All Chapters of บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Chapter 311 - Chapter 320

สายโทรศัพท์ของฉินเยว่เชาโทรเข้ามาอีกครั้ง“เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย? คืนนี้ฉันฉลองกลับมาโสดสนิททั้งที ทำไมนายไม่มา? หรือว่าไม่เห็นฉันเป็นเพื่อนแล้ว?”เดิมทีซางเลี่ยรุ่ยตั้งใจจะตอบกลับไปว่า ต่อให้เทวดาฟ้าดินที่ไหนมาหาคืนนี้ก็ไม่มีประโยชน์ทั้งนั้น เขาก็อยากจะเดตกับเวินหร่านเท่านั้นแต่พอได้ยินประโยคแรกของอีกฝ่ายเข้า เขาก็อดชะงักไปไม่ได้ “เมื่อกี้นายบอกว่าอะไรนะ กลับมาโสด?”ฉินเยว่เชาเอ่ยอวดความดีความชอบด้วยความลำพองใจ “ในที่สุดวันนี้กูก็หย่ากับเวินฉีสำเร็จแล้วโวย!”ตอนนี้เขาเป็นหนุ่มโสดขนานแท้อย่างเต็มตัวแล้วซางเลี่ยรุ่ยได้ยินดังนั้นก็พลอยดีใจขึ้นมาทันที “นายหย่าแล้วงั้นเหรอ?”ฉินเยว่เชา “ใช่สิ ศาลเพิ่งพิพากษาตัดสินวันนี้เลย! เห้ยพวก ฉันได้รับอิสรภาพคืนกลับมาแล้ว! คืนนี้จะมาฉลองให้ฉันหน่อยไหม?”ซางเลี่ยรุ่ยตอบกลับโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย “ไม่ไป!”ฉินเยว่เชาแทบจะโมโหจนสำลักลมหายใจ“นายทำแบบนี้กับเพื่อนเนี่ยนะ? เรื่องใหญ่สำคัญขนาดที่ฉันกลับมาโสดทั้งทียังจะไม่มาอีกเหรอ?”ซางเลี่ยรุ่ยส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ “นายน่ะกลับมาโสดแล้ว แต่ฉันกำลังจะพ้นจากความโสดแล้วต่างหาก อย่ามาขัดจังหวะความสุขของ

“อื้อ อื้อ...”เวินหร่านถูกเขาจูบจนเนื้อตัวอ่อนปวกเปียกแทบจะหายใจไม่ทันอยู่แล้วซางเลี่ยรุ่ยผละจากริมฝีปากนุ่ม เปลี่ยนมาจู่โจมซอกคอขาวผ่องของเธอแทนมือหนาของเขาซุกซนลูบไล้ไปทั่วเรือนร่าง“ปล่อยฉันนะ...”เวินหร่านเอื้อมมือไปคว้ามือใหญ่ที่กำลังลูบไล้ไปทั่วของเขา พร้อมกับปฏิเสธตามสัญชาตญาณ“ปล่อยได้นะ ถอดเสื้อผ้าเองแล้วขึ้นไปนั่งบนโต๊ะอาหารสิ” จู่ ๆ ซางเลี่ยรุ่ยเอ่ยกระซิบต่ำด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเวินหร่านเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อนี่เขาไม่ได้ล้อเล่นว่าจะกินเธอจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย?กินแบบไหนกัน?ให้เธอนอนลงบนโต๊ะอาหารแล้วกินงั้นเหรอ?พูดตามตรง พวกเขายังไม่เคยมีอะไรกันบนโต๊ะอาหารมาก่อนเลย“คุณอย่าทำแบบนี้เลยค่ะ กลับห้องกันเถอะ อย่าทำตรงนี้เลย...”เวินหร่านรับไม่ได้กับการมีอะไรกับเขาบนโต๊ะอาหารทว่าซางเลี่ยรุ่ยกลับดื้อรั้นยืนกรานไม่ยอม“ไม่ได้! เมื่อกี้คุณอิ่มคนเดียวแล้ว แต่ผมยังไม่ได้กินเลย เร็ว ขึ้นไปนั่ง!”เขารู้สึกหิวโหยจนแทบคลั่งหลายวันนี้เขาไม่ได้แตะต้องตัวเธอเลยฟ้าดินเท่านั้นที่รู้ว่าเขาคิดถึงเธอมากแค่ไหนเขาฝันถึงเธออยู่ทุกค่ำคืนแทบอยากจะอยู่ติดกับเธอตลอด

เวินหร่านตื่นขึ้นมาอีกครั้งซางเลี่ยรุ่ยไม่อยู่บนเตียงเสียแล้วสภาพแวดล้อมรอบตัวที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตา ทำให้เธอนึกขึ้นมาได้ในวูบหนึ่งว่านี่ไม่ใช่บ้านของเธอ แต่เป็นคฤหาสน์ของซางเลี่ยรุ่ยต่างหากเมื่อคืนนี้พวกเขาสองคน... มีอะไรกันอีกแล้ว...เวินหร่านนวดขมับเบา ๆ ด้วยความปวดหัวตุบ ๆ รู้สึกนึกเสียใจในการตามใจตัวเองเมื่อคืนทำไมพอต้องเผชิญกับการยั่วยวนครั้งแล้วครั้งเล่าของซางเลี่ยรุ่ย เธอถึงหักห้ามใจตัวเองไม่ได้ทุกทีนะ?ทั้งที่รู้ดีว่าผู้ชายคนนี้คือบอสของเธอ และพวกเขาก็ไม่ควรมีความสัมพันธ์แบบนี้กันแต่ก็ยังคงเปิดโอกาสให้เขาครั้งแล้วครั้งเล่า จนปล่อยให้เขาได้ใจอยู่เรื่อยเธอขาดผู้ชายขนาดนั้นเชียวหรือ?หรืออาจเป็นเพราะหลังแต่งงานเธอขาดเรื่องเซ็กส์มาเป็นเวลานาน ความต้องการในด้านนั้นจึงถูกกดทับเอาไว้ยามนี้พอรอยร้าวถูกเปิดออกเป็นรูโหว่แล้วก็เหมือนกับเขื่อนแตกที่พังทลายลงมา ไม่มีทางกดทับมันลงไปได้อีกแล้วเวินหร่านจัดการล้างหน้าแปรงฟันอย่างรวดเร็ว เตรียมตัวจะรีบหนีกลับใครจะรู้ว่าพอเดินลงมาชั้นล่าง ก็บังเอิญชนเข้ากับซางเลี่ยรุ่ยเข้าพอดีเขากำลังรับอาหารเช้าจากหน้าประตูที่ทางโร

