جميع فصول : الفصل -الفصل 460

ทั้งที่รู้ดีอยู่แล้วว่าก่อนหน้านี้เธอเคยป่วยเป็นโรคฮิสทีเรีย ทำแบบนี้แล้วเธอหักห้ามใจไหวได้อย่างไร?เวินหร่านพยายามสะกดข่มความรู้สึกของตัวเองอย่างสุดชีวิต “ตกลงว่าคุณต้องการจะทำอะไรกันแน่คะ?”ซางเลี่ยรุ่ยจ้องมองใบหน้าทรงไข่ที่ขึ้นสีแดงระเรื่อของเธอ “คืนนี้อยากให้คุณได้กินของดีสักหน่อย”หัวใจของเวินหร่านสั่นสะท้าน คำพูดที่เอ่ยออกไปขัดกับความรู้สึกในใจอยู่บ้าง “ก็บอกแล้วไงคะว่าไม่ต้องการ”ซางเลี่ยรุ่ยคว้ามือของเธอขึ้นมาอีกครั้ง“ถ้าคุณไม่อยากลูบตรงนั้น หรือว่าอยากลูบตรงนี้แทนล่ะ?”น้ำเสียงทุ้มพร่าของเขา เจือไปด้วยเสียงหายใจกระหึ่มหนักหน่วงขึ้นเล็กน้อยเวินหร่านหน้าแดงไปถึงหู “ไม่ใช่สักหน่อย คุณปล่อยฉันนะ!”เธอไม่ได้อยากจะมีอะไรกับเขาแบบนั้นสักหน่อยเข้าใจไหม“เด็กดี ลูบผมหน่อยสิ!”ซางเลี่ยรุ่ยจับมือเธอไว้ กดลูบไล้ไปทั่วร่างของเขาสะเปะสะปะ“อื้ม ไม่นะ...”เวินหร่านกำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธ ทว่ากลับถูกชายหนุ่มขบจูบลงบนติ่งหูเสียก่อนเธอสะท้านเฮือกไปทั้งร่างกายราวกับถูกเปลวไฟขนาดย่อมแผดเผา ไร้ซึ่งทางให้หลบลี้หนีหน้าซางเลี่ยรุ่ยจับมือเธอ ลูบผ่านเรือนร่างของเขาไปเสียทุกสัดส่วนก่อ

พูดยังไม่ทันขาดคำ เขาก็เดินออกจากห้องน้ำไปเวินหร่านมองตามแผ่นหลังของเขาที่ก้าวเดินจากไปด้วยความตะลึงงันเขาคงจะกำลังโกรธอยู่เป็นแน่ทว่าถึงจะเป็นเช่นนั้น เขาก็ยังคงยกห้องนอนของตัวเองให้เธอนอน และยืนยันที่จะให้เธอค้างคืนที่นี่อยู่ดี...ณ บ้านใหญ่ตระกูลฟู่“แม่ครับ ที่เรียกผมกลับมาด่วนขนาดนี้ ตกลงว่ามีเรื่องอะไรกันแน่ครับ?”ฟู่จิ่งเฉิงเอ่ยปากซักถามผู้เป็นแม่ทันทีที่ก้าวเท้ากลับมาถึงโจวลี่จวนถลึงตาใส่เขาหนหนึ่ง “จะมีเรื่องอะไรได้อีก? ก็เรื่องที่แกกับเวินหร่านหย่ากันนั่นแหละ เรื่องใหญ่ขนาดนี้แกยังกล้าปิดบังแม่ไว้อีกนะ!”สีหน้าของฟู่จิ่งเฉิงมืดมนลง “ผมก็แค่ไม่อยากให้แม่ต้องพลอยกังวลไปด้วยไม่ใช่หรือครับ?”ทว่าแววตาและใบหน้าของโจวลี่จวนกลับไม่อาจปกปิดความเปรมปรีดิ์ยินดีไว้ได้เลยแม้แต่น้อย “กังวลอะไรกันเล่า? พอแม่รู้ว่าแกหย่าขาดกับเวินหร่านแล้ว แม่ดีใจจนไม่รู้จะดีใจยังไงแล้วต่างหาก”ฟู่จิ่งเฉิงรู้สึกเพียงว่ารอยยิ้มของผู้เป็นแม่ในเวลานี้มันช่างบาดตาบาดใจเหลือเกินเขาเพิ่งจะมารู้ตัวในตอนนี้เองว่า ตนเองรู้สึกเสียใจขึ้นมาบ้างแล้วที่ตัดสินใจหย่าขาดกับเวินหร่านทว่าโจวลี่จวนกลับไม่ได

