All Chapters of บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Chapter 441 - Chapter 450

หลังจากเวินหร่านพูดประโยคนี้จบ ก็ไม่มีเสียงตอบรับจากซางเลี่ยรุ่ยอยู่นานสองนานในใจของเธออดที่จะลังเลขึ้นมาไม่ได้หรือว่าแค่คำขอนิด ๆ หน่อย ๆ แค่นี้ เขาก็ยังไม่ยอมตกลงงั้นเหรอ?ผู้ชายคนนี้จำเป็นต้องเผด็จการและเอาแต่ใจขนาดนี้เลยหรือไง?แต่สิ่งที่ทำให้เธอคาดไม่ถึงก็คือ...ซางเลี่ยรุ่ยกลับเอ่ยขึ้นว่า “ดอกไม้อะไร? ผมไม่ได้ส่งดอกไม้ให้คุณสักหน่อย!”นัยน์ตาคู่คมของเขาพลันแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบขึ้นมาในฉับพลันเวินหร่านชะงักงันไปคลื่นความรู้สึกอับอายและประหม่าพรั่งพรูขึ้นมาในก้นบึ้งของหัวใจเธอนึกว่าดอกกุหลาบช่อนั้นเป็นฝีมือของเขาเสียอีกที่แท้เธอก็เข้าใจผิดไปเองหรอกเหรอเนี่ย“เอ่อ ฉันไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ”เวินหร่านรีบหมุนตัวเดินจ้ำอ้าวเข้าไปในห้องพักผ่อนทันที“มีผู้ชายส่งดอกไม้ให้คุณอย่างนั้นเหรอ?”ซางเลี่ยรุ่ยเอ่ยถามขึ้นไล่หลังมาอย่างกะทันหันเวินหร่านรีบส่ายหน้าปฏิเสธพัลวัน “ปะ เปล่าค่ะ...”พอพูดจบเธอก็ไม่กล้าแม้แต่จะชำเลืองมองเขาอีกสักนิดเร่งฝีเท้าเดินหนีออกมาทันทีพอเข้ามาถึงในห้องรับรอง เธอก็เอาแผ่นหลังพิงติดกับประตูห้องเวินหร่านยืนสูดหายใจเข้าลึก ๆ อยู่สองสามครั้งถ

แล้วบรรดาคนเฒ่าคนแก่พวกนี้มีเหตุผลอะไรที่จะต้องมาให้เกียรติเธอด้วยล่ะ?โชคดีที่เธอไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้เลยแม้แต่น้อย“อารุ่ย ฉันจะแนะนำเพื่อนใหม่ให้รู้จักคนหนึ่ง!”ผู้อาวุโสถังที่กำลังยืนทักทายพูดคุยอยู่กับซางเลี่ยรุ่ยเอ่ยขึ้นกะทันหันยังไม่ทันที่เวินหร่านและซางเลี่ยรุ่ยจะได้ตั้งตัว ก็เห็นผู้อาวุโสถังหันหลังกลับไป พร้อมกับโบกมือเรียกจากนั้นเธอก็ได้เห็นฟู่จิ่งเฉิงในชุดสูทสากลเนี๊ยบกริบ ถือแก้วเครื่องดื่มเดินตรงเข้ามาหาพวกเขาเวินหร่านเบิกตากว้างขึ้นในพริบตา เกือบจะคิดว่าตัวเองตาฝาดไปเสียแล้วทำไมฟู่จิ่งเฉิงถึงมาร่วมงานเลี้ยงในคืนนี้ได้ล่ะ?เขากำลังขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาลึกซึ้งมืดครึ้มมองตรงมายังเธอ พร้อมกับสาวเท้าย่างกรายเข้ามาทีละก้าวจนกระทั่งมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา“คุณชายรองตระกูลฟู่ ฟู่จิ่งเฉิง!” ผู้อาวุโสถังแนะนำด้วยท่าทีเป็นกันเอง “ส่วนนี่คือประธานซาง ซางเลี่ยรุ่ย!”เวินหร่านพลันสัมผัสได้ถึงกระแสคลื่นใต้น้ำสองสายที่ปะทะคุกรุ่นกันอยู่บนตัวของคนทั้งสองชายหนุ่มทั้งสองต่างจ้องมองสำรวจประเมินอีกฝ่ายโดยไม่มีใครยอมใครเลยแม้แต่น้อยผ่านไปครู่ใหญ่ ฟู่จิ่งเฉิงถึงได้ยื่นมื

