All Chapters of บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Chapter 431 - Chapter 440

“เวินหร่าน เดี๋ยวนี้กล้าคิดจะลงมือกับฉันแล้วงั้นเหรอ?”เสิ่นอ้าวหลันถลึงตามองเธอด้วยแววตาดุดันมุมปากของเวินหร่านยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา “ฉันกลัวมือตัวเองจะเปื้อนต่างหาก!”เสิ่นอ้าวหลันโมโหจนแทบจะช็อกคาที่เวินฉีฉวยโอกาสก้าวขึ้นมาทำทีเป็นปกป้องอยู่หน้าเสิ่นอ้าวหลัน“เวินหร่าน แกพูดจากับแม่ฉันแบบนี้ได้ยังไง?”เวินหร่านเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “ที่นี่ไม่ใช่บ้านตระกูลเวิน! ไม่ใช่ที่ที่พวกเธอจะมากร่างได้!”พูดจบเธอก็หันไปมองผู้จัดการที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พร้อมกับยื่นบัตรธนาคารของตัวเองออกไป “คุณผู้จัดการจ้วงใช่ไหมคะ? ชุดนี้ฉันเอาค่ะ!”ผู้จัดการรีบพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มเอาอกเอาใจ “ครับ ท่านประธาน!”เวินหร่านสะบัดผมยาวของตัวเองเบา ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองสองแม่ลูกเสิ่นอ้าวหลันและเวินฉี “ต่อไปร้านของเราไม่ต้อนรับสองคนนี้!”“ค่ะ!”“เวินหร่าน กล้านักนะ!”เวินฉีโกรธจนใบหน้าบิดเบี้ยวส่งเสียงตะคอกออกมาเสียงดังเสิ่นอ้าวหลันโกรธแค้นเสียจนแทบจะใช้สายตาคว้านเนื้อเธอลึกเป็นรูทว่าผู้จัดการจ้วงกลับเรียก รปภ. มาเชิญสองแม่ลูกออกไปจากร้านของพวกเขาเรียบร้อยแล้วหลังจากนั้นไม่นานเวินหร่านก็เ

“นี่มันอะไร?”เวินฉีหยิบทะเบียนหย่าเล่มนั้นขึ้นมาเปิดดูสีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง“ทะเบียนหย่าของนายกับเวินหร่านเหรอ?”ฟู่จิ่งเฉิงจ้องมองเธอ “ฉันหย่ากับเธอแล้ว ตอนนี้จะบอกเบาะแสของเจ้าของผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นได้หรือยัง”เวินฉีมองทะเบียนหย่าในมือด้วยความไม่อยากจะเชื่อรวดเร็วขนาดนี้เลยเหรอเนี่ยเขากับเวินหร่านหย่ากันเร็วกว่าที่คิดไว้ขนาดนี้จริง ๆ งั้นเหรอ?ในเมื่อตอนนี้ฟู่จิ่งเฉิงก็เป็นทายาทตระกูลฟู่แล้ว เวินหร่านยังจะตัดใจหย่ากับเขาลงอีกเหรอ?อย่างน้อยที่สุดเวินฉีก็คนหนึ่งล่ะที่ไม่เชื่อเธออดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าทะเบียนหย่าเล่มนี้เป็นของปลอมเวินฉีเอ่ยท้วงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “นายหลอกฉันใช่ไหมล่ะ? ทะเบียนหย่าเล่มนี้เป็นของปลอมใช่ไหม?”ฟู่จิ่งเฉิงหุบยิ้มทันที ใบหน้าพลันถมึงทึงลงทันที “ถ้าเธอไม่เชื่อ ก็ไปให้คนช่วยเช็กที่สำนักงานทะเบียนราษฎร์ดูสิ!”เวินฉีชะงักงันไปคำพูดประโยคนี้ของเขาก็เท่ากับเป็นการยืนยันว่าทะเบียนหย่านี้เป็นของจริงหรือว่าเขากับเวินหร่านจะหย่ากันจริง ๆ แล้ว?“นายไม่ต้องการเวินหร่านแล้วจริง ๆ เหรอ?”เวินฉีอดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีใจขึ้นมาหากทะเบียนหย่าเล่มนี้เ

ตอนที่เธอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นเวลาเที่ยงวันเข้าไปแล้วเวินหร่านรู้สึกราวกับว่าร่างกายทั้งร่างเพิ่งถูกรถบรรทุกทับมาอย่างไรอย่างนั้น ทั้งระบมทั้งปวดร้าวไปหมดเธอพยุงตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างยากลำบาก ใช้มือประคองเอวที่ปวดเมื่อยเดินลงจากเตียงจากนั้นก็หยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวที่วางอยู่ข้างเตียงมาสวมใส่ แล้วเดินเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าแปรงฟันตอนที่ซางเลี่ยรุ่ยเดินเข้ามา ก็เห็นเวินหร่านสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขายืนแปรงฟันอยู่ข้างอ่างล้างหน้าพอดีมุมปากของเขาอดไม่ได้ที่จะกระตุกยิ้มขึ้น ก้าวขายาว ๆ ตรงเข้าไปหาเธอโอบกอดรอบเอวบางที่บอบบางจนแทบจะกำรอบได้จากด้านหลัง กลิ่นอายความเป็นชายที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเขาโอบล้อมเธอไว้ทุกทิศทางเวินหร่านสะดุ้งสุดตัวการกระทำในการแปรงฟันชะงักงันลงทันทีเขาทำแบบนี้แล้วเธอจะแปรงฟันต่อได้ยังไงกันเล่า?“ให้ช่วยแปรงให้ไหม?”ซางเลี่ยรุ่ยใช้มือซ้อนทับมือข้างที่ถือแปรงสีฟันของเธอจากด้านหลัง แล้วเอ่ยถามเบา ๆ ที่ข้างหูใบหน้าสวยของเวินหร่านขึ้นสีแดงก่ำส่ายหัวปฏิเสธทันที “ไม่ต้องค่ะ ฉันทำเองได้!”ซางเลี่ยรุ่ยไม่ได้ยอมปล่อยมือ ซ้ำยังช่วยเธอแปรงฟันต่อจากด้า

