน“คุณยังไม่อยากหย่ากับเขาอีกเหรอ?” ซางเลี่ยรุ่ยเอ่ยถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธออย่างไม่คลาดสายตาเวินหร่านชะงักงันไปในทันใดนึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะโพล่งเรื่องการหย่าร้างขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยหรือว่าเขาจะแอบจับสังเกตอะไรบางอย่างได้แล้วอย่างนั้นเหรอ?ทว่าเธอกับฟู่จิ่งเฉิงได้เซ็นสัญญาเก็บรักษาความลับไว้ด้วยกันย่อมไม่อาจเอ่ยความจริงให้เขาฟังได้โดยเด็ดขาด“ฉันกับ

ชีวิตการแต่งงานที่ล้มเหลวช่วงนั้น เธอไม่อยากหยิบยกขึ้นมาพูดถึงอีกจริง ๆ เวินหร่านยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายรูปบ้านไว้หลายมุม เตรียมจะติดต่อผ่านนายหน้าเพื่อลงประกาศขายยามกลับมาถึงบ้าน สายของฟู่จิ่งเฉิงก็โทรสวนกลับมาพอดี“ฮัลโหล...”เวินหร่านกดรับสายเดิมทีคิดว่าฟู่จิ่งเฉิงโทรกลับมาเพราะเห็นสายที่เธอติดต่อไปก่อนหน้านี้นึกไม่ถึงเลยว่าฟู่จิ่งเฉิงพอรับสายก็เอ่ยปากคาดคั้นเธอทันที “วันนี้คุณกลับไปที่บ้านมาใช่ไหม?”เวินหร่านชะงักไปครู่หนึ่งพอตั้งสติได้ถึงรู้ว่าบ้านที่เขาพูดถึง หมายถึงเรือนหอที่เคยใช้ชีวิตร่วมกันหลังแต่งงาน“อืม คุณจะมา...” ขนของของคุณออกไปเมื่อไหร่?เธอยังไม่ทันได้ถามต้อน ฟู่จิ่งเฉิงก็เอ่ยขัดขึ้นเสียก่อน “คุณเคยเข้าไปในห้องผมใช่ไหม?”เวินหร่าน “ฉันเคยเข้าไปในห้องคุณจริง ๆ ...”ทว่านั่นก็แค่เข้าไปถ่ายรูป เพื่อจะได้นำบ้านหลังนี้ไปลงประกาศขายทิ้งเท่านั้นน้ำเสียงของฟู่จิ่งเฉิงเจือความร้อนรนขึ้นมาทันใด “คุณเห็นผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งในลิ้นชักผมไหม?”เวินหร่านฉงนใจ “ผ้าเช็ดหน้าอะไร?”ฟู่จิ่งเฉิง “ก็ผ้าเช็ดหน้าลายหมีเจ็ดสีผืนนั้นไง...”ผ้าเช็ดหน้าลายหมีเจ็ดสี?อย่าบอกนะว่าเ

บริกรเอ่ยตอบกลับมาว่าเป็นสุภาพบุรุษนามสกุลเจียงท่านหนึ่งหลีลี่โพล่งขึ้นมาทันควัน “ชื่อเจียงฮ่าวใช่ไหมคะ?”บริกรนึกทบทวนชั่วครู่ “รู้สึกว่าลายเซ็นในใบเสร็จจะเป็นชื่อนี้นะครับ”หลีลี่รีบส่งสายตาสื่อความหมายให้เวินหร่านทันที “ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าเจียงฮ่าวต้องมีใจให้แก? ดูท่าเมื่อกี้เขาคงอยู่แถว ๆ นี้ แถมยังช่วยจ่ายค่าอาหารให้เรียบร้อยแล้วด้วย”เวินหร่าน “...”ในใจของเธออดสงสัยขึ้นมาไม่ได้เป็นเจียงฮ่าวที่ช่วยพวกเธอจ่ายเงินจริง ๆ อย่างนั้นหรือ?ทำไมในหัวของเธอถึงกลับนึกถึงใบหน้าของอีกคนหนึ่งขึ้นมาแทนเสียอย่างนั้น?“คนที่ช่วยพวกเราจ่ายเงิน ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนเหรอคะ?” เวินหร่านเอ่ยถามขึ้นมาฉับพลันบริกรตอบ “อยู่ที่ห้องส่วนตัววีไอพีชั้นบนครับ”เวินหร่านรีบผุดลุกขึ้นยืน แล้ววิ่งตรงไปยังชั้นบนทันทีบอกไม่ถูกเหมือนกันว่าเพราะเหตุใดบางทีอาจเพียงเพื่อพิสูจน์ข้อสันนิษฐานลึก ๆ ในใจของตัวเองให้กระจ่างชัดเท่านั้น“หร่านหร่าน แกจะไปหาเจียงฮ่าวเพื่อขอบคุณเขาต่อหน้าเหรอ?” หลีลี่รีบก้าวเท้าตามมาพลางเอ่ยถาม“อืม” เวินหร่านตอบรับเบา ๆ คำหนึ่งด้วยสีหน้าราบเรียบยามเดินมาถึงหน้าประตูห้องส่วนตั

เวินหร่านไม่เข้าใจเลยสักนิด มันก็แค่กำไลวงเดียวไม่ใช่เหรอ?ต่อให้จะเป็นสมบัติประจำตระกูลซางจริง แต่ฟู่ตานฉิงจำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจขนาดนั้นเชียวหรือว่าซางเลี่ยรุ่ยจะมอบมันให้ใคร?ตระกูลซางออกจะร่ำรวยและมีหน้ามีตาใหญ่โต ถึงจะเป็นสมบัติประจำตระกูล ก็คงไม่ถึงขั้นตระหนี่ถี่เหนียวจนไม่กล้ามอบให้คนอื่นหรอกมั้งขณะกำลังครุ่นคิด น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์พลันดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของเธอ “มาได้ยังไง?”เวินหร่านหมุนตัวกลับไปมองด้วยความประหลาดใจ เห็นซางเลี่ยรุ่ยกำลังก้าวเท้าเข้ามาในห้องทำงานประธานพอดี“ฉันเอากำไลมาคืนให้คุณค่ะ...”ในใจของเธอนึกฉงนสงสัยเมื่อครู่นี้เขาไม่ได้เดินสวนกับฟู่ตานฉิงตรงหน้าประตูห้องหรอกหรือ?“ของที่ผมให้ไปแล้ว ไม่เคยมีคำว่ารับคืน!”ซางเลี่ยรุ่ยเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเผด็จการทว่าซ่อนความอ่อนโยนเอาไว้ภายใน“แต่ว่า... อื้อ...”เวินหร่านกำลังจะเอ่ยปากแย้ง ทว่าริมฝีปากสีแดงระเรื่อกลับถูกริมฝีปากอันร้อนผ่าวของเขาปิดสนิทลงเสียก่อนกว่าเธอจะทันรู้สึกตัว ลิ้นอันทรงพลังเผด็จการของเขาก็ดุนเปิดไรฟัน แล้วแทรกซึมเข้ามาสัมผัสความหวานล้ำภายในช่องป