All Chapters of บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Chapter 521 - Chapter 530

ฉินเยว่เชายกริมฝีปากบางขึ้นยิ้มเยาะ “นายต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ? ก็แค่เธอยื่นลาออกไม่ใช่หรือไง?”ซางเลี่ยรุ่ย “...”ฉินเยว่เชาเอ่ยเตือนสติอีกครั้ง “เกิดเป็นผู้ชายต้องใจกว้างหน่อย อย่าให้ถึงกับต้องเก็บมาคิดแค้นเคืองใจ เพียงเพราะถูกลูกน้องยื่นใบลาออกเลยน่า?”ซางเลี่ยรุ่ยหันหน้ามา จ้องมองเขาด้วยสายตาล้ำลึก “นายพูดปกป้องเธอเหรอ?”ฉินเยว่เชายืดอกขึ้นอย่างมั่นใจ “ยังไงฉันก็เป็นถึงอดีตพี่เขยของเธอ ออกตัวแทนเธอแล้วมันผิดตรงไหน? ตอนนี้ฉันขอเตือนนายในฐานะเพื่อนคนหนึ่งเลยนะ ว่าอย่ามารังแกเธอ!”สีหน้าของซางเลี่ยรุ่ยยิ่งคล้ำทะมึนลงไปอีกก้นบึ้งของนัยน์ตาฉายแววโรจน์ด้วยความเย็นเยือกหากสายตาสามารถฆ่าคนได้ ฉินเยว่เชาที่อยู่ตรงหน้าคงกลายเป็นศพไปนานแล้ว“ไสหัวไป!”ซางเลี่ยรุ่ยตะคอกออกมาฉินเยว่เชาถูกรังสีอำนาจของเขาขู่จนตระหนกไปวูบหนึ่งทว่ายังคงเสนอหน้าอยู่ที่เดิมไม่ยอมไปไหนเวินหร่านเปลี่ยนชุดกระโปรง จากนั้นเดินออกมาจากห้องลองเสื้อสายตาพลันเห็นทั้งฉินเยว่เชาและซางเลี่ยรุ่ยกำลังยืนรอเธออยู่ด้านนอก“คุณชายฉิน ประธานซาง ฉันขอตัวก่อนนะคะ”เธอเดินเข้าไปเอ่ยทักทายพวกเขาทั้งสองคน แล้วทำท่าจะปลี

เวินหร่านหันหน้าไปมองเขา “คะ?”ฉินเยว่เชาทำสีหน้าราวกับมองเธอออกหมดแล้ว “จู่ ๆ คุณก็ลาออก แถมเมื่อกี้อยู่ในห้องวีไอพีพวกคุณสองคนก็เอาแต่เงียบไม่พูดอะไรเลย ไม่มีการพูดคุยกันเลยตลอดทั้งมื้อ! พวกคุณคงกำลังมีปัญหากันอยู่ใช่ไหม?”เวินหร่านขยับริมฝีปากฝืนยิ้ม “ความจริงไม่ได้มีปัญหาอะไรกันหรอกค่ะ”ฉินเยว่เชาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามด้วยความสงสัย “ขนาดนี้ยังเรียกว่าไม่มีปัญหาอีกเหรอ?”เวินหร่านยิ้มขื่น ๆ ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นพูดจากตรงไหนดีระหว่างเธอกับซางเลี่ยรุ่ย สิ่งนี้คงไม่อาจเรียกว่ามีปัญหาขัดแย้ง แต่เป็นการกลับคืนสู่ตำแหน่งเดิมของแต่ละคนต่างหากหลังจากนี้ การไม่มีปฏิสัมพันธ์ใด ๆ ต่อกันนั่นแหละถึงจะเป็นเรื่องปกติฉินเยว่เชาเองก็เป็นคนฉลาดเฉลียวมองออกว่าเวินหร่านไม่อยากพูดถึง จึงไม่ได้เซ้าซี้ถามต่ออีกทำเพียงเอ่ยด้วยความหวังดี “ถ้ามีเรื่องอะไรอยากให้ผมช่วย ก็ติดต่อมาได้ตลอดเวลานะ”เวินหร่านพยักหน้า “ค่ะ ขอบคุณนะคะ!”รถหรูของเขาจอดลงที่บริเวณใต้ตึกหมู่บ้านของเวินหร่านอาศัยอยู่“ลำบากคุณมาส่งฉันถึงที่เลย”เวินหร่านคลี่ยิ้มเอ่ยขอบคุณฉินเยว่เชายักคิ้วขึ้นน้อย ๆ “เป็นเรื่องที่ควรทำอยู่

