บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก のすべてのチャプター: チャプター 491 - チャプター 500

วันแรกที่เวินหร่านกลับเข้ามาทำงานที่บริษัทเธอก็ได้รับช่อดอกกุหลาบช่อใหญ่อีกครั้งจนทำให้บรรดาเพื่อนร่วมงานหญิงทั้งหลายบนชั้นสำนักประธานบริหารต่างพากันอิจฉาตาร้อน“พี่เวิน มีทายาทเศรษฐีที่ไหนตามจีบพี่อยู่หรือเปล่าคะเนี่ย? ดอกไม้ที่ส่งมาให้พี่แต่ละครั้งแพงที่สุดในเมืองเลยนะนั่น” เฉินเฉียนเฉียนเอ่ยปากทักด้วยแววตาเป็นประกายด้วยความทึ่งเวินหร่านทำเพียงยิ้มรับบาง ๆ โดยไม่ได้เอ่ยคำใดออกมาเธอกลับต้องมานั่งกุมขมับหนักใจกับช่อดอกกุหลาบช่อใหญ่โตที่วางเด่นอยู่บนโต๊ะทำงานของตัวเองหรือว่าจะเป็นฟู่จิ่งเฉิงที่ส่งคนเอามาให้อีกแล้ว?ในจังหวะที่เธอกำลังกลุ้มใจว่าจะจัดการกับมันอย่างไรดี โทรศัพท์สายภายในบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น เป็นซางเลี่ยรุ่ยที่โทรสั่งให้เธอเข้ามาพบที่ห้องทำงานประธานเวินหร่านเดินไปเคาะประตูห้องทำงานประธานทันทีที่ซางเลี่ยรุ่ยเห็นหน้าเธอก็เอ่ยถามขึ้นทันทีว่า “คุณแม่ของคุณอาการเป็นยังไงบ้าง?”เวินหร่านถึงกับชะงักงันไปเล็กน้อยนึกว่าเขาเรียกเธอเข้ามาพบด้วยเรื่องงานเสียอีกคาดไม่ถึงว่าพอเข้ามาแล้ว เขากลับเอ่ยปากถามเรื่องส่วนตัวของเธอขึ้นมาซะอย่างนั้นแต่อย่างน้อยเขาก็แสดงความห่

ช่วงเวลานี้เธอถูกคนตระกูลเวินคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวจนแทบกระดิกตัวไปไหนไม่ได้ จำต้องเว้นระยะห่างจากเขาแต่เขากลับมานัดดูตัวกับผู้หญิงคนอื่นแล้วงั้นเหรอ?เวินหร่านละสายตากลับมา ไม่อยากจะยืนมองภาพพวกนั้นต่ออีก“คุณซางคะ ฉันเพิ่งเดินทางกลับมาถึงประเทศค่ะ ยังไม่ค่อยคุ้นกับถนนหนทางและสถานที่ต่าง ๆ ในเมืองนี้สักเท่าไหร่ ถ้าสะดวก เย็นนี้คุณพอจะมีเวลาพาฉันไปเดินเที่ยวชมรอบ ๆ หน่อยได้ไหมคะ?” เจียงอวี้เสวียนเอ่ยถามซางเลี่ยรุ่ยด้วยรอยยิ้มเขินอาย พร้อมกับรวบรวมความกล้าเอ่ยชวนเขาซางเลี่ยรุ่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ไม่ว่าง”ซางหยวนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ รีบส่งเสียงคลี่คลายบรรยากาศอึดอัดทันที “จะไม่ว่างได้ยังไงกันล่ะ? งานเลี้ยงสังสรรค์ทางธุรกิจคืนนี้ก็เพิ่งจะยกเลิกไปไม่ใช่เหรอ?”เธอส่งสายตาพยายามส่งซิกส่งสัญญาณให้อยู่เรื่อย ๆ เพื่อช่วยเปิดทางให้น้องชายทว่าซางเลี่ยรุ่ยกลับทำเป็นมองไม่เห็น“ตอนนี้มีงานเลี้ยงสังสรรค์ทางธุรกิจเข้ามาพอดี!”พูดจบเขาก็ลุกขึ้นยืนตรงจากเก้าอี้ทันทีอันที่จริงคืนนี้ เดิมทีซางหยวนพี่สาวของเขาเป็นคนโทรศัพท์มาชวน บอกว่าพี่น้องไม่ได้พบหน้ากันนานแล้ว จึงอยากนัดหมายให้อ

