All Chapters of บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Chapter 291 - Chapter 300

เจียงฮ่าวเป็นคนสายตาดีมาโดยตลอด เพียงมองปราดเดียวก็จำได้ทันทีว่าคนที่นั่งอยู่บนเบาะคนขับของรถมายบัคคือฟู่จิ่งเฉิงสีหน้าของซางเลี่ยรุ่ยยิ่งย่ำแย่มืดมนลงไปอีกเขาหันขวับกลับมา ถลึงสายตาดุร้ายจ้องมองอีกฝ่ายทว่าเจียงฮ่าวกลับยังไม่ทันตั้งสติถึงภัยร้าย ยังคงพึมพำพูดต่อตามใจคิด “คุณชายฟู่คนนี้หาตัวจับยากจริง ๆ นะครับเนี่ย? วันนี้เขาถึงขั้นขับรถมารับเวินหร่านหลังเลิกงานเลยเหรอครับ? ดูท่าความสัมพันธ์ของสามีภรรยาคู่นี้จะยังรักกันหวานชื่นดีอยู่นะครับ...”ทันทีที่สิ้นเสียงประโยคสุดท้าย เขาก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ความกดอากาศรอบตัวพลันดิ่งลงเหว มืดมนน่ากลัวขึ้นมาหลายส่วนซางเลี่ยรุ่ยเม้มริมฝีปากบางแน่น เอ่ยด้วยน้ำเสียงแฝงแวบแห่งการเตือนภัย “นายว่างมากนักหรือไง? ทางฝั่งแอฟริกามีโรงงานเปิดใหม่แห่งหนึ่งกำลังขาดคนดูแล ฉันว่าย้ายนายไปที่นั่นน่าจะเหมาะดี”เจียงฮ่าวถึงเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าตนเองพูดจาผิดหูเสียแล้วฉิบหายแล้ว!เขาลืมไปได้อย่างไรกันว่า ตอนนี้บอสกับเวินหร่านมีความสัมพันธ์กันอย่างไร?เขาจึงรีบเปลี่ยนคำพูดโดยพลัน “ผมไม่ว่างเลยครับ ไม่ว่างเลย! ตอนนี้ผมจะรีบไปเอารถเดี๋ยวนี้เลยครับ”...

“เธอคงยังไม่รู้สินะ? ท่านผู้อาวุโสเปลี่ยนพินัยกรรมใหม่แล้ว และเลือกฟู่จิ่งเฉิงเป็นผู้สืบทอดตระกูลฟู่คนใหม่แล้ว”เวินหร่านเพียงแต่ผงกศีรษะรับเบา ๆ อย่างเรียบเฉย “ค่ะ”ซูมู่ชิงเฝ้าจับจ้องปฏิกิริยาของเธออย่างไม่คลาดสายตากลับรู้สึกว่าท่าทีของเธอนั้นเย็นชาผิดคาดเกินไปราวกับว่าเรื่องนี้ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับตัวเธอเลยแม้แต่น้อย“เธอไม่ควรจะดีใจแทนจิ่งเฉิงหรอกเหรอ?” เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัยเวินหร่านเพียงแต่หันหน้ามา แล้วเอ่ยย้อนประชดประชันกลับไป “ฉันว่าคุณควรจะเสียใจแทนสามีของคุณมากกว่านะคะ!”คำพูดประโยคนี้ของเธอ เท่ากับเป็นการเตือนสติอีกฝ่ายไปในตัวว่า ฟู่จิ้งซิวต่างหากคือสามีของเธอฟู่จิ่งเฉิงได้ประโยชน์ นั่นก็หมายความว่าฟู่จิ้งซิวต้องเป็นฝ่ายสูญเสียผลประโยชน์ในฐานะภรรยาของฟู่จิ้งซิว เธอไม่รู้สึกเสียใจแทนสามีของตัวเอง แต่กลับมาร่วมยินดีกับสามีของคนอื่นเนี่ยนะ?นี่มันไม่ออกนอกหน้าเกินไปหน่อยหรืออย่างไร?ซูมู่ชิงเกือบจะจุกอกตายด้วยความโมโหสีหน้าดูแย่ยิ่งกว่ากลืนแมลงวันตายลงท้องเสียอีก...ระหว่างทางกลับ เวินหร่านไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมาเลยแม้แต่คำเดียวฟู่จิ่งเฉิงช้อนสา

“คุณจะทำอะไรน่ะ? อย่าเพิ่ง!”ซางเลี่ยรุ่ยจ้องมองเธอด้วยสายตาลึกล้ำแน่วแน่ “ก็คุณเป็นคนบอกเองไม่ใช่หรือ ว่าเข้ามาข้างในค่อยจูบ?”เวินหร่านถึงกับพูดไม่ออกนั่นมันเป็นแค่แผนแก้ขัดเฉพาะหน้าของเธอเมื่อครู่นี้ต่างหากเล่า?ถ้าเธอไม่พูดออกไปแบบนั้น เขาจะยอมตามเธอเข้ามาในห้องหรืออย่างไร?ทว่าในเมื่อเอ่ยปากพูดออกไปแล้ว จะคืนคำพูดตอนนี้ก็คงไม่ได้“แค่จูบ อย่างเดียวใช่ไหมคะ?”เวินหร่านสบตากับดวงตาลึกล้ำของชายหนุ่มพลางเอ่ยถามลองเชิงเกรงเหลือเกินว่าเขาคิดจะทำอะไรล้ำเส้นไปมากกว่านี้สายตาของซางเลี่ยรุ่ยทอดมองลงมาอย่างลึกซึ้ง ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินรดใบหน้าของเธอ “หรือว่าคุณอยากจะทำเรื่องอย่างอื่นด้วยล่ะ?”เวินหร่านย่อมไม่ได้อยากทำแน่นอนทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยปากแย้งประมวลคำปฏิเสธ จูบของซางเลี่ยรุ่ยก็ประทับทาบลงมาเสียแล้ว“ฉันไม่ อื้อ...”เวินหร่านพยายามสะกดข่มความปรารถนาที่จะผลักใบหน้าหล่อเหลาของเขาออกห่าง ปล่อยให้เขาบดจูบเธออยู่ชั่วครู่กลิ่นอายความเป็นชายอันเข้มข้นที่คุ้นเคย แผ่ซ่านเข้ามาครอบงำทั้งการรับรสและการรับสัมผัสของเธออย่างรวดเร็วซางเลี่ยรุ่ยจูบอย่างบ้าคลั่งและดิ่งลึกในห

