All Chapters of บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Chapter 511 - Chapter 520

ผ่านเรื่องราวมากมายมาขนาดนี้ หัวใจของเธอจะไม่เหนื่อยล้าได้อย่างไรเล่า?ซางเลี่ยรุ่ยเดินมานั่งลงบนโซฟาตรงหน้าเธอหางคิ้วและนัยน์ตาเยียบเย็นระคนถือดี“มาหาผมมีธุระอะไร?”เวินหร่านกัดริมฝีปากเบา ๆ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาตรงกับเขา “การที่ฉันจู่ ๆ ก็ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นรองประธาน เป็นเพราะคุณเป็นคนดันอย่างนั้นเหรอคะ?”“ใช่!” ซางเลี่ยรุ่ยไม่ได้ปิดบัง ยอมรับออกมาตามตรงเวินหร่าน “ทำไมถึงเลือกฉันล่ะคะ?”ซางเลี่ยรุ่ยเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน “ผมคิดว่าความสามารถในทุก ๆ ด้านของคุณ เหมาะที่จะนั่งตำแหน่งนี้”เวินหร่านไม่เชื่อ “อย่างนั้นเหรอคะ? แต่ฉันอายุยังน้อยและประสบการณ์ก็ยังตื้นเขิน อีกทั้งช่วงนี้ก็ไม่ได้สร้างผลงานอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ต่อให้จะเลื่อนตำแหน่งอย่างไรก็ยังไม่ถึงตาฉันอยู่ดี”นัยน์ตาสีเข้มของซางเลี่ยรุ่ยทอดมองมาที่เธอ “สรุปแล้วคุณต้องการจะพูดอะไรกันแน่?”เวินหร่านกำหมัดแน่นเข้าหากัน “ที่คุณยอมทำเรื่องยกเว้นเป็นกรณีพิเศษเพื่อเลื่อนตำแหน่งให้ฉัน เป็นเพราะความสัมพันธ์ของเราก่อนหน้านี้ใช่ไหมคะ?”ซางเลี่ยรุ่ยกล่าวอย่างตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อม “ใช่!”สีหน้าของเวินหร่านแข็งค้างไปชั่วขณะเป็นเ

เวินหร่านก้มหน้าลงต่ำพยายามทำตัวให้เล็กราวกับว่าตัวเองไม่มีตัวตนอยู่บนโลกในใจท่องพึมพำว่า: เขามองไม่เห็นเธอ...ทว่าสวรรค์คล้ายจะไม่ยอมรับฟังคำอธิษฐานของเธอฟู่จิ่งเฉิงสาวเท้าตรงดิ่งมาทางฝั่งพวกเขาอย่างรวดเร็วหัวใจของเวินหร่านเต้นรัวเร็วขึ้นมาในฉับพลันทั้งร่างตึงเครียดจนอธิบายไม่ถูกสัญชาตญาณทำให้เธอยกมือขยุ้มกำชายเสื้อบริเวณหน้าอกของซางเลี่ยรุ่ยเอาไว้แน่นซางเลี่ยรุ่ยสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของเธอและไม่นานนักเขาก็สังเกตเห็นการปรากฏตัวของฟู่จิ่งเฉิงเช่นกัน“คุณไม่อยากทักทายสามีเก่าหน่อยเหรอ?”เขาเอ่ยถามขึ้นอย่างจงใจ น้ำเสียงดังฟังชัดพอเหมาะเจาะเจือแววหยอกเย้าหนังตาของเวินหร่านกระตุกยิกไม่หยุดทักทายงั้นเหรอ?คิดออกมาได้นะ!ถ้าหากฟู่จิ่งเฉิงมาเห็นสภาพที่เธอถูกเขาแบกอยู่บนบ่าตอนนี้เข้า เรื่องคงบานปลายใหญ่โตแน่ ๆ เวินหร่านไม่กล้าส่งเสียงอุทานออกมาทำได้เพียงยื่นมือไปหยิกเข้าที่แผงอกของเขาอย่างแรงทีหนึ่งได้ยินเสียงชายหนุ่มครางฮึ่มในลำคออย่างชัดเจน“กล้าลวนลามผมแบบนี้ ดูท่าคงจะอยากกลับบ้านไปกับผมมากสินะ?”ซางเลี่ยรุ่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า“คุณ...”ใครอยากจะกลับ

เวินหร่านทำสีหน้าราวกับไม่มีอะไรจะเอ่ยบอกเดิมทีเธอตั้งใจว่าจะไม่แตะต้องเงินห้าสิบล้านที่ฟู่จิ่งเฉิงมอบให้ตอนหย่าร้างเลยแม้แต่น้อยแต่เพราะเขานั่นแหละที่เป็นคนบีบบังคับเธอ“คุณชอบมันมากขนาดนั้นเลยรึไง?” ซางเลี่ยรุ่ยจ้องมองเธอด้วยแววตาเจ็บแค้นเคืองโกรธ“ค่ะ” เวินหร่านทำได้เพียงพยักหน้ารับสมออ้างหากเธอไม่ยอมรับ ซางเลี่ยรุ่ยไม่มีทางยอมตกลงอนุญาตให้เธอลาออกเป็นแน่หัวใจของซางเลี่ยรุ่ยกระตุกวูบและบีบรัดเข้าหากันอย่างรุนแรงฝ่ามือที่ทอดอยู่แนบลำตัวกำเข้าหากันแน่นจนเป็นกำปั้นในฉับพลันต่อให้อุณหภูมิรอบกายในตอนนี้จะไม่ต่ำเลยแม้แต่น้อย ทว่าเขากลับรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ท่ามกลางหิมะโปรยปรายอันหนาวเหน็บความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านลึกถึงกระดูกดำตั้งแต่ปลายมือปลายเท้าลามเข้าสู่หัวใจเขาหลับตาลงช้า ๆ ก่อนจะเอ่ยถามประโยคสุดท้ายออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “จะไม่หย่ากับมันจริง ๆ สินะ?”เวินหร่านส่งเสียง “อืม” รับเบา ๆ ในลำคอนิ้วมือทั้งห้ากำเข้าหากันแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อเธอไม่ได้อยากโกหกเขาทว่าหากเธอบอกความจริงออกไปล่ะก็ การยื้อยุดฉุดกระชากพัวพันระหว่างเธอกับเขาก็คงไม่มีวัน