ดวงตาคู่งามของเวินหร่านไหวระริกเล็กน้อยเธอเบือนหน้าหนี สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเอ่ยขึ้นว่า “ฉันกับคุณไม่เคยคบกันด้วยซ้ำ จะพูดเรื่องใครเขี่ยใครทิ้งได้ยังไง?”ในมุมมองของเธอ คำว่าเขี่ยทิ้งเป็นคำที่คู่รักปกติใช้กันยามเลิกราทว่าเธอกับซางเลี่ยรุ่ยเป็นเพียงคู่นอนกันเท่านั้นเมื่อคู่นอนแยกทางกัน ย่อมไม่มีคำว่าเขี่ยทิ้งให้ฟังดูใหญ่โตประกายความมืดมนวาบผ่านก้นบึ้งดวงตาของซางเลี่ยรุ่ย “ไม่ใช่การเขี่ยทิ้ง แล้วมันคืออะไร?”เวินหร่านสบตาเขาตรง ๆ “ที่เราตกลงกันไว้ตั้งแต่แรกคือ ต่างฝ่ายต่างมีสิทธิ์ที่จะยุติความสัมพันธ์นี้ได้ทุกเมื่อ”คิ้วหนาของซางเลี่ยรุ่ยขมวดเข้าหากันแน่น “ถ้าคุณจะยุติความสัมพันธ์นี้ อย่างน้อยก็ต้องให้เหตุผลผมสักข้อสิ?”เวินหร่านเม้มริมฝีปากแน่น สะกดกลั้นอารมณ์ความรู้สึกเอาไว้“ไม่มีเหตุผล แค่ฉันไม่อยากเป็นคู่นอนกับคุณต่อแล้ว ได้ยินแบบนี้พอใจหรือยัง?”หากพวกเขายังคงลากความสัมพันธ์นี้ต่อไป ไม่ช้าก็เร็วคงถูกแม่ใหญ่ของเธอสืบทราบเข้าจนได้เธอไม่ได้หวาดกลัวข้อหาคบชู้สู่ชายในฐานะ “หญิงมีสามีแล้ว” เลยแม้แต่น้อยหากแต่ถ้าคนอื่นในตระกูลเวินรู้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาสองคนเข้

“อื้อ ๆ ...”ภายใต้การรุกรานอย่างป่าเถื่อนไร้ความปรานีของเขา เรียวปากสีแดงระเรื่อของเวินหร่านก็ถูกเขาปิดผนึกไว้ลิ้นของเธอถูกบังคับให้เกี่ยวพันตวัดเข้าหาลิ้นของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ทั่วทั้งลมหายใจเป็นกลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเขาไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ซางเลี่ยรุ่ยถึงยอมผ่อนคลายอ้อมแขนปล่อยเธอให้เป็นอิสระท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระชั้นใบหน้าของคนทั้งสองหันเข้าประชิดติดกัน ไออุ่นจากลมหายใจเป่ารดใส่กันและกันเวินหร่านเบี่ยงตัวหลุดพ้นจากอ้อมกอดของเขาตามสัญชาตญาณ “ฉันบอกไปตั้งนานแล้วว่าพวกเราจบกันแล้ว!”เธอไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าทำไมเขาถึงยังตามมาหาเธอถึงที่บ้านได้อีก“ไม่ ผมไม่ยอมให้จบ!”ซางเลี่ยรุ่ยคว้าไหล่ทั้งสองข้างของเธอไว้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังเวินหร่านเงยหน้าขึ้นจ้องเขม็งใส่เขา “แล้วคุณยังต้องการอะไรอีก? อยากได้แค่เรือนร่างของฉันงั้นเหรอ?”ประกายความเจ็บปวดวาบผ่านดวงตาสีดำสนิทของซางเลี่ยรุ่ย“ในสายตาของคุณ ผมเป็นแค่ไอ้โรคจิตที่จ้องจะตักตวงร่างกายของคุณอย่างเดียวงั้นเหรอ?” เขาเอ่ยถามกลับด้วยความโกรธเคืองใบหน้าหล่อเหลากระตุกเกร็งด้วยความรู้สึกเจ็

เวินหร่านสบตากับผู้เป็นแม่ตรง ๆ “หนูพูดว่า จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่เลยค่ะ!”เฉิงหว่านอี๋ถึงกับอึ้งค้างไปทันทีเธอมองตามแผ่นหลังของเวินหร่านที่เดินจากไป ดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างด้วยความตะลึงงันหรือว่าเวินหร่านจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่างเข้าแล้ว?ทำไมช่วงนี้ท่าทีที่อีกฝ่ายมีต่อเธอ ถึงได้เปลี่ยนไปจากเดิมราวฟ้ากับเหวเช่นนี้แต่ก่อนไม่ว่าเธอจะพูดอะไร ลูกสาวคนนี้ก็จะเชื่อฟังและรับคำอย่างว่าง่าย ไม่เคยกล้าขัดแย้งเลยสักครั้งแต่ตอนนี้ล่ะนอกจากจะกล้าต่อปากต่อคำกับเธอแล้ว ยังชอบทำตัวเป็นปฏิปักษ์ขัดใจเธออยู่ตลอดเวลาสมแล้วที่เป็นลูกที่ไม่ได้คลอดออกมาเอง เป็นลูกอกตัญญูกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา เลี้ยงไม่เชื่องเสียจริง ๆ เฉิงหว่านอี๋บันดาลโทสะปัดชามโจ๊กปลาที่เวินหร่านซื้อมาตกลงกระแทกพื้นจนแตกกระจาย...ในระยะเวลาหลายวันถัดมาเวินหร่านก็ไม่ได้พบหน้าซางเลี่ยรุ่ยอีกเลยเนื่องจากเธอไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับเพศตรงข้ามคนอื่นอีก ทางฝั่งแม่ใหญ่จึงย่อมตรวจสอบอะไรไม่พบเป็นธรรมดาเสิ่นอ้าวหลันจึงสั่งถอนกำลังคนที่คอยสะกดรอยตามเธอกลับไปทั้งหมดเวินหร่านถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกในที่สุดเธอก็