All Chapters of บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Chapter 421 - Chapter 430

ฟู่ตานฉิงเบะปากลงเล็กน้อยก่อนจะรีบเอ่ยปลอบใจตัวเองในใจอย่างรวดเร็วอย่างน้อยข้อมูลที่ซางเลี่ยรุ่ยเผยออกมานั้น...เขายังจีบไม่ติด!“ตราบใดที่คุณยังจีบเธอไม่ติด แสดงว่าฉันก็ยังมีโอกาส!”ริมฝีปากสีแดงของฟู่ตานฉิงยกยิ้มขึ้น “ฉันกล้าเดิมพันเลยว่า มีเพียงฉันเท่านั้นที่เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับคุณ”ชายหนุ่มในสังคมชั้นสูง ยามเลือกคู่ครองล้วนให้ความสำคัญกับการจับมือของสองตระกูลใหญ่เพื่อเกื้อหนุนกันและกันหากเขายินยอมเลือกเธอ ย่อมกลายเป็นกำลังอันยิ่งใหญ่ที่ช่วยส่งเสริมเขาได้อย่างแน่นอนหญิงสาวเพียบพร้อมทั้งตระกูล รูปร่างหน้าตา และทรัพย์สินอย่างเธอ ถือเป็นตัวเลือกสะใภ้ที่บรรดาตระกูลใหญ่ต่างปรารถนาอยากได้ตัวมากที่สุดซางเลี่ยรุ่ยไม่มีทางมองไม่เห็นคุณค่าในตัวเธอได้เลยซางเลี่ยรุ่ยตวัดสายตาเย็นชาปรายมองเธอแวบหนึ่ง มุมปากเหยียดยิ้มหยันด้วยความเหยียดหยาม “คุณหนูฟู่ การมีความมั่นใจในตัวเองเป็นเรื่องที่ดี แต่หากมั่นใจมากเกินไป มันก็กลายเป็นความทะนงตนหลงตัวเอง ซึ่งผมไม่เคยมีความรู้สึกดี ๆ ให้กับผู้หญิงที่ทะนงตนหลงตัวเองเลยสักนิด”สีหน้าของฟู่ตานฉิงพลันย่ำแย่ลงทันตา “ฉัน...”เธอยังไม่ทันไ

การชดเชยตามคำขอของเธอสักข้อหนึ่งย่อมเป็นสิ่งที่สมควรทำเวินหร่านสบตาเธอตรง ๆ ก่อนจะเอ่ยตอบกลับ “พูดกันตามตรงนะคะ หนูก็เกลียดคุณมากเหมือนกัน! คราวก่อนหากไม่ใช่เพราะคลังเลือดของโรงพยาบาลไม่มีเลือดสำรองกรุ๊ปเดียวกับคุณ หนูก็คงไม่มีทางบริจาคเลือดให้คุณเด็ดขาด! คุณก็คิดซะว่าถือซะว่าฉันใจบุญสุนทาน บริจาคให้ฟรี ๆ ก็แล้วกันค่ะ”คำพูดของเธอ กลับทำให้เสิ่นอ้าวหลันต้องมองเธอใหม่อีกสองสามหนที่ผ่านมาเสิ่นอ้าวหลันดูแคลนเวินหร่าน ลูกสาวที่เกิดจากเมียน้อยคนนี้มาโดยตลอดคิดว่าเวินหร่านก็คงจะมักมากโลภมากเหมือนกับเฉิงหว่านอี๋แม่ของเธอแน่ ๆ ยามนี้เธอมอบโอกาสให้อีกฝ่ายเอ่ยปากแท้ ๆ ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ต้องการอะไรเลยเสียอย่างนั้นทว่าเสิ่นอ้าวหลันกลับไม่ได้คิดว่าเวินหร่านจะไม่ต้องการสิ่งใดจริง ๆ ในสายตาของเธอ การที่เวินหร่านปากบอกว่าไม่เอา แท้จริงแล้วคืออยากได้มากกว่าเดิมต่างหากแล้วเธอจะยอมมอบโอกาสนั้นให้อีกฝ่ายได้อย่างไรกัน?เสิ่นอ้าวหลันหยิบเช็คที่เซ็นรายละเอียดเรียบร้อยนานแล้วออกมา ยื่นส่งให้เธอ“นี่คือสิ่งที่แกสมควรได้รับ”เวินหร่านไม่ได้ปรายตามองเลยแม้แต่แวบเดียว“แม่ใหญ่คะ นี่คุณกำลังดูถู

