All Chapters of บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Chapter 461 - Chapter 470

ตลอดหลายวันที่ผ่านมาต่างฝ่ายต่างง่วนอยู่กับธุระของตนเองแทบไม่มีเวลาติดต่อกันเลยเวินหร่านเดิมทีคิดว่าเขาน่าจะยังต้องใช้เวลาอีกสองสามวันถึงจะเดินทางกลับมาคาดไม่ถึงเลยว่าเขาจะมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเธอในคืนนี้สีหน้าของซางเลี่ยรุ่ยหม่นหมองลง “ผมบอกไปแล้ว คุณต่างหากที่ไม่ได้ใส่ใจ”“คุณบอกตอนไหนคะ?”เวินหร่านเอ่ยถามด้วยความสงสัยเอ่ยจบเธอก็รีบก้มหน้าลงเปิดไล่เช็กดูข้อความในไลน์และประวัติการโทรทันทีช่วงหลายวันที่ผ่านมาเธอกับเขาก็แทบไม่ได้ติดต่อกันเลย เขาแอบไปบอกเธอไว้ตอนไหนกัน?ซางเลี่ยรุ่ยเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชา “วันแรกที่ผมเดินทางไปคุยงาน ผมก็ส่งข้อความทิ้งไว้ให้คุณแล้ว คุณเปิดเข้าไปไล่ดูประวัติเอาเองก็แล้วกัน”เวินหร่านพลันนึกขึ้นมาได้ในทันทีจริงด้วยสิ วันแรกที่เขาเดินทางไปทำงานต่างประเทศ เขาเคยส่งข้อความทิ้งไว้ให้เธอจริง ๆ ว่าเขาต้องไปทำงานนอกสถานที่เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์เธอคาดไม่ถึงเลยว่าที่เขาบอกว่าหนึ่งสัปดาห์ จะเป็นหนึ่งสัปดาห์จริง ๆ เป๊ะ ๆ ขนาดนี้ตลอดทั้งสัปดาห์ เวินหร่านมัวแต่ง่วนอยู่กับงาน จนไม่ได้ใส่ใจนับคำนวณเลยว่าวันที่ซางเลี่ยรุ่ยจะเดินทางกลับมาคือวันไหนกัน

เมื่อได้รับสัญญาณตอบรับจากเธอ รสจูบของซางเลี่ยรุ่ยก็ยิ่งเพิ่มความดุดันบ้าคลั่งหนักหน่วงยิ่งขึ้นคลอเคลียไปด้วยเสียงดูดดึงและเสียงหายใจหอบกระชั้น จนเกิดเสียงชวนให้คนฟังใบหน้าซับสีเลือดร้อนผ่าวขึ้นมาภายในห้องโดยสารคนทั้งสองแทบจะจุดชนวนระเบิดอารมณ์บนรถเสียให้รู้แล้วรู้รอด ทว่าท้ายที่สุดเวินหร่านก็ผลักเขาออกห่างได้ทันท่วงที พลางเอ่ยปากบอกว่าไม่ได้ซางเลี่ยรุ่ยรู้ดีว่าเธอเขิน จึงเคารพในการปฏิเสธของเธอสุดท้ายเขาทำเพียงข่มใจกดจูบลงบนหน้าผากของเธอเบา ๆ หนึ่งที แล้วเอ่ยปากสั่งคนขับรถให้เร่งความเร็วเพิ่มขึ้นคนขับรถบึ่งรถตรงดิ่งไปยังคฤหาสน์ของซางเลี่ยรุ่ยด้วยความรวดเร็วทันทีที่ก้าวเท้าถึงบ้าน ซางเลี่ยรุ่ยก็ดันร่างเธอแนบชิดกับบานประตูแล้วโถมจูบอย่างบ้าคลั่งทันใดทว่าเธอกลับเบนหน้าหนีหลบเลี่ยงสัมผัสของเขา “ไม่เอาค่ะ ฉันหิวแล้ว!”ลมหายใจของซางเลี่ยรุ่ยหนักหน่วงถี่กระชั้น “พอดีเลย เดี๋ยวผมป้อนให้เอง!”เวินหร่านใช้กำปั้นทุบลงบนอกแกร่งของเขา “ฉันไม่ได้หมายถึงหิวแบบนั้นสักหน่อย ฉันหิวจริง ๆ นะคะ! ยังไม่ได้ทานมื้อเย็นเลยด้วยซ้ำ”ยามนี้เธอไม่มีเรี่ยวแรงพอจะไปร่วมบรรเลงบทรักกับเขาหรอกดวงตาค