เธอเติบโตมาในตระกูลเวินตั้งแต่เด็กได้เห็นผู้หญิงมากมายที่ต้องคอยพึ่งพาอาศัยผู้ชายไม่ว่าจะเป็นคนที่มีหน้าตางดงาม หรือมีดีกรีการศึกษาสูงส่งเพียงใดท้ายที่สุดแล้วก็ไม่มีใครได้พบจุดจบที่ดีเลยสักคนผู้หญิงเรายังคงต้องพึ่งพาตัวเองเป็นหลักการฝากชีวิตไว้กับผู้ชายไม่มีทางยั่งยืนไปได้ตลอดรอดฝั่งหรอกหากวันใดวันหนึ่งผู้ชายเกิดทิ้งขึ้นมา ก็อาจจะสูญเสียความสามารถในการใช้ชีวิตต่อไปซางเลี่ยรุ่ยหรี่ตาลงเล็กน้อยอดไม่ได้ที่จะมองหญิงสาวด้วยความรู้สึกชื่นชมและทึ่งในตัวเธอขึ้นมาใหม่ก่อนหน้านี้ตอนที่ได้ยินเธอบอกว่ายินดีเป็นแค่คู่นอนกับเขา ไม่ยอมเป็นแฟนหรือภรรยาในใจของเขารู้สึกหงุดหงิดอยู่ไม่น้อยนึกว่าเธอไม่ได้ชอบเขา แค่คิดจะใช้บริการเขาฟรี ๆ เสียอีกแต่พอได้ฟังคำอธิบายเพิ่มเติมของเธอแล้ว ถึงได้รู้ว่าแท้จริงแล้วเธอก็แค่ต้องการรักษาความเป็นตัวของตัวเองเอาไว้เท่านั้นผู้หญิงที่เขาหมายตาไว้ ไม่เหมือนผู้หญิงทั่วไปจริง ๆ ด้วยสินะ“คุณคิดดีแล้วแน่นะ?”ซางเลี่ยรุ่ยมองช้อนสบตาเธอด้วยแววตาล้ำลึกเวินหร่าน “ค่ะ”ซางเลี่ยรุ่ยยกมือขึ้นลูบไล้พวงแก้มสวยของเธอแววตาทอประกายความลึกซึ้งและมุ่งมั่นตั

ทรายที่นี่ละเอียดและนุ่มมากเหยียบลงไปใต้ฝ่าเท้าแล้วรู้สึกสบายเป็นอย่างยิ่ง“เอามาสิ!”อยู่ ๆ ซางเลี่ยรุ่ยก็ยื่นมือข้างหนึ่งมาตรงหน้าเธอเวินหร่านมองอย่างสงสัย “ทำอะไรคะ?”ซางเลี่ยรุ่ย “ผมถือรองเท้าให้”เวินหร่านกำลังลังเลอยู่ว่าจะรบกวนเขาดีไหม ซางเลี่ยรุ่ยก็ชิงหยิบรองเท้าของเธอไปถือไว้เสียแล้วเขาถอดรองเท้าของตัวเองออกเช่นกัน แล้วถือมันไว้ในมือด้วยเหตุนี้ ทั้งสองคนจึงเดินเคียงคู่กันไปข้างหน้า ทิ้งรอยเท้าไว้ยาวเหยียดบนผืนทรายสายลมทะเลพัดผ่านเส้นผมของเวินหร่านเรือนผมยาวสลวยปลิวไสวไปตามแรงลมซางเลี่ยรุ่ยที่เดินอยู่ข้าง ๆ เกือบจะมองจนเคลิ้มตามไปเลยทีเดียวเดิมทีเวินหร่านกำลังมองทัศนียภาพท้องทะเลกว้างใหญ่จู่ ๆ ก็รู้สึกได้ถึงสายตาร้อนแรงคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยความรุกเร้าตกลงมาบนตัวเธอเธอหันไปมองตามสัญชาตญาณและก็ได้เห็นว่าซางเลี่ยรุ่ยกำลังจ้องมองมาที่เธอด้วยแววตารุ่มร้อน“คุณมองฉันแบบนั้นทำไมเนี่ย?” เวินหร่านเอ่ยถามด้วยความระแวดระวังสายตาแบบที่เขากำลังมองอยู่ ราวกับจะกลืนกินเธอลงไปทั้งตัวเสียให้ได้จู่ ๆ ซางเลี่ยรุ่ยก็ช้อนตัวอุ้มเธอขึ้นมาในท่าเจ้าสาวอย่างกะทันหัน“ไปท