ซางเลี่ยรุ่ยไม่ได้ตอบคำถามนี้ของเธอ เพียงแต่นัยน์ตาก็จ้องมองเรือนผมยาวอันเปียกชื้นของเธอตาไม่วางตาคิ้วของเขาอดที่จะขมวดเข้าหากันไม่ได้ “ทำไมไม่เป่าผมล่ะ?”เวินหร่านชะงักไปเล็กน้อย “ลืมค่ะ”ซางเลี่ยรุ่ยพินิจพิเคราะห์มองเธอในยามนี้ยามเพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ ๆ ผิวพรรณของเธอยิ่งดูผุดผาดขาวเนียนชุ่มชื้นชุดกระโปรงยาวสีดำบางบนเรือนร่าง ขับเน้นทรวดทรงองค์เอวเว้าโค้งได้รูปอันงดงามเย้ายวนลูกกระเดือกของซางเลี่ยรุ่ยกลิ้งขยับขึ้นลงในนัยน์ตาสีดำสนิทพลันบังเกิดกระแสคลื่นใต้น้ำโหมกระหน่ำซัดซ่านไม่อาจจ้องมองต่อไปได้อีกแล้วหากมองต่อไปเขาคงไม่อาจยับยั้งใจจนจับเธอเชือดกลืนลงท้องเป็นแน่“รอผมแป๊บเดียว!”ทิ้งคำพูดไว้เพียงเท่านั้น เขาก็หมุนตัวเดินเข้าห้องน้ำไปทันทีเพียงไม่นานเขาก็ถือไดร์เป่าผมเดินออกมาบอสผู้สูงส่งอยู่เหนือผู้คนในยามปกติ ยามนี้กลับมาช่วยเป่าผมให้เธออย่างใจเย็นเวินหร่านแทบจะคิดว่าตนเองกำลังฝันไปหรือว่าพวกผู้ชายก่อนจะทำเรื่องอย่างว่า มักจะกลายเป็นคนที่อ่อนโยน เอาอกเอาใจ และพูดจาง่ายดายขึ้นเป็นพิเศษกันนะ?ข้างหูเต็มไปด้วยเสียงหึ่ง ๆ ของไดร์เป่าผมเรียวนิ้วของซางเลี่ยรุ่ย

เขาโน้มตัวลงโอบอุ้มเธอขึ้นมาในท่าช้อนตัวจังหวะนั้น เกือบจะทำเอาเธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาทว่าพอเวินหร่านได้กลิ่นอายอันคุ้นเคยบนเรือนกายของเขา คล้ายกับสัมผัสได้ถึงความรู้สึกปลอดภัยบางอย่างเพียงไม่นานก็ปิดตาลง แล้วผล็อยหลับไปอีกครั้งซางเลี่ยรุ่ยมองดูท่าทางว่าง่ายของเธอ มุมปากพลันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มโดยไม่รู้ตัว...วันรุ่งขึ้นยามที่เวินหร่านตื่นขึ้นมา กลับพบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงใหญ่ของซางเลี่ยรุ่ยเสียอย่างนั้นภาพเหตุการณ์เมื่อคืนผุดซ้อนขึ้นมาในหัวเป็นฉาก ๆ เธอผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงในทันทีทั้งที่เมื่อคืนเธอนอนหลับไปบนโซฟาชั้นล่างแท้ ๆ ทำไมตื่นขึ้นมาอีกทีถึงมาอยู่บนเตียงของเขาได้?หรือว่าเป็นซางเลี่ยรุ่ยที่อุ้มเธอขึ้นมา?มีความเป็นไปได้สูงมาก!ขณะกำลังคิดอยู่นั้น ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกเงาร่างสูงใหญ่ของซางเลี่ยรุ่ยปรากฏขึ้นตรงหน้าประตูห้อง“ตื่นแล้วเหรอ? ลงไปทานอาหารเช้าสิ”ต่อข้อเรียกร้องนี้ของเขา เวินหร่านไม่อาจปฏิเสธได้เพราะเธอหิวแล้วจริง ๆ เพียงแต่...บนเรือนร่างของเธอยังคงสวมชุดนอนวาบหวามตัวนั้นอยู่นี่สิหากปรากฏตัวต่อหน้าเขาอย่างโจ่งแจ้งในสภาพนี้ เกิดถูกเขาเข้าใ

ในตอนนั้นเอง เสียงหญิงสาวที่แสนคุ้นเคยพลันดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของพวกเธอ“ชุดกระโปรงตัวที่อยู่บนตัวเธอนั่น ฉันเอาค่ะ”เวินหร่านหันกลับไปมอง...เป็นเวินฉีนั่นเองเธอยื่นมือออกไปชี้ตามจุดต่าง ๆ ในร้านอีกครั้ง “แล้วก็ตัวนี้ ตัวนี้ ตัวนี้... ห่อใส่ถุงให้ฉันทั้งหมดเลยค่ะ”เวินฉีเลือกชุดกระโปรงรวดเดียวสิบกว่าชุด ออกคำสั่งให้พนักงานขายจัดการห่อให้เธอ“คุณหนูเวินคะ คือว่า...”พนักงานขายหญิงจำได้ว่าเธอคือคุณหนูใหญ่ตระกูลเวิน สีหน้าพลันแสดงความลำบากใจออกมาหากเป็นลูกค้าคนอื่น เธอคงก้าวเข้าไปเอ่ยเตือนแล้วว่าชุดกระโปรงตัวนี้มีลูกค้าลองสวมอยู่ก่อนแล้ว ต้องรอจนกว่าลูกค้าคนนั้นจะบอกว่าไม่รับ ถึงจะถึงคิวซื้อได้ทว่าเธอรู้จักนิสัยใจคอของคุณหนูใหญ่เวินดี หากเอ่ยออกไปเช่นนั้น มีหวังโดนด่าเปิงอย่างแน่นอนยิ่งไปกว่านั้น ตัวเธอก็ไม่อาจเอื้อมไปล่วงเกินคุณหนูใหญ่เวินได้เลยสักนิด“อะไรกัน? ฉันบอกให้ห่อใส่ถุงให้ฉัน ยังจะยืนอึ้งอยู่ตรงนั้นทำไมอีก?”เวินฉีถลึงตาใส่เธอทีหนึ่ง ไม่พอใจในท่าทางเชื่องช้านั้นพนักงานขายหญิงทำได้เพียงเดินมาตรงหน้าเวินหร่าน แล้วเอ่ยขอโทษขอโพยเป็นอย่างยิ่ง “ขอโทษด้วยนะคะ ชุ