All Chapters of บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Chapter 551 - Chapter 556

ซางเลี่ยรุ่ยพยักหน้า “แน่นอนสิ! ชอบไหม?”คืนนี้เป็นเดตแรกอย่างเป็นทางการของพวกเขาการที่เขาจะมอบดอกกุหลาบให้เธอสักช่อจึงเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลอยู่แล้วเวินหร่านโอบอุ้มช่อกุหลาบนั้นไว้ “ชอบน่ะก็ชอบอยู่นะคะ แต่ครั้งหน้าคุณไม่ต้องให้อีกได้ไหมคะ?”ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ไม่ชอบดอกไม้เธอเองก็เช่นกันทว่าความชอบก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องได้ครอบครองเหมือนอย่างที่เธอยอมตกลงมาเดตกับซางเลี่ยรุ่ยในคืนนี้ ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะลงเอยด้วยกัน เมื่อพิจารณาจากความสัมพันธ์ของพวกเขาสองคนในตอนนี้ การที่เขามอบดอกกุหลาบให้เธอจึงดูไม่เหมาะสมเท่าไรนักเธอจะรับไว้ก็ไม่เหมาะ ครั้นจะไม่รับเลยก็คงไม่ดีเช่นกันเวินหร่านกอดช่อกุหลาบนั้นเอาไว้โดยไม่พูดอะไรต่อรถหรูแล่นตรงไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่องขึ้นทางยกระดับ แล้วเคลื่อนผ่านด่านทางด่วนส่วนจุดหมายปลายทางว่าจะขับไปที่ไหนนั้น เวินหร่านไม่ได้เอ่ยปากถาม และก็ไม่อาจรู้ได้เลยเธอเพียงแต่นั่งอยู่บนรถ แล้วย้อนคิดถึงเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับซางเลี่ยรุ่ยอย่างจริงจังระหว่างพวกเขาสองคน ยังพอจะมีความเป็นไปได้ที่จะพัฒนาไปมากกว่านี้อีกไหมกระทั่งรู้สึกต

พอกล่าวจบ เขาก็เดินผละออกไปเวินหร่านลงจากเตียงไปจัดการล้างหน้าล้างตาไม่นานก็เดินลงชั้นล่างมายังห้องอาหารซางเลี่ยรุ่ยนั่งรอเธออยู่ตรงนั้นจริง ๆ “วันนี้ยังต้องไปทำงานที่ฉินซื่ออีกไหม?”ดวงตาล้ำลึกราวกับห้วงเหวสีดำสนิทของเขาจดจ้องมาที่เธอพลางเอ่ยถาม“ค่ะ”เวินหร่านพยักหน้ารับ ขณะที่ยังคงจัดการกับอาหารเช้าตรงหน้าซางเลี่ยรุ่ยเอ่ยถามด้วยความห่วงใยต่อ “ทำงานที่นั่นราบรื่นดีไหม?”เวินหร่านยังคงทานอาหารเช้าอยู่“ก็โอเคดีนะคะ!”เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยโดยไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่า สายตาที่ซางเลี่ยรุ่ยใช้มองเธอในยามนี้ร้อนแรงเพียงใดทันใดนั้น มือเรียวสวยของเธอก็ถูกเขากุมเอาไว้แน่น“ถ้าคุณทำงานที่นั่นแล้วไม่มีความสุข มาหาผมได้ทุกเมื่อเลยนะ!”ในที่สุดเวินหร่านก็เงยหน้าขึ้นมองเขาชั่วขณะที่สายตาประสานกัน เธอได้เห็นความจริงใจที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาของเขาสิ่งที่เขาพูด ล้วนมาจากใจจริงทั้งสิ้น“ขอบคุณนะคะ แต่ฉันคิดว่าตอนนี้คงยังไม่จำเป็นหรอกค่ะ”เพราะที่ฉินซื่อ มีฉินเยว่เชาคอยคุ้มครองดูแลเธออยู่แล้วอย่างน้อยในตอนนี้ก็ยังถือว่าไม่ได้แย่เลยยิ่งไปกว่านั้น เธอรู้ดีว่าเหตุผลที่ซา

เขาเห็นเวินหร่านได้ในทันทีที่สายตาทอดผ่านทว่าเขากลับไม่ได้เอ่ยทักทายเธอและไม่ได้ประสานสายตากับเธอเหมือนเช่นแต่ก่อนกระทั่งเบือนสายตามามองเธอเพิ่มอีกสักแวบหนึ่ง ก็ยังไม่มีเลยด้วยซ้ำหากจะบอกว่าภายในใจของเวินหร่านไม่ได้รู้สึกเคว้งคว้างผิดหวังเลยแม้แต่น้อย ก็คงจะเป็นไปไม่ได้ทว่าเธอเป็นคนเอ่ยปากปฏิเสธเขาเองกับปากเป็นคนยืนกรานว่าจะไม่ขอคบหากับเขาแล้วยามนี้ เธอจะมีสิทธิ์อะไรไปนึกแง่งอนเขาเล่า?เวินหร่านลอบถอนหายใจยาว ก่อนจะชักสายตากลับมาซางเลี่ยรุ่ยพร้อมด้วยกลุ่มคนที่อยู่ข้างกายเดินตรงเข้ามาทางพวกเธอแล้วคนเหล่านั้นต่างทยอยเอ่ยทักทายฉินเยว่เชาอย่างเป็นกันเองหลังจากนั่งลงพักผ่อน กลุ่มคนเหล่านี้ก็เริ่มเปิดฉากพูดคุยเจรจาธุรกิจกันลูกค้าที่ฉินเยว่เชานัดเวินหร่านมาพบในวันนี้ ก็ปะปนอยู่ในกลุ่มคนเหล่านี้ด้วยเช่นกันเขาเริ่มเปิดบทสนทนาพูดคุยกับลูกค้ารายนั้นอย่างเป็นทางการส่วนเวินหร่านก็คอยยืนเคียงข้างพวกเขาตลอดเวลาทว่าเธอสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวอย่างเห็นได้ชัดเพราะซางเลี่ยรุ่ยกำลังนั่งอยู่ห่างจากพวกเธอไปไม่ไกลนักแสงแดดฉายกระทบใบหน้าของเขา โครงหน้าที่ล้ำลึกงดงามนั้น ยิ่งเพิ