เถาอวี้หลิงโมโหจนจุกอก “อย่าบอกนะว่าฟู่ตานฉิงเทียบไม่ได้แม้กระทั่งหญิงที่มีสามีแล้วน่ะ?”ซางเลี่ยรุ่ยตอบแทบจะในทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด “เทียบไม่ได้ครับ!”เถาอวี้หลิง “แก... แกตาบอดไปแล้วหรือไง? ตานฉิงไม่ดีตรงไหน? เธอเป็นถึงไฮโซสาวอันดับหนึ่ง รูปร่างหน้าตางดงาม ภูมิหลังเลิศ นิสัยใจคอก็ดี ผู้ชายข้างนอกรอต่อคิวจีบเธอตั้งเยอะแยะ...”ซางเลี่ยรุ่ยเอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ถ้าแม่ชอบขนาดนั้น ทำไมไม่รับเธอเป็นลูกสาวบุญธรรมไปเลยล่ะครับ?”เถาอวี้หลิง “แม่ไม่ได้อยากได้ลูกสาวบุญธรรม แม่ต้องการแค่ลูกสะใภ้”ซางเลี่ยรุ่ย “ลูกสะใภ้ของคุณแม่อีกไม่นานก็คงจะมีแล้ว แต่รับรองว่าไม่ใช่เธอแน่ ๆ ครับ”พูดจบเขาก็กดตัดสายทิ้งทันทีไม่เปิดโอกาสให้เถาอวี้หลิงได้เอ่ยปากหว่านล้อมเขาต่ออีกแม้แต่นิดเดียวยามเห็นว่าชายหนุ่มกำลังจะหมุนตัวหันกลับมาเวินหร่านก็รีบสาวเท้าวิ่งถอยหลังกลับไปโดยไวยามนี้ในหัวของเธอสับสนอลหม่านไปหมดการแอบได้ยินเสียงซางเลี่ยรุ่ยคุยสายกับผู้เป็นแม่เมื่อครู่นี้ สร้างความตื่นตะลึงให้แก่หัวใจของเธอเป็นอย่างมากคาดไม่ถึงเลยว่าแม่ของซางเลี่ยรุ่ยจะถึงขั้นโทรศัพท์มาเอ่ยปากถามความคืบห

คาดไม่ถึงเลยว่าพอเปิดปากพูดออกมาก็ยังคงแฝงเข็มซ่อนหนาม เหน็บแนมจนน่าสะอิดสะเอียนเหมือนเดิมเขาแสร้งกระแอ่มไอออกมาอย่างหนัก พลางเอ่ยเตือนด้วยความไม่พอใจ “ระวังทัศนคติและกิริยามารยาทเวลาคุยกับผู้ใหญ่ด้วย แม่แกไม่ได้สั่งสอนหรือไงว่ามารยาทคืออะไร?”เวินหร่าน “หนูรู้แค่ว่า มารยาทมีไว้ใช้กับคนที่ควรค่าแก่การเคารพเท่านั้นค่ะ”ความหมายที่แฝงอยู่ในถ้อยคำ ย่อมหมายความว่าผู้เป็นพ่อคนนี้ไม่ใช่คนที่ควรค่าแก่การเคารพของเธอเลยสักนิด“แก!”เวินจี้หลี่พลันโกรธจนแทบจุกอกขึ้นมาทันใดทว่าธาตุแท้และนิสัยใจคอของลูกสาวคนเล็กคนนี้ ยามนี้เขาก็ตระหนักและอ่านออกจนทะลุปรุโปร่งแล้วจึงไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไรอีกต่อไป“เห็นแก่หน้าที่แกไม่ติดใจเรื่องในอดีต แล้วช่วยชีวิตแม่ใหญ่ของแกไว้เมื่อครั้งก่อน ครั้งนี้ฉันจะไม่ถือสาแล้วกัน”เวินจี้หลี่สะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้พลางเอ่ยออกมาสีหน้าของเวินหร่านยังคงเย็น “หนูไม่ได้ต้องการให้พ่อขอบคุณหนูหรอกค่ะ”เวินจี้หลี่เกือบจะโดนเธอตอกกลับจนโกรธควันออกหูอีกรอบเขาพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วจึงดึงเรื่องเข้าประเด็นหลัก “ที่ฉันมาหาแม่แกครั้งนี้ ก็เพราะอยากให

เวินหร่านเม้มริมฝีปากอิ่มสีแดงระเรื่อ “แผลแค่นี้มันยังไม่เข้าข่ายเจตนาทำร้ายร่างกายหรอก”ไม่อย่างนั้นคงไม่ต้องรอให้หลีลี่ช่วยแจ้งความ เธอคงเป็นฝ่ายโทรแจ้งตำรวจด้วยตัวเองไปนานแล้วหลีลี่ “แล้วมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย?”เวินหร่าน “จะเกิดอะไรขึ้นได้อีกละ...”เธอเล่าเรื่องราวตื้นลึกหนาบางและสาเหตุทั้งหมดที่ทำให้เกิดปากเสียงกับพ่อเมื่อช่วงเช้าให้อีกฝ่ายฟังครั้นพอหลีลี่ฟังจบก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวไปมา “พ่อแกนี่มันเข้าตำรายามมีศึกเรียกใช้ ยามสงบไร้คนเหลียวมองชัด ๆ ! ในฐานะลูกสาว การที่แกบอกให้เขาแต่งงานกับแม่แก เพื่อคืนสถานะอันชอบธรรมให้พวกแกสองคนแม่ลูกมันก็เป็นเรื่องธรรมดามากเลยนะ ไม่ยอมให้ก็แค่นั้น ทำไมต้องลงไม้ลงมือด้วย? เป็นคนแก่ที่ไร้ทางเยียวยาจริง ๆ !”เวินหร่านถอนหายใจออกมา “บางทีในสายตาของเขา การที่ฉันบอกให้เขาหย่ากับแม่ใหญ่แล้วมาแต่งงานกับแม่ฉัน คงเป็นข้อเรียกร้องที่เกินไปมั้ง”บางทีในจิตใจของเวินจี้หลี่ คงไม่เคยคิดที่จะแต่งงานยกย่องแม่ของเธอขึ้นมาเลยสักครั้งดังนั้น คนที่น่าสมเพชจึงไม่ใช่ตัวเธอ แต่เป็นแม่ของเธอต่างหากที่น่าสมเพชยิ่งกว่าทว่าสิ่งเดียวที่เวินหร่านไม่อ