เวินหร่าน “ไม่มีเหมือนกันค่ะ”อาการหวาดระแวงของเธอเหมือนจะดีขึ้นมากแล้วตั้งแต่ที่ฟู่จิ่งเฉิงหย่ากับเธอ อาการนั้นก็แทบจะไม่เคยกำเริบขึ้นมาอีกเลยดวงตาคู่ล้ำลึกสีดำสนิทของซางเลี่ยรุ่ยจับจ้องเธอแน่น “แล้วปกติช่วงนี้คุณจัดการความต้องการร่างกายยังไง?”เวินหร่านพลันตะลึงงันไปเธอเกือบจะกระอักเลือดออกมาตรงนั้นเขาพูดเรื่องอะไรของเขากัน?จัดการความต้องการร่างกายอะไรกัน?“นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของฉันค่ะ”เวินหร่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นเรื่องแบบนี้เธอไม่มีความจำเป็นต้องบอกเขาเสียหน่อยวินาทีถัดมา ซางเลี่ยรุ่ยก็โน้มตัวโถมกายลงมากดทับเธอไว้“คุณ... อื้อ...”ริมฝีปากแดงฉ่ำของเวินหร่านถูกเขาบดเบียดปิดสนิท เพิ่งจะหลุดเสียงอุทานออกมาด้วยความตระหนก ก็ถูกเขากลืนกินไปจนสิ้นเขาเปรียบประดุจสัตว์ร้ายที่เต็มไปด้วยอันตรายรุกรานสอดแทรกเข้ามาอย่างดุดันทั้งดูดดึง ลิ้มชิมความหวานภายในเรียวปากของเธอ...ปลายลิ้นยิ่งหยอกเย้าขยับเป็นวงกลมด้วยท่วงท่ายั่วยวนจุมพิตของซางเลี่ยรุ่ยทั้งดุดันและปั่นป่วนราวกับต้องการปลดปล่อยความโหยหาคิดถึงทั้งหมดตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมาผ่านจุมพิตนี้ให้เธอได้รับรู้สอ

คิ้วของเวินหร่านขมวดเข้าหากันแน่นฟังจากน้ำเสียงและประโยคนี้ของแม่ใหญ่ อย่าบอกนะว่าประธานหวังใหญ่ที่เพิ่งสูญเสียภรรยาไปคนนี้ ถูกแนะนำมาให้เธอน่ะ?นี่มันเหลวไหลสิ้นดี“แม่ใหญ่คะ หนูไม่ค่อยเข้าใจว่าแม่ใหญ่หมายความว่ายังไง” เวินหร่านเอ่ยขึ้นอย่างพูดไม่ออกเสิ่นอ้าวหลันยักคิ้ว “ไม่เข้าใจเหรอ? งั้นฉันจะพูดให้ชัดเจนกว่านี้ก็แล้วกัน! เวินหร่าน เธอเองก็หย่าแล้ว ประจวบเหมาะกับประธานใหญ่หวังเพิ่งสูญเสียภรรยาไป พวกเธอสองคนจับคู่กันก็นับว่าเหมาะสมดีไม่ใช่หรือไง?”เวินหร่านแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองกับคำพูดของแม่ใหญ่“ขออภัยที่ต้องถามตรง ๆ นะคะ ประธานใหญ่หวังท่านนี้ปีนี้อายุเท่าไรแล้วคะ?”หวังเยว่ฝูยิ้มร่าพลางเอ่ยแนะนำตัวเองกับเธอ “ผมเพิ่งจะอายุครบห้าสิบหกไปเมื่อไม่นานนี้เองครับ”เสิ่นอ้าวหลันเอ่ยรับช่วงต่อทันที “ก็แค่ห้าสิบหกเอง ไม่ได้แก่หง่อมอะไรขนาดนั้นเสียหน่อย ยังไม่ถึงหกสิบด้วยซ้ำ”มุมปากของเวินหร่านกระตุกกึกอย่างแรงยังไม่ถึงหกสิบแล้วยังไม่แก่อีกหรือไง?เวินหร่าน “หนูอายุเพิ่งจะยี่สิบกว่า ๆ จะให้คู่กับคนที่อายุห้าสิบกว่าเนี่ยนะคะ? อายุห่างกันตั้งสามสิบกว่าปีเลยนะคะ?”จะบ้าหรือเปล่

เวินจ้าวเหลียงมีสีหน้าไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง “ถ้าอย่างนั้นก็ยิ่งไม่มีความจำเป็นต้องเลิกเลย นอกบ้านมีผู้หญิงตั้งเท่าไรที่อยากจะยกตัวเองจับซางเลี่ยรุ่ยแต่ไม่มีโอกาส เธอนี่ดีจัง กลับเป็นฝ่ายขอเลิกกับเขาเองเสียอย่างนั้น”เวินหร่านเบ้ปาก “ไม่เลิกแล้วจะให้ทำยังไง? ฉันกับเขาจะให้คลุมเครือไม่ชัดเจนกันแบบนี้ไปตลอดหรือไง?”เวินจ้าวเหลียง “ต่อให้ต้องคลุมเครือไม่ชัดเจนกันไปตลอดแล้วมันจะทำไม? นั่นซางเลี่ยรุ่ยเลยนะ”เวินหร่าน “...”เธอถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะความหมายของเวินจ้าวเหลียงก็คือ อยากจะให้เธอเสนอหน้าประเคนตัวเองให้เขาอย่างไม่รู้จักยางอายเรื่องแบบนั้นเธอคงทำไม่ลงจริง ๆ “พี่ใช่พี่ชายแท้ ๆ ของฉันหรือเปล่าเนี่ย?” เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัยอย่างยิ่งเวินจ้าวเหลียงเอ่ยเกลี้ยกล่อม “เพราะเห็นว่าเป็นน้องสาวแท้ ๆ พี่ถึงได้พูดแบบนี้กับเธอไง! ตอนนี้เธอหย่าแล้ว อุตส่าห์เกาะผู้ชายระดับซางเลี่ยรุ่ยได้ทั้งที ยังไม่รีบคว้าเขาไว้อีก”เวินหร่านไม่ได้ยี่หระกับคำพูดนั้น “หย่าแล้วมันทำไมคะ? หรือว่าผู้หญิงที่หย่าร้างจะต้องลงเอยด้วยการไม่มีใครเอา? ต้องคอยจ้องแต่จะเกาะคนรวยอย่างเดียวหรือไง?”เธอรู้สึกว่าพี่