“...”เวินหร่านรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างยิ่งเธอไม่เคยคิดเลยว่าเจียงจื่อหยวนจะจู่ ๆ ก็สารภาพรักกับเธอแบบนี้“ฉันเพิ่งจะหย่ามาหมาด ๆ ยังไม่มีแผนที่จะเริ่มต้นความสัมพันธ์ครั้งใหม่เร็ว ๆ นี้หรอกค่ะ”เธอเอ่ยปฏิเสธด้วยน้ำเสียงที่เจือความรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อยแววตาของเจียงจื่อหยวนหมองลงวูบหนึ่งอันที่จริงเขาก็พอจะคาดเดาผลลัพธ์นี้ไว้ล่วงหน้าอยู่แล้วทว่าหากไม่ได้เอ่ยความในใจนี้ออกมาต่อหน้าเธอด้วยตัวเอง เขาก็คงจะรู้สึกเสียดายท้ายที่สุดแล้ว วันนี้เวินหร่านก็เพิ่งจะลาออกไปหลังจากนี้พวกเขาก็คงไม่มีโอกาสได้พบหน้ากันอีกเป็นแน่ดังนั้น ต่อให้จะรู้ตัวดีอยู่แล้วว่าต้องถูกปฏิเสธกลับมาก็ตามเขาก็ยังคงรวบรวมความกล้าจนได้เอ่ยปากสารภาพรักกับเธอออกไปจนหมดเปลือก“ผมเข้าใจแล้วครับ”เจียงจื่อหยวนฝืนยิ้มเจื่อน ๆ ออกมาบางเบา“ถ้าวันไหนที่คุณคิดจะเริ่มต้นความสัมพันธ์ครั้งใหม่เมื่อไหร่ อย่าลืมพิจารณาผมไว้เป็นตัวเลือกด้วยนะครับ”เวินหร่านไม่อาจใจร้ายปฏิเสธซ้ำสอง “ค่ะ”แต่ในใจเธอกลับรู้ดีว่าตัวเองมีแผนที่จะย้ายออกไปจากที่นี่อยู่แล้วคงไม่มีทางมีรักครั้งใหม่อะไรทำนองนั้นอีกเป็นแน่ทั้งสองหลังจากรับป

ช่วงที่ลาออกนี้ เวินหร่านใช้เวลาพักผ่อนอยู่ที่บ้านเป็นส่วนใหญ่เธอไม่ได้ติดต่อกับซางเลี่ยรุ่ยอีกเลยราวกับกลายเป็นคนแปลกหน้าผู้ไม่สำคัญต่อกันต่างฝ่ายต่างกลับไปยังตำแหน่งที่ควรจะเป็นของตนเองวันนี้หลังจากที่เธอไปเยี่ยมเจียงจื่อหยวนที่โรงพยาบาลเสร็จ เธอก็มานั่งดื่มกาแฟคนเดียวอยู่ที่ร้านกาแฟริมถนนแห่งหนึ่งพอดีกับที่ฉินเยว่เชาขับรถสปอร์ตผ่านมาเขาเหลือบไปเห็นเสี้ยวหน้าอันงดงามของเธอเข้าจึงอดใจไม่ไหวที่จะเหยียบคันเร่งเพื่อมองดูให้เต็มตาอีกสักสองรอบ“เวินหร่าน!”เขาลงจากรถสปอร์ตแล้วเดินเข้าไปหาเธออย่างมาดมั่นเวินหร่านเงยหน้าขึ้นมองวันนี้ฉินเยว่เชาสวมชุดสูทลำลอง ดูสะอาดสะอ้านและหล่อเหลาไม่เบาท่ามกลางแสงแดด ร่างทั้งร่างของเขาแผ่ซ่านกลิ่นอายความสดใสมีชีวิตชีวาของวัยหนุ่มออกมาเวินหร่านแย้มยิ้มตามมารยาทให้เขา “สวัสดีค่ะ คุณชายฉิน!”เดิมทีเธอเกือบจะเรียกเขาว่าพี่เขยแล้ว แต่พอคิดว่าเขาหย่ากับพี่สาวของเธอไปแล้ว จึงเปลี่ยนมาเรียกคุณชายฉินแทน“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะเนี่ย!”ฉินเยว่เชายกยิ้มมุมปาก เอ่ยชมอย่างไม่นึกเสียดายคำพูดเลยสักนิด “นับวันยิ่งสวยขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะเนี่ย”เวินหร