ทั้งที่ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็เป็นเพียงแค่คู่นอนกันแท้ ๆ เขาไม่ได้มีหน้าที่หรือพันธะผูกพันอะไรที่จะต้องมาคอยดูแลเธอเลยสักนิดแต่สิ่งที่เขาทำ กลับมากมายเกินกว่าหน้าที่ของคู่นอนไปไกลลิบซางเลี่ยรุ่ยยื่นมือออกไปเกาะกุมมือของเธอเอาไว้ “กับผมน่ะ ความจริงคุณไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้ก็ได้”อันที่จริงแล้ว เขาอยากให้เธอพึ่งพิงและออดอ้อนเขาให้มากกว่านี้อีกสักหน่อยไม่ใช่คอยแต่ทำเหมือนในตอนนี้ ที่มักจะสร้างกำแพงกั้นกลางระหว่างเขากับเธออยู่ตลอดเวลา...ณ บ้านใหญ่ตระกูลฟู่หลังจากรับมือกับเหล่าคุณหนูไฮโซตระกูลใหญ่เสร็จเรียบร้อย ฟู่จิ่งเฉิงก็เดินกลับเข้ามาในห้องนอนของแม่ทันทีที่เห็นหน้าลูกชาย โจวลี่จวนก็เอ่ยถามขึ้นทันใด “คุณหนูพวกนั้นเป็นยังไงบ้าง?”ฟู่จิ่งเฉิงขมวดคิ้วแน่น “คุณแม่ครับ ผมเคยบอกไปแล้วว่าช่วงนี้ยังไม่อยากคิดเรื่องนี้”โจวลี่จวนสีหน้าแสดงความไม่พอใจทันที “ตอนนี้ไม่คิด แล้วจะไปคิดตอนไหน? ลูกก็หย่าขาดกับเวินหร่านไปแล้ว จะให้ปิดตัวเองเป็นโสดไปตลอดชีวิตหรือไง ตระกูลฟู่ยังรอให้ลูกสืบทอดสายเลือดอยู่นะ”ฟู่จิ่งเฉิงย้ำเน้นหนักแน่นอีกครั้ง “เรื่องที่ผมหย่ากับเวินหร่าน ผมไม่ได้บอกแม่ไป

เวลานี้บริษัทยังไม่ถึงเวลาเลิกงานบรรดาพนักงานในแผนกเลขาสำนักประธานบริหารต่างก็ยังอยู่กันครบหากพวกเขาเดินออกไปด้วยสภาพนี้ ต่อให้ไม่อยากให้คนเข้าใจความสัมพันธ์ของทั้งคู่ผิดก็คงยากเต็มที“ฉันยอมกลับพร้อมคุณก็ได้ ปล่อยฉันก่อนค่ะ!”เวินหร่านไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตกลงตามเขาซางเลี่ยรุ่ยยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยอมปล่อยมือแต่โดยดี...เขาพาเวินหร่านกลับมาที่คฤหาสน์ของเขาอีกครั้งเวินหร่านถูกเขาบีบบังคับให้ดื่มน้ำขิงผสมน้ำตาลอ้อยจนหมดไปสองชามเต็ม ๆ ซางเลี่ยรุ่ยลงมือเข้าครัวทำอาหารเย็นให้เธอทานด้วยตัวเองหลังจากเวินหร่านทานเสร็จ เขาก็เร่งรัดให้เธอไปอาบน้ำเข้านอน“ฉันอยากกลับบ้านค่ะ!”เธอไม่ได้อยากค้างคืนที่บ้านของเขาเท่าไรนักท้ายที่สุดแล้วพวกเขาก็เป็นเพียงคู่นอนกันเท่านั้น อีกอย่างตอนนี้เธอก็เป็นประจำเดือนอยู่ด้วยในเมื่อไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่า การรั้งอยู่บ้านของซางเลี่ยรุ่ยต่อไปจึงไม่มีความหมายอะไรเลย“ช่วงนี้คุณเป็นประจำเดือน อยู่ที่นี่ผมจะได้คอยดูแลคุณได้” ซางเลี่ยรุ่ยเอ่ยด้วยความใส่ใจเวินหร่านกระตุกมุมปากเล็กน้อย “ฉันแค่เป็นประจำเดือนเองนะคะ ไม่เห็นจำเป็นต้องให้ใค

เขาจะไปดีใจที่เวินหร่านรู้งานจนไม่ยอมเข้ามาวุ่นวายตื๊อให้รำคาญใจได้ยังไงกัน?เขามีแต่จะนึกเคืองว่าทำไมเธอถึงไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นที่รู้จักเล่นเกมหยิบยกจังหวะรัก หรือตามตื๊อไม่เลิกราเสียบ้าง?อย่างน้อยถ้าทำแบบนั้นเขาก็ยังมีโอกาสไม่ใช่เป็นแบบตอนนี้ ที่ทำเอาเขาควานหาช่องทางเข้าหาไม่ได้เลยสักทาง!เจียงฮ่าวมองหน้าเขาด้วยความตะลึง “บอสครับ หรือบอสคิดจะเลื่อนขั้นจากชู้รักขึ้นมาเป็นตัวจริงเหรอครับ?”ใบหน้าของซางเลี่ยรุ่ยบึ้งตึงดั่งน้ำค้างแข็งหากสายตาของเขาสามารถฆ่าคนได้ ป่านนี้เจียงฮ่าวคงตายไปสักล้านรอบแล้วบรรยากาศทั่วทั้งห้องทำงานถูกปกคลุมไปด้วยความกดดันระดับต่ำจนแทบหายใจไม่ออกเจียงฮ่าวเพิ่งจะมารู้สึกตัวเอาทีหลังจึงรีบหาข้ออ้างแล้วเผ่นแน่บออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว...ช่วงค่ำวันนี้ เวินหร่านมีนัดทานข้าวกับหลีลี่ไว้ก่อนแล้วใครจะรู้ว่าจู่ ๆ ฝ่ายโครงการที่หลีลี่สังกัดอยู่มีงานเลี้ยงสังสรรค์กะทันหันขึ้นมา เธอจึงลากเวินหร่านให้มาร่วมวงด้วยกันเสียเลยตั้งแต่เวินหร่านถูกย้ายไปประจำที่สำนักประธานบริหาร เธอก็ไม่ได้มาร่วมสังสรรค์กับเพื่อนร่วมงานฝ่ายโครงการนานมากแล้ววันนี้ถือเป็นโอก