เธอทำได้เพียงยอมรับไปตามน้ำ “ค่ะ”เฉิงหว่านอี๋อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากเตือน “แต่งงานแต่งการไปแล้ว มีเรื่องอะไรก็รู้จักฟังสามีบ้าง อย่าเอาแต่ใจเหมือนเด็ก ๆ ! ฉันได้ยินมาว่าคุณชายใหญ่ตระกูลฟู่ร่างกายไม่ค่อยดี ไม่ช้าก็เร็วทุกอย่างของตระกูลฟู่ก็ต้องตกเป็นของจิ่งเฉิง แกได้แต่งกับเขานับว่าโชคดีแค่ไหนแล้ว...”เรียวคิ้วสวยของเวินหร่านขมวดแน่นทุกถ้อยคำของเฉิงหว่านอี๋ล้วนแสดงออกราวกับว่า การที่เธอได้แต่งงานกับฟู่จิ่งเฉิงนั้นเป็นเรื่องที่เธอได้กำไรมหาศาลโดยไม่แยแสหรือสนใจแม้แต่น้อยว่า เหตุผลแท้จริงที่ลูกสาวอย่างเธอต้องแยกกันอยู่กับสามีคืออะไรอย่างไรเสีย ทุกอย่างก็เป็นความผิดของเธอทั้งสิ้นขอแค่เธอรู้จักยอม ๆ ลูกเขยสุดรักสุดห่วงของแม่ก็พอ“แม่คะ แม่รู้ได้ยังไงว่าหนูย้ายมาอยู่ที่นี่?” เวินหร่านเอ่ยปากขัดขึ้นมาเรื่องที่เธออยู่ที่ไหนหลังหย่า แม้แต่ฟู่จิ่งเฉิงก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำแล้วเฉิงหว่านอี๋ผู้เป็นแม่ไปรู้เรื่องนี้มาจากไหนกัน?“ก็ฉัน... ฟังมาจากพ่อของแกไม่ใช่หรือไง?” ดวงตาของเฉิงหว่านอี๋ฉายแวววูบวาบ ก่อนจะอ้ำอึ้งตอบกลับมาเวินหร่านยิ่งรู้สึกประหลาดใจมากกว่าเดิม “พ่อของหนู?”ต้องรู้ไว้ด้

เวินหร่านยังคงนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้นโดยไม่เคลื่อนไหวไปไหน และไม่ได้หันไปมองเขาทำเพียงเอ่ยเสียงเรียบ “ดึกมากแล้ว คุณกลับไปเถอะ”แต่ก่อนซางเลี่ยรุ่ยรู้เพียงแค่ว่าเธอเป็นลูกนอกกฎหมายของตระกูลเวินทว่านึกไม่ถึงเลยว่าแม้แต่แม่แท้ ๆ ของเธอเอง ก็ยังไม่รักลูกสาวคนนี้ถึงเพียงนี้หลายปีมานี้สถานการณ์ของเธอในตระกูลเวิน คงต้องยากลำบากมากเป็นแน่ซางเลี่ยรุ่ยทอดตัวนั่งลงข้างกายเธอ พร้อมกับตบไหล่ตัวเองเบา ๆ “ผมจะอยู่เป็นเพื่อนคุณเอง ยืมไหล่ผมพิงได้นะ”เขารู้ดีว่าแม้เวินหร่านจะไล่แม่ของเธอไปได้ แต่ในใจของเธอจะต้องเจ็บปวดมากอย่างแน่นอนเวินหร่านไม่ได้เอนกายพิงไหล่เขา ทำเพียงเม้มริมฝีปากเล็กน้อย “ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงจะเศร้าใจมาก แต่ตอนนี้ฉันกลับพบว่า นอกจากความว่างเปล่าหม่นหมองในใจแล้ว ฉันก็ไม่ได้รู้สึกอะไรอีกเลย”คงเป็นเพราะชินชาเสียแล้วกับการถูกทำร้ายจิตใจเช่นนี้แววตาของซางเลี่ยรุ่ยทอประกายลึกล้ำ “มีคำกล่าวที่ว่า หากไม่หวัง ก็ไม่ผิดหวัง! ดูท่าในใจคุณคงไม่ได้หลงเหลือความหวังใด ๆ อยู่อีกแล้วสินะ”เวินหร่านชะงักไปครู่หนึ่งนึกไม่ถึงเลยว่า ตัวเธอเองจะสิ้นหวังต่อเฉิงหว่านอี๋ถึงเพียงนี้แล้วหรือ