เรื่องพวกนี้ก็ช่างเถอะ แต่เขามักจะนึกอยากจะจูบเธอกลางที่สาธารณะขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ได้พอไม่พอใจอะไรขึ้นมาหน่อยก็จ้องแต่จะฉีกทึ้งชุดของเธอให้ขาดวิ่นเวินหร่านอยากจะตัดขาดความสัมพันธ์นี้ให้มันจบ ๆ ไปเดี๋ยวนี้เสียจริง ๆ ชุดราตรีที่เธอสวมอยู่ถูกซางเลี่ยรุ่ยกระชากจนฉีกขาดเป็นรอยแหว่งไปเสียแล้ว เห็นได้ชัดว่าคงใส่ต่อไม่ได้อีกเวินหร่านจึงทำได้เพียงเดินมุ่งหน้าไปยังห้องรับรองที่ทางงานเลี้ยงจัดเตรียมไว้ให้ณ ที่ตรงนั้นน่าจะมีชุดราตรีสำรองไว้ให้เปลี่ยนในกรณีฉุกเฉินเนื่องจากฝีเท้าของเธอนั้นรีบร้อนจนเกินไป เธอจึงไม่ได้สังเกตเห็นเงาร่างที่เต็มไปด้วยความริษยาและเคียดแค้นตรงมุมมืดเลยแม้แต่น้อยฟู่ตานฉิงบังเอิญเห็นเวินหร่านเดินออกมาจากห้องหนึ่งด้วยสภาพชุดราตรีที่ยุ่งเหยิงไม่เรียบร้อยเธอหยุดฝีเท้าลงทันที พร้อมกับนึกอยากจะแอบสอดส่องดูให้เห็นกับตาว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ไม่นึกเลยว่าภายนอกเวินหร่านจะดูเรียบร้อยอ่อนหวาน แต่เนื้อแท้กลับใจกล้าและสำส่อนถึงเพียงนี้เห็นได้ชัดว่าสามีอย่างฟู่จิ่งเฉิงก็มาร่วมงานเลี้ยงในคืนนี้ด้วยแท้ ๆ แต่เธอกลับกล้าแอบลักลอบมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งลับหลังสามีตัวเองได้ลงคอ

เวินหร่านชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวอย่างอ่อนใจ “ก็ได้ค่ะ ถ้างั้นฉันเชื่อคุณแล้ว โอเคหรือยังคะ?”ฟู่จิ่งเฉิงจ้องมองปฏิกิริยาบนใบหน้าของเธออยากจะอธิบาย ทว่ากลับไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นจากตรงไหนดีจริงอยู่ว่าความสัมพันธ์ในอดีตระหว่างเขากับเวินฉีเคยสร้างบาดแผลและความเจ็บปวดให้แก่เวินหร่านการที่เธอจะยังคลางแคลงใจในตัวเขา เขาก็เข้าใจได้ทว่านับตั้งแต่ที่เขารู้ความจริงว่าเวินฉีไม่ใช่เด็กสาวที่เคยช่วยชีวิตเขาไว้ในตอนนั้นความเอาอกเอาใจและความเอ็นดูที่เคยมีให้เวินฉีก็ไม่มีอยู่อีกต่อไป“ผมกับพี่สาวของคุณตัดขาดกันเรียบร้อยแล้วจริง ๆ วันข้างหน้าจะไม่มีการติดต่อเกี่ยวข้องกันอีกเด็ดขาด”ฟู่จิ่งเฉิงยืนยันหนักแน่นกับเธออีกครั้งทว่าเวินหร่านกลับรู้สึกว่าคำอธิบายของเขาในยามนี้ช่างซ้ำซ้อนไร้ความจำเป็นในเมื่อตอนนี้เธอกับฟู่จิ่งเฉิงก็หย่าขาดจากกันไปแล้วยามนี้เขาจะไปคบหากับผู้หญิงคนไหน เธอไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อยที่น่าขบขันก็คือ...ในยามที่เธอยังแต่งงานกับฟู่จิ่งเฉิง เธอปรารถนาเหลือเกินให้เขามาเอื้อนเอ่ยคำมั่นสัญญาเช่นนี้กับตน ทว่ากลับไม่เคยได้รับโอกาสนั้นเลยสักครั้งมาบัดนี้พวกเขาทั้งสองห

พอตระหนักถึงจุดนี้ได้ เธอกลับลอบถอนหายใจออกมาด้วยความผ่อนคลายหากฟู่จิ่งเฉิงต้องมาเห็นภาพซางเลี่ยรุ่ยจูบเธอด้วยตาตัวเอง ประเมินดูแล้วเขาคงไม่มีทางยอมรามือจากเธอไปแน่เพราะบนโลกใบนี้ คงหาผู้ชายได้ยากยิ่งที่จะยอมรับได้ว่า หากอดีตภรรยาที่ตนเคยดูแคลน จะหาคนใหม่ได้ก่อนตนหลังจากหย่าร้างกันไปแม้ปากเธอจะไม่ยอมรับ ทว่าซางเลี่ยรุ่ยกลับเดาออกแต่แรกแล้วว่า เมื่อครู่เธอเดินสายตามองหาฟู่จิ่งเฉิงอยู่จริง ๆ เธอถึงขั้นหวาดกลัวเพียงนั้นเลยหรือ ยามคิดว่าจะถูก “สามี” บังเอิญมาเห็นพวกเขากำลังจูบกัน?ในใจของเขารู้สึกอึดอัดหนักอึ้งเป็นที่สุดอันที่จริง เหตุผลที่เขาตัดสินใจจูบเธอในงานเลี้ยงสังสรรค์ ก็เพื่อให้ “สามี” ของเธอได้เห็นกับตาตัวเองนั่นเองในเมื่อเวินหร่านยังลังเลไม่ยอมตัดสินใจหย่ากับ “สามี” ของเธอเสียทีเขาก็ทำได้เพียงช่วยเติมเชื้อไฟฝั่ง “สามี” ของเธอให้อีกทางปล่อยให้หมอนั่นได้เห็นภาพเวินหร่านกำลังจูบกับเขาด้วยตาตัวเองเชื่อว่าผู้ชายคนไหนก็คงไม่อาจทนรับการถูกสวมเขาเช่นนี้ได้หรอกทว่าสิ่งที่ทำให้เขาต้องผิดหวังก็คือ...ฟู่จิ่งเฉิงได้ปลีกตัวออกจากงานไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่อาจทราบได้มิเช่น