เปลือกตาของเวินหร่านกระตุกวูบคาดไม่ถึงเลยว่าเขาจะตีความไปในทิศทางนั้นได้เพื่อป้องกันไม่ให้เขาเข้าใจผิด เธอยื่นมือหมายจะแย่งคืนทันที “เอาคืนมาค่ะ!”“ของที่ให้แล้ว มีเหตุผลอะไรต้องเอาคืนล่ะ” แววตาของซางเลี่ยรุ่ยมีรอยยิ้มเจือจางพาดผ่านเวินหร่านถลึงตาใส่เขาอย่างขัดเคือง “ใครบอกว่าเข็มขัดเส้นนี้ซื้อให้คุณกันล่ะ?”เมื่อคืนเธอไม่มีโอกาสแม้แต่จะยื่นมันให้เขากับมือเสียด้วยซ้ำต้องเป็นตอนที่เธอหลับแล้วเขาแอบหยิบไปเองแน่ ๆ ซางเลี่ยรุ่ยหรี่ตามองเธอ “ไม่ให้ผมแล้ว หรือว่าคุณคิดจะเอาไปให้ผู้ชายคนอื่น?”เวินหร่าน “ยังไงก็ไม่ได้ให้คุณก็แล้วกัน”ซางเลี่ยรุ่ย “งั้นของขวัญวันเกิดของผมล่ะ?”เวินหร่านส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ “คุณเป็นคนพูดเองไม่ใช่เหรอคะว่าฉันคือของขวัญวันเกิดของคุณน่ะ!”เมื่อคืนเขากินเธอทั้งคืนเลยไม่ใช่หรือไงของขวัญวันเกิดชิ้นนี้ เขาคงจะพอใจแล้วสินะ?ซางเลี่ยรุ่ยมองจ้องนัยน์ตาของเธอ “นอกเหนือจากนี้ล่ะ?”เวินหร่านเบะริมฝีปากสีแดงระเรื่อผู้ชายคนนี้นี่โลภมากจริง ๆ เลยนะเธออดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นยืน แล้วโน้มตัวไปประทับริมฝีปากเบา ๆ บนกลีบปากบางของเขา สัมผัสแผ่วเบาราวกับแมลงปอแตะ

ตอนที่เวินหร่านมาถึงบริษัท ก็สังเกตเห็นว่าเพื่อนร่วมงานทุกคนต่างพากันมองมาที่เธอด้วยสายตาแปลก ๆ เธอเดินเข้าห้องทำงานของตัวเองด้วยความงุนงงก่อนจะพบว่าบนโต๊ะทำงานของเธอมีช่อดอกกุหลาบสีแดงสดช่อใหญ่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นวางอยู่“ดอกกุหลาบช่อนี้ของใครกัน?”จังหวะที่เฉินเฉียนเฉียนเดินผ่านมาพอดี เวินหร่านจึงรีบเอ่ยปากเรียกเพื่อซักถาม“ก็ต้องเป็นของพี่เวินอยู่แล้วสิคะ” เฉินเฉียนเฉียนพูดด้วยรอยยิ้ม “เมื่อครู่พนักงานจัดส่งพิเศษของร้าน onlylove เอามาส่งค่ะ ฉันช่วยบอกทางไปห้องทำงานของพี่ให้ เขาเลยวางดอกไม้ไว้แล้วก็รีบกลับไปเลยน่ะค่ะ”เวินหร่านชะงักไปส่งให้เธออย่างนั้นเหรอ?เธอเดินกลับไปสำรวจช่อกุหลาบนั้นอย่างละเอียดอีกรอบไม่มีการ์ดอวยพรใบเล็ก ๆ และไม่มีการลงชื่อผู้ส่งใด ๆ ทั้งสิ้นเดาไม่ออกเลยสักนิดว่าใครเป็นคนส่งมาเฉินเฉียนเฉียนทำหน้าตาอิจฉาริษยา “onlylove เชียวนะคะเนี่ย! ทั้งเปย์ทั้งโรแมนติกสุด ๆ ไปเลย สามีของพี่เวินนี่ดีกับพี่จริง ๆ เลยนะคะ!”เวินหร่านรู้จักร้านดอกไม้ onlylove ดีร้านขายดอกไม้ที่แพงที่สุดในเมืองเหล่ามหาเศรษฐีและคุณชายไฮโซในแวดวงสังคมชั้นสูงต่างเลือกใช้บริการร้านนี